II UZ 49/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II UZ 49/11

POSTANOWIENIE

Dnia 18 stycznia 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Romualda Spyt (przewodniczący)

SSN Roman Kuczyński (sprawozdawca)

SSA Maciej Piankowski

w sprawie z wniosku K. K. i B. S.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w W.

o odpowiedzialność członków zarządu za zobowiązania składkowe,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 18 stycznia 2012 r.,

zażalenia wnioskodawcy K. K. na punkt III wyroku Sądu Apelacyjnego w W.

z dnia 30 maja 2011 r.,

uchyla zaskarżone postanowienie zawarte w pkt III wyroku

Sądu Apelacyjnego w W. z dnia 30 maja 2011 r. sygn. akt III AUa

[…] i przekazuje sprawę w tym zakresie temu Sądowi do

ponownego rozpoznania i orzeczenia o kosztach postępowania

zażaleniowego.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, wyrokiem

wydanym w dniu 30 maja 2011 r. uchylił wyrok Sądu Okręgowego w W. z dnia 12

sierpnia 2010 r. i poprzedzającą go decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych I

Oddział w W. z dnia 14 lutego 2005 r., wydaną w stosunku do K. K. przekazując

sprawę do ponownego rozpoznania organowi rentowemu oraz zasądził od

pozwanego organu rentowego na rzecz powoda K. K. kwotę 900.00 zł tytułem

zwrotu kosztów zastępstwa prawnego za obie instancje. Jak wynika z uzasadnienia

na zasądzoną przez Sąd drugiej instancji na rzecz powoda kwotę składa się

wynagrodzenie pełnomocnika radcy prawnego w kwocie 900,00 zł ustalone na

podstawie przepisu § 6 i § 13 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28

września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (...) Dz. U. Nr 163, poz.

1348 ze zm.

Na powyższe postanowienie o kosztach powód K. K. wniósł zażalenie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Rozstrzygnięcie Sądu Apelacyjnego jest wadliwe. W niniejszej sprawie

powinno mieć zastosowanie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28

września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia

przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego

ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).

W uzasadnieniu postanowienia powołano jako podstawę rozstrzygnięcia

art. 98 k.p.c., co skutkowało koniecznością zasądzenia w niniejszej sprawie

kosztów na podstawie § 12 w związku z § 6 powołanego wyżej rozporządzenia.

Mając na uwadze, że wartość przedmiotu sporu rozprawy głównej wynosiła

748901,12 zł, w myśl powołanych przepisów za reprezentowanie strony w sądzie

pierwszej instancji radcy prawnemu przysługuje stawka minimalna w wysokości

7200,00 zł, natomiast w sądzie drugiej instancji 75% wyżej wymienionej kwoty tj.

5400 złotych, co daje łączną kwotę 12 600 zł. Wskazać należy, że wyłącznie w

myśl art. 102 k.p.c. zwrot kosztów może być zasądzony według zasad słuszności,

w wypadkach szczególnie uzasadnionych. Zatem tylko na tej podstawie sąd może

zasądzić od strony przegrywającej część kosztów albo nie obciążyć jej w ogóle

kosztami.

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji, na

podstawie art. 3941 § 3 k.p.c. w związku z art. 39815 § 1 k.p.c.