II UZ 46/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II UZ 46/09

POSTANOWIENIE

Dnia 18 stycznia 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Zbigniew Korzeniowski (przewodniczący)

SSN Józef Iwulski (sprawozdawca)

SSN Jolanta Strusińska-Żukowska

w sprawie z wniosku R. Ł.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych

o rentę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 18 stycznia 2010 r.,

zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 15 września 2009 r.,

oddala zażalenie.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 15 września 2009 r., Sąd Apelacyjny odrzucił skargę

kasacyjną ubezpieczonego R. Ł. od wyroku tego Sądu z dnia 4 lutego 2009 r.

wydanego w sprawie przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych o rentę.

W

uzasadnieniu

tego

postanowienia

Sąd

Apelacyjny

wywiódł,

że

zarządzeniem z dnia 14 lipca 2009 r. pełnomocnik ubezpieczonego został

zobowiązany do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej przez

dołączenie

pełnomocnictwa

procesowego

do

występowania

przed

Sądem

Najwyższym oraz nadesłanie dwóch odpisów skargi, w terminie tygodniowym pod

rygorem jej odrzucenia. Pełnomocnik skarżącego w dniu 31 lipca 2009 r. złożył

wymagane pełnomocnictwo, ale nie złożył odpisów skargi kasacyjnej. W tym stanie

rzeczy Sąd Apelacyjny uznał, że w zakreślonym terminie skarżący nie uzupełnił

braków formalnych skargi kasacyjnej, co powodowało jej odrzucenie na podstawie

art. 3986 § 2 k.p.c.

W zażaleniu na to postanowienie ubezpieczony zarzucił naruszenie „art. 398

k.p.c." przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, gdyż - jego

zdaniem – „złożone odpisy skargi kasacyjnej oraz uzupełnienia skargi kasacyjnej

spełniają wymogi pisma procesowego w ogóle i skargi kasacyjnej w szczególności jest wskazane zaskarżone orzeczenie, przytoczone są podstawy kasacyjne i ich

uzasadnienie oraz wnioski o uchylenie i zmianę orzeczenia ze wskazaniem zakresu

żądanego uchylenia i zmiany". Ponadto żalący się zarzucił niewyjaśnienie, czy

"uzupełnienie dotyczyło skargi kasacyjnej, czy uzupełnienia skargi kasacyjnej i

czego dotyczy rzekomy brak uzupełnienia, gdyż w aktach znajduje się po kilka

odpisów skargi kasacyjnej i kilka uzupełnień skargi kasacyjnej składanych

wielokrotnie od lutego 2009 do października 2009". Żalący się podniósł, że

kilkakrotnie uzupełniał skargę kasacyjną, dlatego w aktach sprawy jest „pokaźna

ilość" zarówno odpisów skargi kasacyjnej, jak i odpisów uzupełnień skargi

kasacyjnej. Tych odpisów i uzupełnień „było tak wiele, że odwołujący i jego

pełnomocnik łatwo się mogli pogubić w tym wszystkim". Tymczasem Sąd drugiej

instancji nie wyjaśnił, czy zbyt mało jest odpisów skargi kasacyjnej, czy odpisów

uzupełnień skargi kasacyjnej oraz, które z nich należy „znowu uzupełnić". Żalący

się dodał iż, „w tym całym chaosie formalistyczno-prawnym zgubiono istotę sporu i

dramat człowieka, który nie będąc zdolny do pracy od wielu lat i korzystając z renty

inwalidzkiej został jej po latach w sposób błędny pozbawiony i nie mogąc pracować,

chce zapewnić sobie środki do życia. Przykre, że rozważania nad treścią złożonej

skargi poszły w nieoczekiwanym kierunku, pomijającym treści merytoryczne".

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie jest bezzasadne, choćby już z tego względu, że skarżący jako

jego podstawę powołał naruszenie art. 398 k.p.c., który stanowi, że przepisy działu

V (Środki odwoławcze) stosuje się odpowiednio do zażaleń na zarządzenia

przewodniczącego. Jest więc oczywiste, że ta regulacja w ogóle nie ma

zastosowania do sytuacji procesowej ubezpieczonego, w której wydano zaskarżone

postanowienie.

Odnosząc się do argumentów powołanych przez skarżącego w uzasadnieniu

zażalenia, w pierwszym rzędzie podnieść należy, że obowiązkiem wnoszącego

skargę kasacyjną (poza dołączeniem jej odpisu dla strony przeciwnej - art. 128 § 1

k.p.c.) jest dołączenie dodatkowych dwóch odpisów skargi przeznaczonych dla

Sądu Najwyższego oraz dla Prokuratora Generalnego (art. 398 4 § 3 k.p.c.).

Składając skargę kasacyjną ubezpieczony powinien więc przedłożyć trzy jej odpisy.

Z akt sprawy wynika, że ubezpieczony złożył tylko dwa odpisy skargi (adnotacja na

prezentacie biura podawczego Sądu Apelacyjnego k. 90). Uzasadnione było wobec

tego wezwanie go do złożenia dodatkowego (trzeciego) odpisu skargi. O tyle

wezwanie pełnomocnika do złożenia dwóch dodatkowych odpisów skargi nie było

prawidłowe. Jednakże skarżący - w wykonaniu tego wezwania - nie złożył żadnego

odpisu skargi, a jedynie przedłożył pełnomocnictwo do występowania w

postępowaniu kasacyjnym (k. 98). Już to stanowiło podstawę odrzucenia skargi

kasacyjnej po upływie terminu zakreślonego do wykonania zarządzenia z dnia 14

lipca 2009 r. Kolejne wezwanie pełnomocnika ubezpieczonego, tym razem o

uzasadnienie wniosku w przedmiocie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (k.

100), było więc zbyteczne. Wykonanie tego wezwania nie miało już jednak

znaczenia, dla oceny, że skarżący uprzednio w wyznaczonym terminie nie dołączył

trzeciego odpisu skargi kasacyjnej.

W przedstawionej sytuacji procesowej nie może więc być wątpliwości, że

skarżący nie wykonał w terminie wezwania Sądu drugiej instancji z 14 lipca 2009 r.

w przedmiocie usunięcia braków formalnych skargi kasacyjnej (nie wykonał go w

całości), gdyż nie złożył trzeciego odpisu skargi kasacyjnej. Podkreślenia wymaga,

że wezwanie w tym zakresie było jednoznaczne i nie występował w zakresie jego

wykonania (wówczas) żaden „chaos formalistyczno-prawny". Odrzucenie skargi

przez Sąd Apelacyjny miało zatem podstawę w art. 3986 § 2 k.p.c., a argumenty

przytoczone w zażaleniu o „zgubieniu istoty sporu" nie stanowią prawnych zarzutów

dotyczących zaskarżonego postanowienia.

Sąd Najwyższy stwierdza przy tym, że w aktach sprawy znajdują się „luzem"

(niewszyte) dwa dodatkowe odpisy skargi kasacyjnej, ale złożone „osobiście" w

dniu 9 października 2009 r., a więc już po wydaniu zaskarżonego postanowienia (co

wynika z prezentaty biura podawczego). Oznacza to, że skarżący nie złożył tych

odpisów w terminie wyznaczonym w wezwaniu Sądu z dnia 14 lipca 2009 r., lecz po

jego upływie.

Mając powyższe na względzie Sąd Najwyższy oddalił zażalenie na

podstawie art. 39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.