II UZ 36/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II UZ 36/10

POSTANOWIENIE

Dnia 14 stycznia 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kuźniar (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Romualda Spyt

SSA Krzysztof Staryk

w sprawie z wniosku A. K.

przeciwko Wojewódzkiemu Zespołowi ds. Orzekania o Niepełnosprawności [….] o

ustalenie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 14 stycznia 2011 r.,

zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Okręgowego Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych

z dnia 6 sierpnia 2010 r.,

uchyla

zaskarżone

postanowienie

i

przyznaje

radcy

prawnemu J. B., od Skarbu Państwa kwotę 120 zł (sto

dwadzieścia) powiększoną o należną kwotę podatku od towarów

i

usług

tytułem

kosztów

nieopłaconej

pomocy

prawnej

udzielonej z urzędu w postępowaniu zażaleniowym.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 6 sierpnia 2010 r., Sąd Okręgowy odrzucił na

podstawie art. 3986 § 2 oraz art. 3982 § 1 k.p.c., jako przedmiotowo

niedopuszczalną, skargę kasacyjną wnioskodawcy A. K. od wyroku tego Sądu z

dnia 20 kwietnia 2010 r., którym oddalono odwołanie od orzeczenia Wojewódzkiego

Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności z dnia 28 stycznia 2009 r. o ustalenie

stopnia niepełnosprawności.

Sąd uznał, że skarga kasacyjna jest niedopuszczalna, gdyż sprawa w której

wniesiono skargę kasacyjną dotyczy orzeczenia o stopniu niepełnosprawności oraz

żądania przez wnioskodawcę ustalenia stałego współdziałania opiekuna dziecka w

procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji – nie jest sprawą o prawa majątkowe,

nie jest też sprawą o przyznanie bądź wstrzymanie emerytury lub renty, ani sprawą

o objęcie obowiązkiem ubezpieczenia społecznego, a wobec powyższego skarga

kasacyjna w takiej sprawie nie przysługuje.

W zażaleniu na to postanowienie pełnomocnik wnioskodawcy, wskazując na

naruszenie art. 3981 § 1 oraz 398 2 k.p.c., wniósł o jego uchylenie, zarzucając że

wskazane

w

uzasadnieniu

postanowienia

podstawy

prawne

warunkujące

odrzucenie skargi nie znajdują zastosowania w sprawie. Przytaczając stanowisko

doktryny, podniósł nadto, że „ograniczenia skargi kasacyjnej, przewidziane w art.

3982 § 1 k.p.c., ze względu na wartość przedmiotu zaskarżenia dotyczą jedynie

spraw o prawa majątkowe, nie odnoszą się zatem do spraw mających za przedmiot

roszczenia niemajatkowe, choćby łącznie z tymi roszczeniami dochodzono także

wynikających z nich roszczeń majątkowych”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie jest uzasadnione. Stosownie do art. 3982 § 1 k.p.c., w sprawach z

zakresu ubezpieczeń społecznych skarga kasacyjna przysługuje niezależnie od

wartości przedmiotu zaskarżenia w sprawach o przyznanie bądź wstrzymanie

emerytury lub renty oraz o objęcie obowiązkiem ubezpieczenia społecznego.

Zgodnie z art. 476 § 3 k.p.c., przez sprawy z zakresu ubezpieczeń społecznych

rozumie się między innymi, także sprawy, w których wniesiono odwołanie od

orzeczenia

wojewódzkiego

zespołu

do

spraw

orzekania

o

stopniu

niepełnosprawności. Należy także dodać, że stosownie do art. 6c ust. 8 ustawy z

dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu

osób niepełnosprawnych (jednolity tekst: Dz.U. z 2010 r. Nr 214, poz. 1407 ze zm.),

od orzeczenia wojewódzkiego zespołu przysługuje odwołanie do sądu pracy i

ubezpieczeń społecznych w terminie 30 dni od dnia doręczenia orzeczenia.

Odwołanie wnosi się za pośrednictwem wojewódzkiego zespołu, który orzeczenie

wydał. Jeżeli wojewódzki zespół uzna, że odwołanie zasługuje w całości na

uwzględnienie, wydaje orzeczenie, w którym uchyla lub zmienia zaskarżone

orzeczenie. Jak słusznie podnosi zażalenie sprawa dotycząca ustalenia stopnia

niepełnosprawności, będąc sprawą z zakresu ubezpieczeń społecznych, nie jest

sprawą o prawa majątkowe.

Zasadą jest, że skarga kasacyjna przysługuje we wszystkich sprawach, w

których sąd drugiej instancji wydał prawomocny wyrok lub postanowienie w

przedmiocie

odrzucenia

pozwu

albo

umorzenia

postępowania

kończące

postępowanie w sprawie (art. 3981 § 1 k.p.c.). Wyjątkiem natomiast jest

niedopuszczalność skargi kasacyjnej w sprawach wymienionych w art. 3982 k.p.c.,

a więc w sprawach o prawa majątkowe (§ 1) oraz wskazanych przedmiotowo w § 2

i 3, niezależnie od ich majątkowego lub niemajątkowego charakteru. Przewidziana

w art. 3982 § 1 k.p.c. niedopuszczalność skargi kasacyjnej w sprawach z zakresu

ubezpieczeń społecznych, w których wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa

niż dziesięć tysięcy złotych dotyczy jedynie spraw o prawa majątkowe, z wyjątkiem

spraw o prawa majątkowe wskazane w art. 3982 § 1 zdanie drugie k.p.c.

Ograniczenie to nie dotyczy natomiast spraw z zakresu ubezpieczeń społecznych,

których przedmiotem są prawa niemajątkowe. W takich sprawach (o prawa

niemajątkowe) skarga kasacyjna jest zawsze dopuszczalna w myśl ogólnej reguły

przewidzianej w art. 3981 § 1 k.p.c.

Z tych przyczyn, Sąd Najwyższy, uwzględniając zażalenie, postanowił jak w

sentencji (art. 3941 § 3 k.p.c. w związku z art. 39815 § 1 zdanie pierwsze k.p.c.).

O kosztach orzeczono po myśli art. 98 k.p.c., uwzględniając taryfowe

wynagrodzenie pełnomocnika strony pozwanej - § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia

Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności

radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej

udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz.1349

ze zm.).