II UZ 7/01 · Sąd Najwyższy

Postanowienie z dnia 8 lutego 2001 r.

II UZ 7/01

Sąd drugiej instancji nie jest uprawniony do merytorycznej oceny zasadności podniesionych w kasacji zarzutów.

Przewodniczący SSN Walerian Sanetra, Sędziowie SN: Józef Iwulski, Jerzy

Kuźniar (sprawozdawca).

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2001 r. na posiedzeniu

niejawnym sprawy z wniosku Kazimierza C. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddziałowi w R. o rentę z tytułu niezdolności do pracy, na skutek zażalenia

wnioskodawcy na postanowienie Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 11 października 2000 r. [...]

p o s t a n o w i ł:

u c h y l i ć zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 22 marca 2000 r. [...] Sąd Apelacyjny w Katowicach oddalił

apelację wnioskodawcy Kazimierza C. od wyroku Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w Katowicach, Ośrodek Zamiejscowy w Rybniku z dnia 30

sierpnia 1999 r. [...] w sprawie z jego wniosku przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń

Społecznych-Oddziałowi w R. o rentę z tytułu niezdolności do pracy spowodowanej

chorobą zawodową.

Powyższy wyrok zaskarżył kasacją wnioskodawca i zarzucając naruszenie

przepisów postępowania- art. 285, 286 i 290 KPC „ poprzez nieprzeprowadzenie weryfikacji pisemnych opinii w drodze ustnego wyjaśnienia różnic w obu tych opiniach

(...)”, wniósł „o uchylenie obu wyroków w całości i przekazanie sprawy do ponownego

rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Katowicach”. W uzasadnieniu skarżący podał,

że brak weryfikacji opinii stanowi oczywiste naruszenie prawa, dlatego nie należy

stosować ograniczenia przewidzianego w art. 393 § 1 KPC.

Postanowieniem z dnia 11 października 2000 r. Sąd Apelacyjny odrzucił kasację, wskazując, że skoro podniesiono w niej zarzut błędnej oceny materiału dowodowego, gdy tymczasem Sąd Apelacyjny nie dokonywał oceny wiarygodności i mocy

dowodów na podstawie art. 233 § 1 KPC, zarzut naruszenia tego przepisu „ nie może

stanowić w niniejszej sprawie uzasadnionej podstawy kasacyjnej (...), kasacja jest

zatem niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.”

Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia Sąd powołał art. 393 5 KPC.

Rozpoznając zażalenie wnioskodawcy na to postanowienie Sąd Najwyższy

zważył, co następuje:

Zażalenie jest uzasadnione. Pomijając, że podstawą kasacji w rozpoznawanej

sprawie nie było naruszenie art. 233 § 1 KPC, ale innych przepisów postępowania,

stanowisko Sądu Apelacyjnego jest błędne. W myśl art. 3933 KPC kasacja powinna

czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma procesowego oraz zawierać

przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie oraz wniosek o uchylenie lub

zmianę wyroku w całości lub w części. W ustalonym orzecznictwie Sądu Najwyższego stwierdzono, że brak przytoczenia w kasacji naruszonych, w jej ocenie, przepisów

prawa materialnego i (lub) procesowego oraz wskazania w przypadku oparcia kasacji

na podstawie wymienionej w art. 3931 pkt 2 KPC, że uchybienie tym przepisom mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czyni kasację niedopuszczalną „z innych

przyczyn”. W niniejszej sprawie kasacja oparta została na zarzucie naruszenia wskazanych przepisów postępowania, zawiera również uzasadnienie, brak więc podstaw

do oceniania jej jako niedopuszczalnej. Sąd Apelacyjny nie jest uprawniony do merytorycznej oceny zasadności podniesionych w kasacji zarzutów, a stwierdzenie zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że brak uzasadnionej podstawy

kasacji czyni ją niedopuszczalną, jest nietrafne.

Z tych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 386 § 1 w

związku z art. 39319 KPC.