II UZ 48/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II UZ 48/12

POSTANOWIENIE

Dnia 30 października 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Józef Iwulski (przewodniczący)

SSN Zbigniew Myszka (sprawozdawca)

SSN Jolanta Strusińska-Żukowska

w sprawie z wniosku A.M.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B.

o emeryturę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 30 października 2012 r.,

zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 13 czerwca

2012 r., sygn. akt […]

uchyla zaskarżone postanowienie.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych postanowieniem z

dnia 13 czerwca 2012 r odrzucił skargę kasacyjna ubezpieczonego A.M. od wyroku

tego Sądu z dnia 22 marca 2012 r., […], argumentując, że będący radcą prawnym

pełnomocnik procesowy skarżącego nie uzupełnił braku formalnego skargi

kasacyjnej, wynikającego z niedołączenia odpisu pełnomocnictwa dla strony

przeciwnej, ponieważ uzupełnił ten brak przez złożenie trzech egzemplarzy

pełnomocnictwa, które nie były „odpisami pierwotnego pełnomocnictwa”, gdyż nie

zawierały „w swojej

treści umocowania do

występowania

przed

Sądem

Najwyższym, a jedynie umocowanie do reprezentowania „przed sądami’”. Skoro

skarżący nie wykonał zarządzenia, to „już tylko z tej przyczyny istniała podstawa do

dorzucenia skargi” na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c.

W zażaleniu na to postanowienie pełnomocnik skarżącego wywodził, że

ponieważ „pierwotne” pełnomocnictwa zostało sporządzone pismem odręcznym

przez skarżącego w jednym egzemplarzu, które w oryginale dołączył do skargi

kasacyjnej, to w uzupełnieniu braku wysłał dwa „nowe pełnomocnictwa, pewny, że

pierwsze będzie wycofane i zastąpione nowymi”. Ponadto wezwanie do

uzupełnienia

tego

braku

formalnego

nie

było

precyzyjne

i

wprowadziło

pełnomocnika skarżącego „w błąd, to zaś w efekcie stało się przyczynkiem do

odrzucenia skargi kasacyjnej” w sprawie o żywotnym znaczeniu dla skarżącego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie

jest

uzasadnione

ze

względu

na

oparcie

zaskarżonego

postanowienia na bezzasadnej wykładni art. 3986 § 2 k.p.c., jakoby niespełnienie

oczekiwań Sądu Apelacyjnego w zakresie braku formalnego, który w przedmiotowej

sprawie wynikł z niedołączenia odpisu pełnomocnictwa dla strony przeciwnej, które

pełnomocnik strony jest zobowiązany dołączyć do akt sprawy przy pierwszej

czynności procesowej (art. 89 § 1 k.p.c., w brzmieniu obowiązującym od 3 maja

2012 r.), uzasadniało „już tylko z tej przyczyny” obligatoryjne odrzucenie skargi

kasacyjnej. Tymczasem w tej sprawie istotne było to, że skarżący dołączył do

skargi

kasacyjnej

własnoręcznie

napisane

pełnomocnictwo

procesowe

do

reprezentowania go przez radcę prawnego przed Sądem Najwyższym. Następnie,

na zarządzenie sędziego Sądu Apelacyjnego, pełnomocnik skarżącego dołączył

kolejne egzemplarze pełnomocnictwa skarżącego udzielone temu samemu radcy

prawnemu,

które

nie

były

dokładnymi

wprawdzie

„odpisami

pierwotnego

pełnomocnictwa”, ale zawierały umocowanie tego samego pełnomocnika do

reprezentowania skarżącego przez przed „sądami”. Wprawdzie uzupełnienie braku

nie przybrało dokładnej formy odpisu (kopii) „pierwotnego” pełnomocnictwa, ale - w

ocenie Sądu Najwyższego - racjonalnie i wystarczająco odpowiadało na wezwanie

do uzupełnienia brakującego odpisu pełnomocnictwa dla strony przeciwnej,

ponieważ w polskim porządku prawnym i jurysdykcyjnym Sąd Najwyższy jest bez

wątpienia jednym z sądów, a z dołączonego do skargi kasacyjnej „pierwotnego”

pełnomocnictwa procesowego nie budziło zastrzeżeń umocowanie wymienionego

w nim pełnomocnika procesowego do reprezentowania skarżącego przed Sądem

Najwyższym.

W opisanych okolicznościach sprawy, odrzucenie skargi kasacyjnej przez

Sąd Apelacyjny „już tylko z tej przyczyny”, jakoby wezwany nie uzupełnił

brakującego odpisu pełnomocnictwa dla strony przeciwnej (art. 89 § 1 zdanie

pierwsze k.p.c.), które - racjonalnie oceniając te okoliczności - zostało wykonane,

stanowiło wyraz skrajnego i bezzasadnego formalizmu jurysdykcyjnego także

dlatego, że oczywiste niedokładności odpisu pełnomocnictwa, w którym Sąd

Najwyższy nie został wyraźnie wskazany jako jeden z „sądów” w nieprecyzyjnym

„odpisie” uzupełnionego „pierwotnego” pełnomocnictwa, nie stanowiły żadnej, a tym

bardziej

uzasadnionej,

przeszkody do

nadania

biegu

skardze

kasacyjnej

sporządzonej przez profesjonalnego pełnomocnika procesowego umocowanego do

reprezentacji skarżącego w postępowaniu kasacyjnym (por. art. 130 § 1 zdanie

drugie w związku z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c.). Powyższe prowadziło to do

wyrażenia konkluzji, że udzielenie w konkretnej sprawie profesjonalnemu

pełnomocnikowi procesowemu umocowania do reprezentowania strony „przed

sądami”, bez ograniczania zakresu reprezentacji procesowej tylko do sądów

powszechnych, uprawnia pełnomocnika procesowego także do sporządzenia i

wniesienia skargi kasacyjnej do Sądu Najwyższego.

Powyższe

wymagało

reformatoryjnego

uchylenia

zaskarżonego

postanowienia na podstawie art. 3943 § 3 w związku z art. 39816 k.p.c., co sprawi,

że skarga kasacyjna wniesiona w sprawie, w której Sądy obu instancji orzekły

rozbieżnie o uprawnieniach emerytalnych skarżącego, zostanie poddana ocenie w

procedurze przedsądu kasacyjnego.

/tp/