II UZ 34/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II UZ 34/11

POSTANOWIENIE

Dnia 18 października 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Zbigniew Myszka (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Józef Iwulski

SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec

w sprawie z wniosku W. K.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych

o wysokość świadczenia,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 18 października 2011 r.,

zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Apelacyjnego […]

z dnia 12 maja 2011 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 12 maja 2011 r. Sąd Apelacyjny - Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych odrzucił skargę kasacyjną ubezpieczonego W. K. od

wyroku

tego

Sądu

z

dnia

listopada

2010

r.

oddalającego

apelację

ubezpieczonego od wyroku Sądu Okręgowego - Sąd Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych z dnia 17 lutego 2010 r., którym oddalono odwołanie ubezpieczonego

od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 28 września 2009 r. o

odmowie przeliczenia emerytury.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd Apelacyjny wskazał, że

wartość przedmiotu zaskarżenia, która była określona przez pełnomocnika

skarżącego na 19.200 zł i wynikała z pomnożenia wysokości pobieranej emerytury

1.600 zł przez 12 miesięcy. Tymczasem z decyzji organu rentowego z dnia 9 marca

2010 r. wynika, że emerytura skarżącego od dnia 1 marca 2010 r. wynosi 1.656,88

zł, a skarżący wnosił o przeliczenie jego emerytury „przez doliczenie do zarobków

pracownika zastępczego, uwzględnionych do podstawy wymiaru jego emerytury

także wypracowanego przez ubezpieczonego dodatku za wysługę lat". Sprawa, w

której przedmiotem sporu jest wysokość emerytury jest sprawą o prawo majątkowe,

a zatem dopuszczalność skargi kasacyjnej uzależniona jest od wartości przedmiotu

zaskarżenia. W sprawach tych wartość przedmiotu zaskarżenia ustala się na

podstawie art. 22 k.p.c., co następuje przez odjęcie od kwoty żądanej wysokości

tego świadczenia, której przyjęcia domaga się skarżący, ustalonej dla niego kwoty

pobieranej emerytury. Następnie tak obliczoną różnicę w kwocie miesięcznej ustala

się w okresie rocznym. W ocenie Sądu Apelacyjnego, tak wyliczona różnica

pomiędzy kwotą stanowiącą wysokość świadczenia emerytalnego, której przyjęcia

domaga się skarżący, a kwotą przysługującego mu świadczenia, pomnożona przez

12 miesięcy nie przekracza 10.000 zł. Skoro prawidłowo ustalona wartość

przedmiotu zaskarżenia jest niższa od kwoty dziesięciu tysięcy złotych (art. 3982 §

1 zdanie pierwsze k.p.c.), to Sąd drugiej instancji odrzucił skargę kasacyjną jako

przedmiotowo niedopuszczalną.

W zażaleniu na to postanowienie pełnomocnik ubezpieczonego domagał się

jego zmiany i przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania lub jego uchylenia w

całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd drugiej

instancji. Postanowieniu zarzucono: 1/ naruszenie art. 3982 § 1 k.p.c. w związku z

art. 22 k.p.c. i art. 368 § 2 k.p.c. przez błędną wykładnię i niewłaściwe

zastosowanie, „gdyż w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych skarga

kasacyjna jest dopuszczalne niezależnie od wartości przedmiotu zaskarżenia”, 2/

błąd

w ustaleniach

faktycznych

odnośnie

ustalenia

rzeczywistej

wartości

przedmiotu sporu i to „bez wskazania na czym się one opierały”. W uzasadnieniu

zażalenia wskazano, że „powód sam obliczył o jaką kwotę zwiększy się jego

emerytura. Problem dodatkowy polega na tym, że w okresie od 1 marca 2010 roku

lato 2011 nastąpiły podwyżki wysokości emerytury. Kwota 10.000 zł podzielona na

12 miesięcy oznacza około 833 zł na każdy miesiąc. Jeżeli z emerytury około 1600

zł w 2010 roku wysokość świadczenia w 2012 roku wyniesie np. ponad 2400 z ł ,

oznaczało to będzie, że wartość roczna przekroczy 10.000 zł.”

