II UZ 61/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II UZ 61/11

POSTANOWIENIE

Dnia 24 lutego 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec (przewodniczący,

sprawozdawca)

SSN Katarzyna Gonera

SSN Beata Gudowska

w sprawie z wniosku D. K.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych

o wznowienie postępowania,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 24 lutego 2012 r.,

zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 4 listopada 2011 r.,

oddala zażalenie.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 4 listopada 2011 r. Sąd Apelacyjny odrzucił

zażalenie D. K. od postanowienia tego Sądu z dnia 27 kwietnia 2011 r.

odrzucającego skargę wnioskodawcy o wznowienie postępowania w sprawie o

prawo do renty socjalnej.

W ocenie Sądu Apelacyjnego, skoro odpis postanowienia z dnia 27 kwietnia

2011 r. wraz z jego uzasadnieniem doręczony został wnioskodawcy w dniu 25

lipca 2011 r., to termin do jego zaskarżenia upłynął w dacie 1 sierpnia 2011 r.

Zatem wniesienie zażalenia w dniu 26 września 2011 r. nastąpiło z uchybieniem

terminu określonego w art. 3941 § 2 w związku z art. 394 § 2 k.p.c.

W zażaleniu na powyższe postanowienie wnioskodawca wniósł o jego

uchylenie i nadanie sprawie biegu, podnosząc, że skuteczne wniesienie środka

odwoławczego w ustawowym terminie nie było możliwe z uwagi na długotrwałą i

obłożną chorobę pełnomocnika strony powodowej, uniemożliwiającą jakiekolwiek

wykonywanie czynności zawodowych na rzecz mocodawcy, a także brak

możliwości ustanowienia substytuta. Nadto sam powód miał w tym okresie

ograniczone

możliwości

działania

w

swojej

sprawie

z

uwagi

na

stan

zaawansowanej choroby.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Zgodnie z zasadą formalizmu postępowania cywilnego, aby czynność

procesowa polegająca na zaskarżeniu orzeczenia mogła wywrzeć zamierzone

skutki, musi być dokonana w określonym terminie, a więc w okresie przewidzianym

do wniesienia środka zaskarżenia. Terminy te, ustanowione przez przepisy

Kodeksu postępowania cywilnego, mają charakter procesowy i ustawowy. Nie

mogą być przedłużane ani skracane przez sąd lub przewodniczącego jak ma to

miejsce w przypadku terminów sądowych, a ich upływ powoduje bezwzględną

bezskuteczność czynności zaskarżenia bez względu na to czy przekroczenie

terminu nastąpiło z winy strony, czy też bez takiej winy (art. 167 k.p.c., zgodnie z

którym czynność procesowa podjęta przez stronę po upływie terminu jest

bezskuteczna) oraz obowiązek sądu uwzględnienia tego przekroczenia z urzędu i

odrzucenia spóźnionego środka zaskarżenia (tu: art. 397 § 2 zdanie pierwsze

w związku z odpowiednio stosowanym art. 370 k.p.c.), chyba że wraz z nim

zostanie złożony wniosek o przywrócenie terminu do jego wniesienia (art. 168 i

następne k.p.c.).

Skarżący nie kwestionuje, że wniesienie przez niego zażalenia nastąpiło z

uchybieniem tygodniowego terminu określonego w art. 394 § 2 w związku z

art. 3941 § 3 k.p.c., co powoduje oddalenie zażalenia - jako niezawierającego

uzasadnionych podstaw - na podstawie art. 39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.