II UZ 73/26 · Sąd Najwyższy

II UZ 73/26 POSTANOWIENIE Dnia 16 czerwca 2026 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Piotr Prusinowski w sprawie z odwołania J.D.‎od decyzji Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w Warszawie‎o wysokość emerytury policyjnej,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 16 czerwca 2026 r.,‎zażalenia odwołującego się na postanowienie Sądu Apelacyjnego w Lublinie‎z dnia 5 grudnia 2025 r., sygn. akt III AUa 161/25, WSC U 59/25, oddala zażalenie.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 5 grudnia 2025 r. Sąd Apelacyjny w Lublinie w sprawie J.D. przeciwko Dyrektorowi Zakładu Emerytalno - Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w Warszawie, o wysokość emerytury policyjnej, odrzucił skargę kasacyjną ubezpieczonego wniesioną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 8 lipca 2025 r. Sąd odwoławczy wskazał, że dla oceny dopuszczalności skargi kasacyjnej w sprawie o wysokość emerytury, to jest o prawo majątkowe, niezbędne jest ustalenie wartości przedmiotu zaskarżenia. We wniesionej skardze kasacyjnej pełnomocnik wnioskodawcy, jako wartość przedmiotu zaskarżenia podał kwotę 35.675 zł.Mając na uwadze rozbieżności w wysokości wartości przedmiotu zaskarżenia podanej przez pełnomocnika wnioskodawcy w piśmie procesowym uzupełniającym apelację (k. 150) i wniesionej skardze kasacyjnej oraz wysokość świadczenia emerytalnego pobieranego przez wnioskodawcę przed wejściem w życie nowelizacji ustawy zaopatrzeniowej i wysokość tego świadczenia ustalonego decyzją zaskarżoną w niniejszym postępowaniu, Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 22 października 2025 r. postanowił sprawdzić wartość przedmiotu zaskarżenia i zarządził w tym celu dochodzenie.

Pełnomocnik wnioskodawcy został wezwany do wypowiedzenia się z czego wynika różnica w wartości przedmiotu zaskarżenia wskazanej w skardze kasacyjnej i w apelacji z zaznaczeniem, że wartości przedmiotu zaskarżenia w skardze kasacyjnej nie może być wyższa niż podana w apelacji chyba, że powód rozszerzył żądanie lub sąd orzekł ponad żądanie oraz został wezwany do precyzyjnego podania wartości przedmiotu zaskarżenia skargą kasacyjną i sposobu wyliczenia tej wartości.W piśmie procesowym z dnia 2 listopada 2025 r. pełnomocnik odwołującego się podniósł, że zgodnie ze stanowiskiem prezentowanym w postępowaniu apelacyjnym emerytura odwołującego się bez ograniczenia narzuconego zaskarżonymi przepisami byłaby miesięcznie wyższa o 2.972,92 zł., co w stosunku rocznym daje wartość przedmiotu zaskarżenia w kwocie 35.675 zł w zaokrągleniu.

Wskazał, że odwołujący się składając apelację z dnia 1 marca 2025 r. korzystał z pomocy wzoru internetowego opublikowanego z myślą o funkcjonariuszach pozbawionych należnego im świadczenia i w tymże wzorze nie wskazano wymogu umieszczenia wysokości przedmiotu zaskarżenia dlatego nie wskazał wartości przedmiotu zaskarżenia – w jego ocenie wartość tożsama z wartością przedmiotu zaskarżenia podaną w skardze kasacyjnej.Organ rentowy, wezwany do ustosunkowania się do powyższego stanowiska skarżącego, w piśmie z dnia 24 listopada 2025 r podniósł, że w jego ocenie wartość przedmiotu zaskarżenia oznaczona na 35.675 zł oraz sposób wyliczenia wartości przedmiotu zaskarżenia wskazany w treści pisma procesowego z dnia 2 listopada 2025 r. są nieprawidłowe, a wartość przedmiotu zaskarżenia w sprawie wynosi 2.493 zł.

