II UZ 42/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II UZ 42/10

POSTANOWIENIE

Dnia 26 stycznia 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jolanta Strusińska-Żukowska (przewodniczący,

sprawozdawca)

SSN Zbigniew Korzeniowski

SSN Zbigniew Myszka

w sprawie z wniosku J. C.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych

o rentę z tytułu niezdolności do pracy,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 26 stycznia 2011 r.,

zażalenia wnioskodawczyni na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 26 sierpnia 2010 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 26 sierpnia 2010 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę J.

C. o wznowienie postępowania w sprawie o rentę z tytułu niezdolności do pracy

zakończonej wyrokiem tego Sądu z dnia 19 stycznia 2010 r.

W skardze o wznowienie postępowania skarżąca powoływała się na nowe

okoliczności faktyczne w postaci niezdolności do pracy i dokumenty potwierdzające

tę niezdolność, które ubezpieczona otrzymywała od 9 marca 2010 r., a w

szczególności zaświadczenie lekarza specjalisty z zakresu medycyny pracy z 10

marca 2010 r. o niezdolności do podjęcia pracy na stanowisku pracownika

umysłowego i sprzątaczki oraz zaświadczenie z 10 maja 2010 r. wydane w toku

badania w trybie odwoławczym przez Centrum Medycyny Pracy w […] o

niezdolności do podjęcia pracy na stanowisku pracownika umysłowego i

sprzątaczki.

Sąd Apelacyjny uznał, że przedmiotowa skarga o wznowienie postępowania

nie opiera się na ustawowej podstawie wznowienia i dlatego podlega odrzuceniu.

Zaświadczenia lekarskie z 10 marca 2010 r. i 10 maja 2010 r. nie są bowiem

okolicznościami faktycznymi lub środkami dowodowymi, które mogłyby mieć wpływ

na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim

postępowaniu w rozumieniu art. 403 § 2 k.p.c.

Ubezpieczona zaskarżyła powyższe postanowienie zażaleniem w całości i

wniosła o jego uchylenie oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów

postępowania, zarzucając naruszenie art. 403 § 2 k.p.c. przez przyjęcie, że

„okoliczność niezdolności do pracy odwołującej oceniana przez pryzmat medycyny

pracy przez lekarza medycyny pracy wskutek skierowania przez potencjalnego

pracodawcę na badania pracownicze była już przez odwołującą powoływana w

postępowaniu przed Sądem I instancji i stanowiła przedmiot postępowania

dowodowego”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie okazało się nieuzasadnione.

Sąd Apelacyjny trafnie przyjął, że podnoszone w skardze okoliczności nie

mogą uzasadniać wznowienia postępowania. Żądanie wznowienia postępowania

oparte na podstawie art. 403 § 2 k.p.c. jest dopuszczalne wtedy, gdy po

zakończeniu postępowania, którego dotyczy skarga, ujawniły się okoliczności

faktyczne lub środki dowodowe, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z

których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Ustawową

podstawą wznowienia postępowania wskazaną w art. 403 § 2 k.p.c. jest powołanie

się na dowody, co do których w trakcie postępowania zakończonego prawomocnym

wyrokiem strona obiektywnie dysponowała możliwością ich zgłoszenia, jednakże

tego nie uczyniła wskutek braku procesowej potrzeby ich powołania, a nie wskutek

opieszałości, zaniedbania, zapomnienia, czy błędnej oceny (por. postanowienie

Sądu Najwyższego z dnia 25 stycznia 2007 r., I UZ 38/06, OSNP 2008 nr 3-4, poz.

51). Podstawą wznowienia postępowania na podstawie art. 403 § 2 k.p.c. mogą być

takie

nowe

okoliczności

oraz

środki

dowodowe,

które

zaistniały

przed

rozstrzygnięciem sporu - w trakcie postępowania i przed jego zakończeniem (por.

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 lutego 2006 r., I PZ 33/05, OSNP 2007

nr 3-4, poz. 48). Regulacja art. 403 § 2 k.p.c. dotycząca powołania (przedstawienia)

środków dowodowych (okoliczności faktycznych), które nie było w zakończonym

postępowaniu możliwe, nie może odnosić się więc do stanu po jego zakończeniu

(por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 lutego 2006 r., I PZ 33/05;

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 czerwca 1998 r., II UKN 106/98, OSNP

1999 nr 13, poz. 438; uchwała Sądu Najwyższego z dnia 21 lutego 1969 r., III PZP

63/68, OSNC 1969 nr 12, poz. 208). Dlatego nie stanowią podstawy prawnej

wznowienia postępowania (art. 403 § 2 k.p.c.) zaświadczenia lekarskie wydane po

upływie 3 lat od uprawomocnienia się wyroku i oceniające odmiennie datę

powstania inwalidztwa (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 czerwca

1998 r., II UKN 106/98).

W tych okolicznościach zaskarżone postanowienie, którym Sąd odrzucił

skargę o wznowienie postępowania, nie narusza art. 403 § 2 k.p.c. Środek

dowodowy, który powstał po uprawomocnieniu się wyroku - a za taki należy uznać

powołane w skardze zaświadczenia lekarskie - nie stanowi bowiem podstawy

wznowienia przewidzianej w art. 403 § 2 k.p.c.

Mając powyższe na względzie Sąd Najwyższy, na podstawie art. 394¹ § 3 w

związku z art. 39814 k.p.c., postanowił jak w sentencji.