II UZ 71/05 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II UZ 71/05

POSTANOWIENIE

Dnia 18 stycznia 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Krystyna Bednarczyk (przewodniczący)

SSN Zbigniew Hajn

SSA Zbigniew Korzeniowski (sprawozdawca)

w sprawie z wniosku L. K.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w S.

o wysokość świadczenia,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 18 stycznia 2006 r.,

zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Apelacyjnego w P.

z dnia 29 czerwca 2005 r., sygn. akt III AUa …/03,

uchyla zaskarżone postanowienie i sprawę przekazuje do

ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu w P.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Apelacyjny odrzucił kasację (skargę

kasacyjną) przyjmując, że rzeczywista wartość przedmiotu zaskarżenia jest niż 10

tys. zł.

W sprawie wnioskodawca L. K. po uzyskaniu emerytury

domagał się

jeszcze obliczenia jej podstawy z uwzględnieniem jego zarobków w Niemczech w

latach 1981-85. Pozwany organ rentowy kolejną decyzją z dnia 14.10.2002r.

odmówił żądaniu z tego względu, że składki na ubezpieczenie nie były płacone w

Polsce. Sąd Okręgowy i Apelacyjny decyzję pozwanego uznawały za prawidłową

przyjmując, że skoro wnioskodawca nie opłacił składek w polskiej instytucji

ubezpieczeniowej to zarobki osiągnięte w Niemczech nie wchodzą do podstawy

wymiaru świadczenia.

Na wezwanie do uzupełnienia skargi kasacyjnej o wartość przedmiotu

zaskarżenia pełnomocnik wnioskodawcy oznaczył ją na kwotę 10.800 zł podając,

że uwzględnienie zarobków wnioskodawcy z lat 1981-85 zwiększyłoby jego

emeryturę o ok. 900 zł miesięcznie (art. 22 k.p.c.).

Sąd Apelacyjny w uzasadnieniu postanowienia o odrzuceniu skargi kasacyjnej

stwierdził, że oznaczenie wartości przedmiotu zaskarżenia nie jest prawidłowe. Nie

wystarczy podanie jakiejkolwiek kwoty ale konieczne jest wskazanie sposobu jej

obliczenia. Pełnomocnik skarżącego nie przedstawił sposobu wyliczenia kwoty 900

zł, sam wskazując jednocześnie, że kwota ta nie jest dokładna. Przepis art. 398 2 §

1 k.p.c. ma charakter bezwzględny i wyklucza dowolność przy oznaczaniu wartości

przedmiotu zaskarżenia tylko w celu uzyskania dostępu do wniesienia skargi

kasacyjnej. Rzeczywista wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż 10 tys. zł

(art.22 k.p.c.). Uwzględnienie odwołania nie zwiększyłoby świadczenia rocznie o

taką kwotę.

W

zażaleniu

wnioskodawca

zarzucił

nieuzasadnione

kwestionowanie

wskazanej wartości przedmiotu zaskarżenia. W szczególności dlatego, że jego

zarobki w Niemczech wielokrotnie przekraczały średnie zarobki w Polsce. Wniósł o

uchylenie postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Nie można nie zgodzić się z Sądem Apelacyjnym w twierdzeniu, że nie

wystarczy podanie dowolnej wartości przedmiotu zaskarżenia i tylko po to, aby

uzyskać prawo do wniesienia skargi kasacyjnej.

Sąd Apelacyjny nie był jednak dalej konsekwentny, gdy stwierdził, że

wartość przedmiotu zaskarżenia podlegała sprawdzeniu i według przepisu art. 22

k.p.c. rzeczywista wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż 10 tys. zł, gdyż z

„doświadczenia”

wynika,

że

uwzględnienie

odwołania

nie

skutkowałoby

zwiększeniem świadczenia wnioskodawcy o 10 tys. zł rocznie.

Doświadczenie Sądu jest cenną wartością jednak nie jest prawną przesłanką

i podstawą do ustalenia wartości przedmiotu zaskarżenia.

Trzeba tu zwrócić uwagę, że jeśli Sąd Apelacyjny zamierzał sprawdzić

wartość przedmiotu zaskarżenia to nie mógł poprzestać tylko na wezwaniu do

uzupełnienia braków skargi kasacyjnej przez podanie wartości przedmiotu

zaskarżenia. Nie trzeba szerzej uzasadniać, że był to element konieczny skargi

kasacyjnej, jednak gdy podana wartość przedmiotu zaskarżenia budziła wątpliwości

to winno być przeprowadzone postępowanie w trybie art. 25 k.p.c., którego nie było

i brak ten przeniósł się na obecne postępowanie z zażalenia na odrzucenie skargi

kasacyjnej.

Zagadnienie wartości przedmiotu zaskarżenia w sprawie majątkowej zawsze

ma uchwytny konkretny wymiar, zwłaszcza w sprawie o ponowne obliczenie

podstawy emerytury, które oparte jest na algorytmie wynikającym z ustawy z

17.12.1998r. o emeryturach i rentach z FUS. W obecnym stanie twierdzeń nie

można ocenić czy wartość przedmiotu zaskarżenia rzeczywiście uprawnia do

wniesienia skargi kasacyjnej. Sąd Apelacyjny nie ustalił tej wartości przy przyjęciu i

rozpoznaniu apelacji, nie uczynił tego również w związku z wniesieniem skargi

kasacyjnej. Przy takim zaniechaniu brak jest podstaw aby sprawdzenia i ustalenia

wartości przedmiotu zaskarżenia dokonywał Sąd Najwyższy.

Z tych względów postanowiono o uchyleniu postanowienia o odrzuceniu

kasacji (właściwie skargi kasacyjnej) na mocy art. 39815 § 1 w zw. z art. 3941 § 1 i §

2 k.p.c.