Wartość przedmiotu zaskarżenia należy obliczyć jako różnicę między wysokością świadczenia bez zastosowania art. 15c ustawy zaopatrzeniowej, która jest wskazana w decyzji waloryzacyjnej, to jest 1.915,07 zł. a wysokością świadczenia z zastosowaniem w/w przepisu, która jest wskazana w treści zaskarżonej decyzji, to jest 1 707,34 zł.W ocenie Sądu Apelacyjnego przedstawione przez pełnomocnika wnioskodawcy wyliczenie wartości przedmiotu zaskarżenia na 35.675 zł nie jest prawidłowe. Zgodnie z treścią art. 22 k.p.c. w sprawach o prawo do świadczeń powtarzających się wartość przedmiotu sporu stanowi suma świadczeń za jeden rok, a jeżeli świadczenia trwają krócej niż jeden rok - za cały czas ich trwania.Sąd odwoławczy zgodził się ze stanowiskiem organu rentowego, że obliczając wartość przedmiotu zaskarżenia należy uwzględnić różnicę między wysokością świadczenia emerytalnego pobieranego przez wnioskodawcę przed wejściem w życie nowelizacji ustawy zaopatrzeniowej (decyzja z dnia 27 lutego 2017 r., k.141 akt emerytalnych) i wysokością tego świadczenia ustalonego decyzją zaskarżoną w niniejszym postępowaniu (decyzja z dnia 11 lipca 2017 r., k. 150 akt emerytalnych).W konsekwencji, mając na uwadze treść powołanego art. 22 k.p.c., postanowieniem z dnia 1 grudnia 2025 r Sąd Apelacyjny ustalił wartość przedmiotu zaskarżenia w sprawie (po zaokrągleniu w górę do pełnego złotego) na kwotę 2.493 zł [(1915,07 zł - 1707,34 zł) x12 =207,73 x12= 2492,76 zł].Ustalona w wyniku przeprowadzonego postępowania sprawdzającego wartość przedmiotu zaskarżenia wynosząca 2.493 zł nie przekracza ustawowego progu, od którego zależy dopuszczalność skargi kasacyjnej (art. 3982 § 1 k.p.c.).

Dlatego skargę kasacyjną należało odrzucić. Odwołujący się wywiódł zażalenie od postanowienia Sądu odwoławczego o odrzuceniu skargi kasacyjnej. Wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zarzucił rozstrzygnięciu:- brak podstaw faktyczno-prawnych do jego wydania w szczególności błędne ustalenie wartości przedmiotu sprawy;- naruszenie art. 39813 § 1 k.p.c. przez nie wzięcie pod uwagę zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej mających skutkować nieważnością postępowania rozpatrywanych niezależnie od wartości przedmiotu sprawy.W uzasadnieniu wskazał, że jego zdaniem wartość przedmiotu sprawy podana przez pełnomocnika była ustalona prawidłowo i nie był podstaw do wydania zaskarżonego postanowienia.

Podniósł, że rodzaj podniesionych naruszeń w zarzutach kasacyjnych może skutkować nieważnością postępowania i uznaniem, że apelacja wnioskodawcy nie była merytorycznie rozpatrzona, a wartość przedmiotu zaskarżenia nie wpływa na nieważność postępowania. Sąd Najwyższy zważył: Zażalenie nie zawiera argumentów mogących doprowadzić do wzruszenia zaskarżonego postanowienia. Po pierwsze, skarżący nie podjął się nawet polemiki z wyliczeniem dokonanym przez Sąd odwoławczy. W rezultacie za gołosłowne należy uznać stwierdzenie, że kwota podana przez ubezpieczonego powinna stanowić wartość przedmiotu zaskarżenia.

Wystarczy wskazać, że abstrahuje ona od tego co było przedmiotem sporu w rozpoznawanej sprawie. Po drugie, z art. 3982 § 1 k.p.c. i art. 3986 § 2 k.p.c. nie da się wyprowadzić wniosku, że skarga kasacyjna powinna zostać rozpoznana, jeśli jest niedopuszczalna ze względu na zbyt niską wartość przedmiotu zaskarżenia, ale strona skarżąca podniosła w niej zarzut nieważności postępowania. Supozycja tego rodzaju nie znajduje odzwierciedlenia w wymienionych przepisach. Znaczy to tyle, że pogląd odwołującego się w tym zakresie nie ma oparcia w obowiązujących przepisach.

Dlatego Sąd Najwyższy na podstawie art. 3941 § 1 i § 3 k.p.c. w związku z art. 39814 k.p.c. należało orzec jak w sentencji. Piotr Prusinowski‎ [A.P.][a.ł]