II UZ 34/15 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II UZ 34/15 POSTANOWIENIE Dnia 8 grudnia 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Beata Gudowska (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Zbigniew Korzeniowski‎SSN Krzysztof Staryk w sprawie z wniosku P. Spółki z o.o. z siedzibą w W.‎przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych (…) Oddziałowi w W.‎z udziałem zainteresowanych: P. J., I. K. i G. K.‎o wydanie zaświadczenia,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 8 grudnia 2015 r.,‎zażalenia organu rentowego na postanowienie Sądu Apelacyjnego w (...)‎z dnia 17 lutego 2015 r., sygn. akt III AUa (...), uchyla zaskarżone postanowienie.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 17 lutego 2015 r. Sąd Apelacyjny w (...) odrzucił apelację P., spółki z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 15 września 2014 r., którym zmieniono decyzje Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, Oddział w W., odmawiające ubezpieczonej spółce wydania zaświadczenia o podleganiu polskiemu systemowi ubezpieczeń społecznych przez jej pracowników P. J., I. K. i G. K.. Sąd drugiej instancji stwierdził, że sprawy tego rodzaju obejmują spory o prawa majątkowe, w których obowiązkiem strony jest oznaczenie wartości przedmiotu sporu, i wezwał o to wnoszący apelację organ rentowy.W zażaleniu organ rentowy wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia, argumentując, że sprawa, w której złożył apelację jest sprawą o podleganie ubezpieczeniu, wymienioną w art. 3982 § 1 zdanie drugie k.p.c. Usunął brak apelacji, podając, że wartość przedmiotu sporu wynosi 0 zł i wskazał, że art. 370 i 373 k.p.c. należy odczytywać łącznie z art. 130 k.p.c., więc odrzucenie apelacji może nastąpić tylko z powodu braków formalnych, które uniemożliwiają nadanie jej prawidłowego biegu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1261 § 1 k.p.c., w każdym piśmie należy podać wartość przedmiotu sporu lub zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy właściwość rzeczowa sądu, wysokość opłaty lub dopuszczalność środka odwoławczego, a przedmiotem sprawy nie jest oznaczona kwota pieniężna. A contrario, obowiązek ten nie jest zatem wymagany odnośnie do apelacji, która może uzyskać prawidłowy bieg bez względu na wartość przedmiotu zaskarżenia. W konsekwencji nieoznaczenie przez organ rentowy wartości przedmiotu zaskarżenia apelacją nie było wadą powodującą jej odrzucenie (por. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 7 lipca 2005 r., II UZP 7/05, OSNP 2005 nr 24, poz. 396 oraz postanowienia z dnia 26 stycznia 1999 r., I PKN 676/98, OSNAPUS 2000 nr 6, poz. 232, z dnia 12 stycznia 1998 r., I PKN 471/97, OSNAPUS 1998 nr 24, poz. 711, z 28 stycznia 2005 r., III UZ 29/04, OSNP 2005 nr 11, poz. 165 oraz z 28 stycznia 2005 r., III UZ 29/04, OSNP 2005 nr 11, poz. 165).

Odrzucenie apelacji nie mogło nastąpić także ze względu na nieusunięcie braków w wyznaczonym terminie, gdyż organ rentowy zastosował się do wezwania Sądu. Oznaczając wartość przedmiotu zaskarżenia na kwotę 0 zł wdał się jednak w spór na tle art. 368 § 2 k.p.c., wskazującego obowiązek oznaczenia wartości przedmiotu zaskarżenia w sprawach o prawa majątkowe. Takim sprawom przeciwstawił określenie „sprawa o objęcie obowiązkiem ubezpieczenia” i stąd określił zerową wartość przedmiotu zaskarżenia.Istnieje zasadniczy błąd w kategoryzowaniu spraw ze względu na obowiązek oznaczenia wartości przedmiotu zaskarżenia według kryterium odróżniającego sprawy o prawa majątkowe od spraw o objęcie obowiązkiem ubezpieczenia.

Każda sprawa o objęcie obowiązkiem ubezpieczenia społecznego jest z pewnością sprawą o prawo majątkowe, gdyż żądanie zmierza do realizacji prawa mającego bezpośredni wpływ na stosunki majątkowe ubezpieczonego (por. np. orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 25 stycznia 1961 r., 2 CR 909/59, OSPiKA 1962 nr 1, poz. 8). Ustawodawca pomija wartość przedmiotu spraw o objęcie obowiązkiem ubezpieczenia tylko w razie dopuszczalności wniesienia skargi kasacyjnej; w art. 3982 § 1 zdanie drugie k.p.c. postanawia, że skarga w tych sprawach jest zawsze dopuszczalna, bez względu na wartość przedmiotu zaskarżenia (scil. nie wymaga, by była to wartość przekraczająca 10.000 zł).W niniejszej sprawie odróżnienie to nie ma znaczenia, co uwzględniając, Sąd Najwyższy uchylił zaskarżone postanowienie, jak w sentencji (art. 3941 § 3 w związku z art. 39815 § 1 k.p.c.).