II UZ 5/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II UZ 5/10

POSTANOWIENIE

Dnia 15 kwietnia 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kuźniar (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Roman Kuczyński

SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec

w sprawie z wniosku K. K

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych

o wysokość świadczenia ,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 15 kwietnia 2010 r.,

zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 3 grudnia 2009 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 3 grudnia 2009 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę

kasacyjną wnioskodawcy K. K. od wyroku tego Sądu z dnia 7 lipca 2009 r., w

sprawie przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych o wysokość świadczenia,

wskazując

w

uzasadnieniu,

że

skarga

kasacyjna

jest

przedmiotowo

niedopuszczalna. W ocenie tego Sądu, zgodnie z art. 398 2 § 1 k.p.c.,

dopuszczalność skargi kasacyjnej w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych,

podlega ograniczeniu, bowiem skarga taka jest dopuszczalna, poza sprawami o

przyznanie i wstrzymanie emerytury lub renty oraz o objęcie obowiązkiem

ubezpieczenia społecznego, tylko w sprawach, w których wartość przedmiotu

zaskarżenia jest wyższa niż dziesięć tysięcy złotych. W ocenianej sprawie,

pełnomocnik wnioskodawcy określił wartość przedmiotu zaskarżenia na kwotę

8.000,00 zł.

W zażaleniu od powyższego postanowienia pełnomocnik wnioskodawcy,

wskazał iż to „że w toku procesu o ustalenie praw do świadczeń emerytalnych lub

rentowych, ZUS lub Sąd uwzględni część roszczeń skarżącego, nie zmienia faktu,

że pozostał oddalony fragment merytoryczny sprawy dotyczący nie uwzględnienia

jakiegoś okresu składkowego” a rozpatrywana sprawa „nie przestaje mieć charakter

sporu o przyznanie emerytury lub renty”. W ocenie pełnomocnika przedmiotem

złożonej skargi kasacyjnej jest nieprzyznanie świadczeń rentowych i emerytalnych

z tytułu okresu pracy na własny rachunek, co odpowiada kryteriom zakreślonym w

art. 3982 § 1 k.p.c., uzasadniającym merytoryczne rozpatrzenie wniesionej skargi

kasacyjnej.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

W sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych skarga kasacyjna

przysługuje niezależnie od wartości przedmiotu zaskarżenia jedynie w sprawach o

przyznanie i o wstrzymanie emerytury lub renty oraz o objęcie obowiązkiem

ubezpieczenia społecznego, natomiast w pozostałych sprawach z tego zakresu

skarga kasacyjna jest niedopuszczalna w sprawach, w których wartość przedmiotu

zaskarżenia jest niższa niż dziesięć tysięcy złotych (art. 3982 k.p.c.). Sąd

Najwyższy niejednokrotnie już wyjaśniał, że sprawy z zakresu ubezpieczeń

społecznych, w których przedmiotem zaskarżenia kasacyjnego jest wysokość

świadczenia emerytalno-rentowego są sprawami o świadczenie, w których

dopuszczalność zaskarżenia kasacyjnego podlega ograniczeniu ze względu na

wartość przedmiotu zaskarżenia. Jeżeli więc przedmiotem sporu jest różnica

pomiędzy świadczeniem w wysokości wyliczonej przez wnioskodawcę a

należnością ustaloną przez organ rentowy, wartością przedmiotu zaskarżenia jest

suma

kwot

stanowiących

miesięczne

różnice

pomiędzy

świadczeniem

dochodzonym a pobieranym za okres jednego roku (por. np. postanowienia z dnia

14 stycznia 1997 r., ll UKN 51/97 - OSNAPiUS 1997 Nr 17, poz. 329, z dnia 24

czerwca 2009 r., II UZ 19/09 - LEX nr 519958, z dnia 21 lipca 2009 r., II UZ 26/09,

LEX nr 537026 oraz uzasadnienie trafnie wskazanego przez Sąd Apelacyjny,

postanowienia z dnia 8 stycznia 2008 r., II UZ 41/07 - OSNP 2009/7-8/107).

W okolicznościach sprawy, nie budzi wątpliwości, że prawo wnioskodawcy

do emerytury zostało ustalone decyzją organu rentowego z dnia 19 lutego 2008 r.,

a przedmiotem sporu była wysokość tego świadczenia, skoro w podstawie jego

wymiaru pominięto niektóre okresy, których zaliczenia wnioskodawca dochodził.

Prezentowane w uzasadnieniu zażalenia stanowisko pełnomocnika wnioskodawcy,

że spór dotyczący nieuwzględnienia jakiegoś okresu składkowego jest fragmentem

sprawy o prawo do świadczenia, nie jest trafne, a w rozpatrywanej sprawie

dopuszczalność zaskarżenia kasacyjnego podlega ograniczeniu ze względu na

wartość przedmiotu zaskarżenia.

W

tym

stanie

rzeczy,

stanowisko

Sądu

Apelacyjnego

zawarte

w

zaskarżonym postanowieniu jest trafne (art. 3986 § 2 k.p.c.), co biorąc pod uwagę,

należało orzec jak w postanowieniu, zgodnie z art. 398 14 w związku z art. 3941 § 3

k.p.c.