II UZ 75/05 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II UZ 75/05

POSTANOWIENIE

Dnia 18 stycznia 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Krystyna Bednarczyk (przewodniczący)

SSN Zbigniew Hajn (sprawozdawca)

SSA Zbigniew Korzeniowski

w sprawie z wniosku Z. P.

przeciwko Wojskowemu Biuru Emerytalnemu w S.

o wysokość świadczenia,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 18 stycznia 2006 r.,

zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Apelacyjnego w P.

z dnia 3 lutego 2005 r., sygn. akt III AUa …/03,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w P. w sprawie Z.

P. przeciwko Wojskowemu Biuru Emerytalnemu w S. o wysokość świadczenia

postanowieniem z 3 lutego 2005 r. odrzucił kasację wnioskodawcy złożoną od

wyroku Sądu Apelacyjnego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z 8 września

2004 r.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd Apelacyjny podniósł, że wniesiona

kasacja nie spełniała wymogów wskazanych w art. 393 3 § 2, a pełnomocnik

wezwany do ich usunięcia w terminie 7 dni poprzez podanie wartości przedmiotu

zaskarżenia pod rygorem odrzucenia kasacji, podał, że w „niniejszej sprawie nie ma

żadnej wartości przedmiotu sporu”. Sąd Apelacyjny jednoznacznie stwierdził, że

przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest wysokość świadczenia emerytalnego.

W sprawach o takim charakterze wartość przedmiotu sporu podlega ustaleniu w

oparciu o art. 22 k.p.c.. Tym samym nie można się zgodzić ze stanowiskiem

skarżącego, jakoby w tej sprawie w ogóle nie było wartości przedmiotu

zaskarżenia.

W

zażaleniu od postanowienia

Sądu Apelacyjnego pełnomocniczka

wnioskodawcy wskazała, że „do wskazania wartości przedmiotu zaskarżenia

zachodzi trwały brak podstaw prawnych i faktycznych”. W opinii wnoszącej

zażalenie Sąd Apelacyjny rażąco naruszył przepisy prawa materialnego w stopniu

mającym wpływ na rozpatrzenie sprawy, na dowód czego wskazuje szereg

przepisów Konstytucji RP i ustawy z 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu

emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (Dz.U. z 1994 r., Nr 10, poz. 36

ze zm.) oraz przepisów wykonawczych do ustawy. Wskazuje również na rażące

naruszenie i obrazę norm prawnych przepisów prawa postępowania cywilnego,

wskazując liczne przepisy Kodeksu postępowania cywilnego.

Pełnomocniczka wniosła o usunięcie skutków naruszonego prawa przez

uchylenie w całości z mocą ex tunc zaskarżonego zażaleniem postanowienia i

merytoryczne rozpatrzenie kasacji.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3921 § 1 k.p.c., kasacja przysługuje w sprawach o roszczenia

majątkowe, w których wartość przedmiotu zaskarżenia przekracza dziesięć tysięcy

złotych. Do oznaczenia wartości przedmiotu zaskarżenia w postępowaniu

kasacyjnym odpowiednie zastosowanie mają przepisy dotyczące oznaczenia

wartości przedmiotu sporu (art. 39319 k.p.c. w związku z art. 368 § 2 k.p.c.).

Jedynie w sprawach o przyznanie i o wstrzymanie emerytury lub renty oraz o

objęcie obowiązkiem ubezpieczenia społecznego kasacja przysługuje niezależnie

od wartości przedmiotu zaskarżenia.

Rozpoznawana sprawa nie jest sprawą o prawo do emerytury – tę bowiem

przyznano ubezpieczonemu, wbrew twierdzeniom jego pełnomocnika

– lecz

sprawą o wysokość świadczenia emerytalnego. Dopuszczalność kasacji w sprawie

o ustalenie nowej wysokości świadczeń podlega natomiast ograniczeniu ze

względu na wartość przedmiotu zaskarżenia (art. 3921 § 1 k.p.c.), a zatem

zażalenie na postanowienie Sądu Apelacyjnego z 3 lutego 2005 r. należało oddalić

jako niezasadne.

Przedmiotem sporu w rozpoznawanej sprawie jest wysokość świadczenia

emerytalnego. Roszczenie o wysokość emerytury jest sprawą o prawo majątkowe.

Dlatego przy oznaczeniu wartości przedmiotu sporu (a odpowiednio także wartości

przedmiotu zaskarżenia) uwzględnić należy reguły wynikające z art. 22 k.p.c.

Zgodnie

z powołanym

przepisem,

w sprawach

o

prawo

do

świadczeń

powtarzających się trwających dłużej niż rok, wartość przedmiotu sporu stanowi

suma świadczeń za jeden rok.

Mając powyższe na względzie Sąd Najwyższy, stosownie do art. 393 18 § 1

k.p.c. w związku z art. 385 i art. 397 k.p.c., orzekł jak w sentencji.