II UZ 6/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II UZ 6/10

POSTANOWIENIE

Dnia 11 sierpnia 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kuźniar (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Halina Kiryło

SSN Jerzy Kwaśniewski

w sprawie z wniosku T. W.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych

o wysokość kapitału początkowego,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 11 sierpnia 2010 r.,

zażalenia wnioskodawczyni na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 2 grudnia 2009 r.,

uchyla zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 2 grudnia 2009 r., Sąd Apelacyjny odrzucił na

podstawie art. 1302 § 3 k.p.c., jako nieopłacone, zażalenie wnioskodawczyni T. W.

od postanowienia tego Sądu z dnia 28 października 2009 r. w sprawie przeciwko

Zakładowi

Ubezpieczeń

Społecznych

o

wysokość

kapitału

początkowego.

Wnioskodawczyni wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 2

kwietnia 2009 r., oddalającego jej apelację od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu

Ubezpieczeń Społecznych z dnia 16 listopada 2007 r., która została odrzucona

postanowieniem tego Sądu z dnia 28 października 2009 r. (jako niedopuszczalna art. 3986 § 2 k.p.c. w związku z art. 3982 § 1 k.p.c.), po ustaleniu przez Sąd wartości

przedmiotu zaskarżenia w sprawie na kwotę 8117,66 zł. Zażalenie na to

postanowienie

złożył

pełnomocnik wnioskodawczyni, nie

uiszczając

opłaty

podstawowej przewidzianej w art. 36 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach

sądowych w sprawach cywilnych (jednolity tekst: Dz.U. z 2010 r. Nr 90, poz. 594 ze

zm.), wobec czego zostało ono odrzucone (postanowieniem z dnia 2 grudnia 2009

r.). W zażaleniu na to postanowienie, pełnomocnik wnioskodawczyni, wniósł o jego

uchylenie, zarzucając naruszenie przepisów prawa procesowego - art. 1302 § 3

k.p.c. „polegające na błędnym uznaniu przez Sąd Apelacyjny, że zastosowanie

znajdzie przepis art. 1302 § 3 k.p.c. w brzmieniu sprzed nowelizacji, pomimo iż

zastosowanie powinien znaleźć przepis art. 1302 § 3 k.p.c. zmieniony ustawą z dnia

5 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz

niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 234 poz. 1571)”, oraz . art. XV § 1 oraz XVI § 1

ustawy z dnia 17 listopada 1964 roku - Przepisy wprowadzające Kodeks

postępowania cywilnego (Dz.U. Nr 43, poz. 297 ze zm.) „poprzez zastosowanie

tych przepisów, mimo iż nie znajdują one zastosowania w sprawie”. Pełnomocnik

podniósł, że powołane przez Sąd Apelacyjny przepisy wprowadzające k.p.c. nie

mogą znaleźć zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż art. XV § 1 i XVI § 1 ustawy

z dnia 17 listopada 1964 r. dotyczą postępowań toczących się jeszcze przed

wejściem w życie obecnie obowiązującej ustawy - Kodeks postępowania cywilnego

przed dniem 1 stycznia 1965 r. W jego ocenie Sąd Apelacyjny pominął fakt, iż

tocząca się sprawa wszczęta została w czerwcu 2007 r., a art. XV § 1 i XVI § 1

przepisów wprowadzających k.p.c. rozstrzygają jedynie jakie przepisy znajdą

zastosowanie w sprawie, w przypadku postępowań wszczętych przed wejściem w

życie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz jakie w przypadku wniesienia

rewizji albo zażalenia, gdy zapadło już orzeczenie sądu pierwszej instancji w

sprawie kończącej postępowanie w sprawie. Oznacza to, w ocenie pełnomocnika,

że ponieważ przepisy art. XV § 1 i XVI § 1 nie dają odpowiedzi jakie przepisy

znajdą zastosowanie w sprawie, należy stosować przepis art. 130 2 § 3 k.p.c. w

brzmieniu znowelizowanym tj. obowiązującym od dnia 1 lipca 2009 r., gdyż

dotychczasowy przepis art. 1302 § 3 k.p.c. stanowiący, iż sąd odrzuca bez

wezwania o uiszczenie opłaty pismo wniesione przez radcę prawnego środki

odwoławcze lub środki zaskarżenia (w tym zażalenie) podlegające opłacie w

wysokości stałej lub stosunkowej obliczonej od wskazanej przez stronę wartości

przedmiotu zaskarżenia już nie obowiązuje. Z tego tez względu, niedopuszczalne

było zastosowanie przez Sąd przepisu art. 130 2 § 3 k.p.c. w brzmieniu sprzed

nowelizacji i pominięcie faktu jego uchylenia, a tym samym Sąd Apelacyjny

powinien wezwać pełnomocnika wnioskodawczyni do uiszczenia opłaty pod

rygorem odrzucenia zażalenia.

Postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2010 r., II UZ 6/10, Sąd Najwyższy

odroczył rozpoznanie zażalenia do czasu rozstrzygnięcia przez skład siedmiu

sędziów Sądu Najwyższego zagadnienia prawnego w sprawie II UZP 4/10, czy

podlega odrzuceniu nieopłacona skarga kasacyjna złożona przez adwokata po dniu

wejścia w życie z dnia 1 lipca 2009 r. ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zmianie

ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw, która

uchyliła (w art. 1 pkt 3 lit. a) art. 1302 § 3 k.p.c., jeżeli nie został on uprzednio

wezwany przez sąd we właściwym trybie do usunięcia tego braku (opłacenia

skargi).

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie jest uzasadnione.

Uchwałą siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 15 czerwca 2010 r., II

UZP 4/10, której nadano moc zasady prawnej, przesądzono, że nieopłacona skarga

kasacyjna złożona przez adwokata lub radcę prawnego po wejściu w życie ustawy

z dnia 5 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz

niektórych innych ustaw podlega odrzuceniu w razie niewykonania zarządzenia

wzywającego do opłacenia skargi (art. 3986 § 2 k.p.c. w związku z art. 130 § 1

k.p.c.). W ocenie składu rozpoznającego zażalenie, uchwała ta znajduje

zastosowanie także do zażalenia jako jednego ze środków zaskarżenia

regulowanego uchylonym art. 1302 § 3 k.p.c. złożonego przez adwokata lub radcę

prawnego po wejściu w życie ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw, od którego nie

wniesiono opłaty podstawowej, biorąc także pod uwagę że dotyczy ono

postanowienia odnoszącego się do złożonej skargi kasacyjnej (odrzucającego

skargę).

W rozpoznawanej sprawie zażalenie wnioskodawczyni zostało wniesione w

dniu 17 listopada 2009 r., a więc po dniu 1 lipca 2009 r. (dzień wejścia w życie

ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania

cywilnego oraz niektórych innych ustaw), tym samym, odrzucenie go ze względu na

jego nieopłacenie bez uprzedniego wezwania profesjonalnego pełnomocnika do

jego uzupełnienia przez uiszczenie opłaty podstawowej było nieuzasadnione.

Tym się kierując Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.