II UZ 42/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II UZ 42/11

POSTANOWIENIE

Dnia 23 listopada 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Roman Kuczyński (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Bogusław Cudowski

SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec

w sprawie z wniosku S. K.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych

o wysokość świadczenia,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 23 listopada 2011 r.,

zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 14 lipca 2011 r.,

oddala zażalenie.

UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 14 lipca 2011 r. Sąd Apelacyjny - Sąd

Pracy i Ubezpieczeń Społecznych odrzucił skargę kasacyjną S. K. od wyroku tego

Sądu z dnia 3 marca 2011 r. Sąd uzasadnił to tym, iż spór w przedmiotowej sprawie

nie dotyczył ustalenia prawa do emerytury lecz jej wysokości – a jeżeli tak – to

decydujące znaczenie dla dopuszczalności skargi kasacyjnej na mocy art. 398 2 § 1

k.p.c. ma wartość przedmiotu zaskarżenia, która jest mniejsza niż 10 000 zł.

W zażaleniu na to postanowienie pełnomocnik wnioskodawcy wniósł o jego

uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu,

zarzucając naruszenie art. 3982 § 1 k.p.c. i wywodząc w uzasadnieniu, że sprawa

niniejsza dotyczy ustalenia prawa do emerytury, a nie ustalenia wysokości

emerytury.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie jest bezzasadne. Wbrew wywodom skarżącego sprawa niniejsza

nie jest sprawą o przyznanie emerytury, ponieważ z niespornych okoliczności

faktycznych wynika, że ubezpieczony ma prawo do emerytury, przyznane mu

decyzją organu rentowego z dnia 25 maja 2004 r.

Zgłoszonego w dniu 6 listopada 2009r. - w aktualnym postępowaniu wniosku o zaliczenie do okresu zatrudnienia okresu pracy w zakładzie stolarskim

ojca K. K. od 1 lipca 1960 r. do 30 września 1974 r. nie można utożsamiać z

wnioskiem o przyznane prawa do emerytury. Zgodnie z brzmieniem art. 109 ustawy

z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń

Społecznych (j.t. Dz. U. z 2009, Nr 153 poz. 1227) wysokość emerytury określonej

w art. 53 ulega ponownemu ustaleniu na zasadach określonych w art. 110-113. Z

kolei art. 112 i 113 powołanej ustawy reguluje kwestie ustalenia wysokości

świadczenia

przez

doliczenie

nieuwzględnionych

dotychczas

w

wymiarze

świadczenia okresów składkowych lub nieskładkowych. Zatem wskazany wyżej

wniosek ubezpieczonego zgodnie z powołanymi przepisami służył do ponownego

obliczenia wysokości emerytury, a konkretnie przeliczenia podstawy wymiaru tego

świadczenia, nie stanowił natomiast podstawy do przyznania innego, „nowego”

świadczenia.

Dlatego sprawa niniejsza jest sprawą o wysokość świadczenia, a w takim

przypadku o dopuszczalności skargi decyduje wartość przedmiotu zaskarżenia

wskazana w przepisie art. 3982 § 1 k.p.c. dla spraw z zakresu ubezpieczeń

społecznych (por. orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 2003.07.21 II UZ 45/03

(OSNP 2004/11/200), w którym stwierdza się, że w sprawie o przyznanie renty z

ubezpieczenia społecznego skarga kasacyjna nie przysługuje, jeżeli ubezpieczony

w odwołaniu kwestionował jedynie jej wysokość, a wartość tego przedmiotu

zaskarżenia jest niższa niż dziesięć tysięcy złotych (art. 22 k.p.c. w związku z art.

3982 § 1 k.p.c.).

Sąd drugiej instancji prawidłowo ustalił wartość przedmiotu zaskarżenia i

trafnie przyjął, że skarga kasacyjna w sprawie jest niedopuszczalna, ponieważ

wartość ta jest niższa od kwoty dziesięciu tysięcy złotych. Nie ulega wątpliwości, że

przedmiotem sporu jest sprawa o świadczenie powtarzające się w rozumieniu art.

22 k.p.c. Zgodne z tym przepisem wartością przedmiotu zaskarżenia jest

dwunastokrotność kwoty stanowiącej różnicę pomiędzy wysokością emerytury

żądanej przez wnioskodawcę, a wypłacanej przez organ rentowy. Z ustaleń Sądu

Apelacyjnego wynosi ona 2832,24 zł (12 x 236,02 zł).

Mając na uwadze powyższe Sąd Najwyższy uznał, że zachodziła podstawa

do odrzucenia skargi kasacyjnej przez Sąd Apelacyjny na mocy art. 398 6 § 2 k.p.c. i

dlatego w oparciu o przepis art. 3941 § 3 k.p.c. w związku z art. 39814 k.p.c.

zażalenie oddalił.