II UZ 7/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II UZ 7/10

POSTANOWIENIE

Dnia 25 sierpnia 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kuźniar (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Katarzyna Gonera

SSN Józef Iwulski

w sprawie z wniosku E. C.

przeciwko Wojskowemu Biuru Emerytalnemu

o wojskową rentę rodzinną,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 25 sierpnia 2010 r.,

zażalenia wnioskodawczyni na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 21 stycznia 2010 r.,

uchyla zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 21 stycznia 2010 r., Sąd Apelacyjny odrzucił, jako

nieopłaconą, na podstawie art. 1302 § 3 k.p.c., skargę kasacyjną wnioskodawczyni

E. C. od wyroku tego Sądu z dnia 7 października 2009 r. w sprawie przeciwko

Wojskowemu Biuru Emerytalnemu o wojskową rentę rodzinną. W uzasadnieniu

postanowienia Sąd wskazał, że powołany przepis art. 130 2 § 3 k.p.c. został

uchylony z dniem 1 lipca 2009 roku (ustawą z dnia 5 grudnia 2008 r. o zmianie

ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw, Dz.U. Nr

234 poz. 1571), zgodnie jednak z art. 8 ustawy, zmienione przepisy ustawy stosuje

się do postępowań wszczętych po dniu jej wejścia w życie. Zdaniem Sądu

Apelacyjnego w niniejszej sprawie postępowanie zostało wszczęte z dniem

wniesienia przez wnioskodawczynię odwołania od decyzji organu rentowego (18

sierpnia 2008 r.), wobec powyższego skarga kasacyjna podlega odrzuceniu na

podstawie art. 1302 w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 lipca 2009 roku.

W zażaleniu na to postanowienie, pełnomocnik wnioskodawczyni, wniósł o

jego uchylenie, wezwanie wnioskodawcy do uiszczenia opłaty od skargi kasacyjnej

i nadanie postępowaniu zainicjowanemu wniesieniem skargi kasacyjnej dalszego

biegu, wraz z orzeczeniem o kosztach postępowania. Podniósł, iż Sąd Apelacyjny

interpretując pojęcie „wszczęcia postępowania” przyjmuje, że następuje ono z

chwilą dokonania czynności rozpoczynającej postępowanie przed sądem pierwszej

instancji. Tymczasem, ustawa z dnia 5 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy - Kodeks

postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw, nie precyzuje pojęcia

„wszczęcia

postępowania"

jako

dokonania

czynności

rozpoczynającej

postępowanie przed sądem pierwszej instancji. Wszczęcie postępowania przed

sądem pierwszej instancji następuje z chwilą wniesienia pozwu, wniosku lub

odwołania od decyzji organu rentowego, postępowanie odwoławcze wszczyna

wniesienie apelacji lub zażalenia, zaś postępowanie wywołane wniesieniem

nadzwyczajnego środka zaskarżenia wszczyna wniesienie skargi kasacyjnej, skargi

o wznowienie postępowania, czy też skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia. Każda z wyżej wymienionych czynności „wszczyna"

zatem postępowanie bądź to przed sądem pierwszej instancji, bądź przed sądem

rozpoznającym sprawę. W ocenie pełnomocnika do wszczęcia postępowania w

rozumieniu przepisu art. 8 ustawy dochodzi z chwilą zainicjowania tak

postępowania przed sądem pierwszej instancji jak i sądem odwoławczym. Ponadto

zastosowana przez Sąd drugiej instancji interpretacja przepisu art. 8 ustawy stoi w

sprzeczności z art. 45 ust. 1 i art. 2 Konstytucji, gdyż pozbawia wnioskodawcę

prawa do sądu, ustanowionego w art. 45 ust. 1 Konstytucji, rozumianego jako

prawo do rozpatrzenia sprawy przez niezawisły sąd, przy zastosowaniu

sprawiedliwej procedury oraz do uzyskania rozstrzygnięcia sądowego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie jest uzasadnione.

Uchwałą siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 15 czerwca 2010 r., II

UZP 4/10, (niepublikowana), której nadano moc zasady prawnej, przesądzono, że

nieopłacona skarga kasacyjna złożona przez adwokata lub radcę prawnego po

wejściu w życie ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy - Kodeks

postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw podlega odrzuceniu w razie

niewykonania zarządzenia wzywającego do opłacenia skargi (art. 398 6 § 2 k.p.c. w

związku z art. 130 § 1 k.p.c.).

W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna wnioskodawczyni została

wniesiona w dniu 15 stycznia 2010 r., a więc po dniu 1 lipca 2009 r. (dzień wejścia

w życie ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania

cywilnego oraz niektórych innych ustaw), tym samym, odrzucenie skargi ze

względu

na

jej

nieopłacenie

bez uprzedniego

wezwania

profesjonalnego

pełnomocnika do jej uzupełnienia przez uiszczenie opłaty podstawowej było

nieuzasadnione.

Tym się kierując Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.