II UZ 55/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II UZ 55/11

POSTANOWIENIE

Dnia 25 stycznia 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec (przewodniczący)

SSN Bogusław Cudowski

SSN Zbigniew Myszka (sprawozdawca)

w sprawie z wniosku M. N.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w B.

o wznowienie postępowania,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 25 stycznia 2012 r.,

zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Apelacyjnego […]

z dnia 19 października 2011 r.,

oddala zażalenie.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 19 października 2011 r. Sąd Apelacyjny III Wydział

Pracy i Ubezpieczeń Społecznych odrzucił skargę ubezpieczonego M. N. o

wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem tego Sądu z dnia 25 maja 2011

r., oddalającego apelację ubezpieczonego od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu

Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w B. z dnia 5 października 2010 r., oddalającego

jego odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych II Oddziału w B. z

dnia 18 grudnia 2009 r. w sprawie wymiaru składek na społeczne i ubezpieczenie

zdrowotne oraz Fundusz Pracy (pkt I postanowienia), a także oddalił wniosek o

wstrzymanie wykonania wyroku tego Sądu z dnia 25 maja 2011 r. (pkt II

postanowienia).

W uzasadnieniu Sąd Apelacyjny wskazał, że skarżący oparł skargę na

podstawie określonej w art. 403 § 2 k.p.c., podając jako nową okoliczność

w

rozumieniu tego przepisu fakt otrzymania przez organ rentowy wniosku

ubezpieczonego o stwierdzenie nieważności decyzji ZUS będącej przedmiotem

rozpoznania przez Sąd Apelacyjny. W ocenie Apelacyjnego tak ujęta podstawa

oznacza, że skarga nie została oparta na ustawowej podstawie wznowienia, ta

bowiem w sprawie nie zachodzi. Nowe okoliczności faktyczne lub środki

dowodowe, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, to takie fakty, z których

strona nie mogła skorzystać w postępowaniu prawomocnie zakończonym.

Natomiast „wykrycie”, o którym mowa w art. 403 § 2 k.p.c., odnosi się do

okoliczności i dowodów w poprzednim postępowaniu w ogóle nieujawnionych i

wówczas nieujawnialnych, bo nieznanych stronie. Fakty ujawnialne, czyli te, które

strona winna znać, nie są objęte hipotezą tego przepisu. Zatem w sprawie nie może

być mowy o „wykryciu" wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji organu

rentowego, ponieważ wniosek ten - jako sporządzony przez wnoszącego skargę był mu znany uprzednio. Fakt jego otrzymania przez organ rentowy nie może być

zatem uznany za nową okoliczność w rozumieniu art. 403 § 2 k.p.c. Wobec tego

skarga podlegała odrzuceniu

na zasadzie art. 410 k.p.c. Jednocześnie na

podstawie art. 388 § 1 k.p.c. a contrario, Sąd oddalił jako niezasadny wniosek

ubezpieczonego o wstrzymanie wykonania wyroku z dnia 25 maja 2011 r.

W zażaleniu na to postanowienie skarżący domagał się jego uchylenia w

punkcie I, a także wznowienia postępowania zgodnie z żądaniem skargi,

podtrzymując stanowisko, że „stwierdzenie nieważności decyzji ZUS-u jest

okolicznością faktyczną, która mogłaby mieć istotny wpływ na wynik sprawy

toczącej się przed Sądem Apelacyjnym”. Wnoszący zażalenie wskazał, że w „dniu

29 czerwca 2011 roku powód powziął wiadomość, iż do ZUS-u w B. wpłynął

wniosek datowany 10 maja 2011 r.” o stwierdzenie nieważności decyzji organu

rentowego będącej przedmiotem rozpoznania przez Sąd Okręgowy w sprawie VI U

../10 i Sąd Apelacyjny w sprawie III AUa ../10, „wysłany zwykłym listem w dniu 24

maja 2011 roku”. Wniosek ten, zdaniem wnoszącego zażalenie, „ma istotne

znaczenie dla rozstrzygnięcia tych spraw, albowiem wskutek stwierdzenia

nieważności decyzji ZUS-u, a będących przedmiotem postępowania przed w/w

Sądami postępowanie sądowe należałby umorzyć jako bezprzedmiotowe”. Wobec

tego postępowanie przed Sądem Apelacyjnym powinno zostać zawieszone do na

podstawie art. 177 § 1 k.p.c. do czasu prawomocnego zakończenia postępowania

w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji organu rentowego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie jest nieuzasadnione, ponieważ Sądy obu instancji, a także Sąd

Najwyższy w uzasadnieniu postanowienia z dnia 25 stycznia 2011 r., II UK 287/11,

oddalającego oczywiście bezzasadną skargę kasacyjną od wyroku Sądu

Apelacyjnego z dnia 25 maja 2011 r., III … /10, podkreśliły, że wnoszący zażalenie

nie wniósł odwołania od ostatecznej decyzji ZUS z dnia 10 listopada 2009 r. o

objęciu go tytułem ubezpieczenia społecznego osób prowadzących pozarolniczą

działalność w okresach od 1 stycznia 1999 r. do 12 czerwca 2000 r. oraz od 1

kwietnia 2003 r. do 31 grudnia 2004 r., ani odwołania od decyzji KRUS z dnia 28

sierpnia 2009 r. o wyłączeniu go z ubezpieczenia społecznego rolników w okresie

od 1 kwietnia 2003 r. do 31 grudnia 2004 r. Brak zaskarżenia wymienionych

ostatecznych decyzji wyklucza ich skuteczne wyeliminowanie z obrotu prawnego w

trybie „unieważnienia” decyzji o podleganiu ubezpieczeniu społecznemu osób

prowadzących

pozarolniczą

działalność

lub

wyłączeniu

z

ubezpieczenia

społecznego rolników, których ubezpieczony, aktualnie wnoszący zażalenie, nie

zaskarżył w sposób prawem przewidziany (art. 4779 k.p.c.).

Powyższe

oznaczało,

ze

uzyskanie

wiadomości

przez

wnoszącego

zażalenie o wpływie jego wniosku o wszczęcie postępowania w sprawie

„stwierdzenia nieważności decyzji ZUS-u będącej przedmiotem rozpoznania przez

Sąd Okręgowy w B. w sprawie VI U …/10”, która została prawomocnie osądzona

wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 25 maja 2011 r., III AUa …/10, w której Sąd

Najwyższy odmówił przyjęcia do rozpoznania oczywiście bezzasadnej skargi

kasacyjnej, nie stanowi okoliczności faktycznej, „która mogłaby mieć istotny wpływ

ma wynik sprawy toczącej się przed Sądem Apelacyjnym” w rozumieniu art. 403 §

2 k.p.c., którego zarzutu naruszenia wnoszący zażalenie nawet nie sformułował w

jego treści. W konsekwencji Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji.