II UZ 4/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II UZ 4/11

POSTANOWIENIE

Dnia 3 marca 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Roman Kuczyński (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Maciej Pacuda

SSN Romualda Spyt

w sprawie z wniosku D. W.

przeciwko Zakładowi Emerytalno-Rentowemu Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i

Administracji

o emeryturę policyjną i policyjną rentę inwalidzką,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 3 marca 2011 r.,

na skutek zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […] z

dnia 6 października 2010 r.,

odrzuca zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd

Okręgowy

–

Sąd

Pracy

i

Ubezpieczeń

Społecznych

w W.

postanowieniem z 26 maja 2010 r., odrzucił apelację wniesioną przez

pełnomocnika D. W. jako nie opłaconą.

Powód wniósł zażalenie na powyższe postanowienie.

Sąd Apelacyjny - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych postanowieniem z 6

października 2010 r. oddalił zażalenie powoda.

Na powyższe postanowienie pełnomocnik ubezpieczonego wniósł zażalenie

do Sądu Najwyższego. W zażaleniu powołał rażące naruszenie: - art. 37 ustawy z

dnia 18 lutego 1994. zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji

Bezpieczeństwa

Wewnętrznego,

Agencji

Wywiadu,

Służby

Kontrwywiadu

Wojskowego Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego,

Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służb

Więziennej oraz ich rodzin (jednolity tekst: Dz.U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67 ze zm.)

poprzez jego niewłaściwą wykładnie; - art. 32 ust. 1, art. 45 ust. 1 oraz art. 78 w

związku z art. 31 ust. 3, w związku z art. 8 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej

Polskiej

poprzez

naruszenie

podstawowych

praw

i

wolności

obywatela,

uniemożliwiając składającemu zażalenie ochronę swoich interesów: art. 6

Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności w związku z art.

91 Konstytucji RP, poprzez uniemożliwienie odwołującemu się sprawiedliwego

rozpatrzenia jego sprawy. Pełnomocnik ubezpieczonego wniósł o uchylenie

zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego

rozpoznania i zasądzenie od Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA na

rzecz D. W. kosztów postępowania według norm przepisanych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Rozważenia wymagała przede wszystkim dopuszczalność wniesionego

zażalenia. Zażalenie do Sądu Najwyższego może być wniesione jedynie na te

postanowienia sądu drugiej instancji, które są wymienione w przepisach Kodeksu

postępowania cywilnego jako objęte możliwością zaskarżenia. Według art. 3941 § 1

k.p.c., zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje na postanowienie sądu drugiej

instancji odrzucające skargę kasacyjną oraz skargę o stwierdzenie niezgodności z

prawem prawomocnego orzeczenia (od 22 maja 2009 r. także na postanowienie

sądu drugiej instancji co do kosztów procesu, które nie były przedmiotem

rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji). Według art. 3941 § 2 k.p.c., w sprawach,

w których przysługuje skarga kasacyjna, zażalenie przysługuje także na

postanowienie sądu drugiej instancji kończące postępowanie w sprawie, z

wyjątkiem postanowień, o których mowa w art. 398 1 k.p.c. (w przedmiocie

odrzucenia pozwu lub umorzenia postępowania), a także postanowień wydanych w

wyniku rozpoznania zażalenia na postanowienie sądu pierwszej instancji. Inaczej

mówiąc, według art. 3941 § 2 k.p.c., w sprawie kasacyjnej zażalenie przysługuje na

postanowienia kończące postępowanie w sprawie, które nie są postanowieniami w

przedmiocie odrzucenia pozwu lub umorzenia postępowania (od nich bowiem

przysługuje skarga kasacyjna), a także nie są postanowieniami wydanymi w wyniku

rozpoznania zażalenia na postanowienie sądu pierwszej instancji.

Niedopuszczalność zażalenia na postanowienie Sądu Apelacyjnego z 6

października 2010 r. wnika z następującej przyczyny: - zaskarżone postanowienie

zostało wydane przez Sąd drugiej instancji w wyniku rozpoznania zażalenia na

postanowienie Sądu pierwszej instancji. Jest to zatem postanowienie wydane w

wyniku rozpoznania zażalenia na postanowienie sądu pierwszej instancji, co

wyklucza możliwość jego zaskarżenia do Sądu Najwyższego. Taki rodzaj

postanowień został jednoznacznie wyłączony w art. 394 1 § 2 in fine k.p.c. z

kategorii postanowień zaskarżalnych zażaleniem do Sądu Najwyższego. Zgodnie z

orzeczeniem Sądu Najwyższego z 6 czerwca 2007 r., III CZ 27/07 (LEX nr 347311)

nie ma podstaw do konstruowania uprawnienia do podwójnego postępowania

zażaleniowego toczącego się najpierw przed sądem powszechnym, a następnie

przez Sądem Najwyższym.

Skoro zatem na postanowienie sądu drugiej instancji oddalające zażalenie

na postanowienie sądu pierwszej instancji nie przysługuje zażalenie do Sądu

Najwyższego, to wniesiony przez powoda środek zaskarżenia należy uznać za

niedopuszczalny i tym samym podlegający odrzuceniu z mocy art. 394 1 § 3 k.p.c. w

związku z art. 39821 k.p.c. w związku z art. 373 i 370 k.p.c.