Legislator Case Law & Legislation
II UZ 66/06 AI generated

II UZ 66/06 · Sąd Najwyższy

Case Number II UZ 66/06
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome postanowienie

Legislator summary

AI generated

Sądu z 19 czerwca 2006 r. W wyroku tym Sąd Apelacyjny zmienił wyrok Sądu Okręgowego z 27 lutego 2006 r. oraz poprzedzającą go decyzję Zakładu EmerytalnoRentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji z 1 września 2004 r. o ustaniu z dniem 30 września 2004 r. prawa do świadczenia rentowego, w ten sposób, że przyznał Mikołajowi K. prawo do policyjnej renty rodzinnej na okres od 1 października 2004 r. do 30 listopada 2004 r.

Legislator headnote

AI generated

art. 3982 § 1 k.p.c, art. 3941 § 3 k.p.c; II UZ 66/06 · Sąd Najwyższy: podlegało istnienie przesłanek uzasadniających przyznanie renty, a okres przysługiwania tego świadczenia był kwestią poboczną, która sama w sobie nie może zmieniać w trakcie postępowania charakteru sprawy w rozumieniu art. 398 2 § 1 k.p.c.

Keywords

AI generated
art. 3982 § 1 k.p.c art. 3941 § 3 k.p.c

Cited Legislation

AI generated
art. 3982 § 1 k.p.c
Sprawa o „przedłużenie” prawa do renty rodzinnej do zakończenia ostatniego roku studiów w szkole wyższej, wszczęta po wydaniu przez organ rentowy decyzji o ustaniu tego prawa, jest sprawą o przyznanie renty w rozumieniu art. 3982 § 1 k.p.c.
art. 3941 § 3 k.p.c
39815 § 1 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Postanowienie z dnia 20 lutego 2007 r.

II UZ 66/06

Sprawa o „przedłużenie” prawa do renty rodzinnej do zakończenia ostatniego roku studiów w szkole wyższej, wszczęta po wydaniu przez organ rentowy decyzji o ustaniu tego prawa, jest sprawą o przyznanie renty w rozumieniu art. 3982 § 1 k.p.c.

Przewodniczący SSN Jerzy Kuźniar, Sędziowie SN: Beata Gudowska,

Zbigniew Hajn (sprawozdawca).

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 lutego

2007 r. sprawy z wniosku Mikołaja K. przeciwko Zakładowi Emerytalno-Rentowemu

Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w Warszawie o rentę rodzinną policyjną, na skutek zażalenia organu rentowego na postanowienie Sądu Apelacyjnego

w Warszawie z dnia 11 października 2006 r. [...]

u c h y l i ł zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w Warszawie od wyroku tego

Sądu z 19 czerwca 2006 r. W wyroku tym Sąd Apelacyjny zmienił wyrok Sądu Okręgowego z 27 lutego 2006 r. oraz poprzedzającą go decyzję Zakładu EmerytalnoRentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji z 1 września 2004 r. o

ustaniu z dniem 30 września 2004 r. prawa do świadczenia rentowego, w ten sposób, że przyznał Mikołajowi K. prawo do policyjnej renty rodzinnej na okres od 1 października 2004 r. do 30 listopada 2004 r.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd Apelacyjny wskazał, że w myśl art. 3982 §

1 k.p.c. skarga kasacyjna nie przysługuje w sprawach o prawa majątkowe, w których

wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż dziesięć tysięcy złotych. Jednakże w

sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych kasacja przysługuje niezależnie od

wartości przedmiotu zaskarżenia w sprawach o przyznanie i o wstrzymanie emerytury lub renty oraz o objęcie obowiązkiem ubezpieczenia społecznego. Następnie Sąd

stwierdził, że nie ulega wątpliwości, że rozpoznawana sprawa zalicza się do kategorii

spraw o przyznanie lub o wstrzymanie emerytury lub renty, bowiem dotyczy przyznania renty rodzinnej policyjnej. Skoro jednak Sąd Apelacyjny wyrokiem z 19 czerwca

2006 r. przyznał wnioskodawcy prawo do policyjnej renty rodzinnej na okres dwóch

miesięcy, to przedmiotem sporu było wyłącznie prawo do świadczenia na ściśle

wskazany okres. W takiej sytuacji dopuszczalność skargi kasacyjnej jest zależna od

wartości przedmiotu zaskarżenia, a art. 3982 § 1 k.p.c. znajduje pełne zastosowanie.

W zażaleniu pełnomocnik pozwanego zaskarżył w całości powyższe postanowienie Sądu Apelacyjnego, zarzucając mu naruszenie prawa przez błędną wykładnię

art. 3982 § 1 k.p.c. i wnosząc o jego uchylenie oraz rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zażaleniowego, względnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu. W uzasadnieniu skarżący wskazał

między innymi, że przedmiotem odwołania Mikołaja K. było przyznanie prawa do policyjnej renty rodzinnej, które ustało na skutek wystąpienia określonych okoliczności

faktycznych, spełniających - w ocenie pozwanego - wymogi art. 68 ust. 2 ustawy z

dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. z 2004 r. Nr 39, poz. 353 ze zm.). Przed Sądami obu instancji badaniu

podlegało istnienie przesłanek uzasadniających przyznanie renty, a okres przysługiwania tego świadczenia był kwestią poboczną, która sama w sobie nie może zmieniać w trakcie postępowania charakteru sprawy w rozumieniu art. 398 2 § 1 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie jest uzasadnione. W sprawie zakończonej wyrokiem Sądu Apelacyjnego z 19 czerwca 2006 r., zaskarżonym przez pozwanego odrzuconą przez ten

Sąd skargą kasacyjną, przedmiotem oceny prawnej było to, czy zachodzą wskazane

w art. 68 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu

Ubezpieczeń Społecznych przesłanki przedłużenia prawa do renty rodzinnej do zakończenia ostatniego roku studiów w szkole wyższej. Zważywszy, że w decyzji z 30

września 2004 r. organ rentowy stwierdził ustanie prawa do tej renty, przedmiotem

sprawy nie była wysokość świadczenia, lecz przyznanie renty na wymieniony wyżej

okres. Innymi słowy sprawa o przedłużenie prawa do renty rodzinnej do zakończenia

ostatniego roku studiów w szkole wyższej, wszczęta wskutek decyzji organu rentowego o ustaniu prawa do renty rodzinnej, jest sprawą o przyznanie renty w rozumieniu art. 3982 § 1 k.p.c., bez względu na to, czy łączna wysokość dochodzonego

świadczenia jest niższa niż dziesięć tysięcy złotych, czy też przekracza tę kwotę.

Z tych względów, na podstawie art. 39815 § 1 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.

orzeczono jak w sentencji.