II UZ 61/99 · Sąd Najwyższy

Postanowienie z dnia 1 czerwca 1999 r.

II UZ 61/99

Nieuzupełnienie na wezwanie sądu braków kasacji w zakresie pełnomocnictwa dla wnoszącego ją radcy prawnego uzasadnia odrzucenie kasacji

(art. 3935 KPC).

Przewodniczący: SSN Teresa Romer (sprawozdawca), Sędziowie SN:

Kazimierz Jaśkowski, Jadwiga Skibińska-Adamowicz.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 1 czerwca 1999 r. na posiedzeniu

niejawnym sprawy z wniosku Artura S. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddziałowi w K. o rentę inwalidzką w związku ze służbą wojskową, na skutek

zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 16

marca 1999 r. [...]

o d d a l i ł zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 16 marca 1999 r. odrzucił

kasację Artura S., ponieważ została wniesiona przez stronę nieuprawnioną. Zdaniem

Sądu, kasacja została wniesiona wadliwie, ponieważ wnioskodawca nie uzupełnił jej

braków, gdyż nie dołączył upoważnienia dla radcy prawnego. Sąd zwrócił także

uwagę, że załączone do pisma z dnia 14 stycznia 1999 r., uzupełniającego braki kasacji, pełnomocnictwo nie zostało udzielone przez związek zawodowy spółdzielni

mieszkaniowej. Pełnomocnictwa udzielił Związek Inwalidów Wojennych, a z żadnego

z pism nie wynika, aby radcę prawnego wiązał z tą organizacją stosunek o charakterze trwałym. Wnioskodawca zaskarżył powyższe postanowienie zażaleniem.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Jednym z koniecznych warunków, którym powinna czynić zadość kasacja (art.

3933 KPC), jest dołączenie przez adwokata lub radcę prawnego umocowanego do

sporządzenia i wniesienia kasacji pełnomocnictwa strony, którą reprezentuje. Brak

takiego pełnomocnictwa uzasadnia odrzucenie kasacji jako niedopuszczalnej z innych przyczyn (art. 3935 KPC). W rozpoznawanej sprawie wnoszący kasację radca

prawny winien wykazać w Sądzie przyjmującym kasację, że był umocowany do jej

sporządzenia i podpisania w imieniu strony skarżącej. Brak ten nie został uzupełniony, czego skutkiem było odrzucenie kasacji przez Sąd drugiej instancji.

Zgodnie z art. 3934 KPC kasację wnosi się do sądu, który wydał zaskarżone

orzeczenie, co oznacza, że już w momencie wniesienia jej do tegoż sądu powinna

ona czynić zadość wszystkim wymaganiom przepisanym dla pisma procesowego, w

tym także spełniać warunek określony w art. 126 § 3 KPC, zaś obowiązkiem sądu

drugiej instancji jest zbadanie czy kasacja odpowiada przewidzianym prawem warunkom. Do obowiązków tego sądu w przypadku wezwania do uzupełnienia braków

kasacji należy ocena, czy dokonano tego w zakreślonym terminie.

Skoro Sąd drugiej instancji stwierdził, że mimo upływu terminu udzielonego do

nadesłania podpisanego przez stronę pełnomocnictwa dla sporządzającego kasację,

nie zostało ono nadesłane, miał podstawę do wydania zaskarżonego postanowienia

(art. 3932 i 3933 KPC).

Dlatego też Sąd Najwyższy nie znalazł podstaw do uwzględnienia zażalenia i

orzekł jak w sentencji.