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie okazało się oczywiście bezzasadne. Autor zażalenia, legitymujący

się statusem profesjonalnego pełnomocnika procesowego (radcy prawnego),

niezgodnie z art. 3982 § 2 k.p.c., utrzymywał, że w sprawach z zakresu ubezpieczeń

społecznych skarga kasacyjna jest dopuszczalna bez względu na wartość

przedmiotu sporu. Tymczasem w tego rodzaju sprawach skarga kasacyjna jest

dopuszczalna niezależnie od wartości przedmiotu sporu tylko w sprawach o

przyznanie i o wstrzymanie emerytury lub renty oraz o objęcie obowiązkiem

ubezpieczenia społecznego, co a contrario oznaczało, że w sprawie wnoszącego

zażalenie o przeliczenie wysokości pobieranej od 1992 r. emerytury, prowadzonej

jako sprawa o wysokość świadczenia, dopuszczalność skargi kasacyjnej była

uzależniona od wykazania przekraczającej dziesięć tysięcy złotych wartości

przedmiotu kasacyjnego zaskarżenia. W tym celu pełnomocnik wnoszącego skargę

kasacyjną został wezwany przez Sąd Apelacyjny do „wskazania wartości

przedmiotu zaskarżenia oraz matematycznego sposobu jej wyliczenia”. W

odpowiedzi na wezwanie do usunięcia między innymi tego braku wezwany podał,

że „wartość przedmiotu zaskarżenia to 19 200 zł”, tj. roczna suma miesięcznej

emerytury w kwocie 1.600 zł x 12. Takie określenie wartości przedmiotu

kasacyjnego zaskarżenia Sąd drugiej instancji trafnie uznał za nieprawidłowe i

błędne, argumentując w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że wysokość

emerytury ubezpieczonego od 1 marca 2010 r. wynosi 1.656,88 zł miesięcznie, co

w sprawie „o przeliczenie jego emerytury poprzez doliczenie do zarobków

pracownika zastępczego, uwzględnionych do podstawy wymiaru emerytury także

‘wypracowanego przez ubezpieczonego dodatku za wysługę lat”, powoduje, że

różnica pomiędzy wysokością żądanego świadczenia w podwyższonej wysokości a

przysługującą emeryturą w pobieranej wysokości „pomnożona przez 12 miesięcy

nie przekracza 10.000 zł”, co w konsekwencji prowadziło do odrzucenia

przedmiotowo niedopuszczalnej skargi kasacyjnej.

Tej argumentacji autor zażalenia zarzucił oparcie „na błędnych wyliczeniach

stanu faktycznego”, wskazując, że „powód sam obliczył o jaką kwotę zwiększy się

jego emerytura”, a „jeżeli z emerytury około 1600 zł w 2010 roku wysokość

świadczenia w 2012 roku wyniesie np. ponad 2400 zł, oznaczało to będzie, że

wartość roczna przekroczy 10 000 zł”. Takie kuriozalne wyliczenie, dokonane ze

wskazaniem „życzeniowej” wysokości emerytury ubezpieczonego „z przyszłości”,

bo z 2012 r., nie wypełnia warunku racjonalnego i prawidłowego wyliczenia wartości

przedmiotu kasacyjnego zaskarżenia w sprawie o podwyższenie emerytury już

dlatego, że skarga kasacyjnej została wniesiona w 2011 r. Oferowane oczywiście

bezpodstawne

i

bezzasadne

określenie

wartości

przedmiotu

kasacyjnego

zaskarżenia, które pełnomocnik wnoszącego zażalenie wcześniej w wykonaniu

wezwania Sądu Apelacyjnego błędnie wyliczył jako roczną sumę emerytur

ubezpieczonego, wykluczało uwzględnienie bezpodstawnego i bezzasadnego

zażalenia. W konsekwencji Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji na podstawie

art. 3941 § 3 k.p.c. w związku z art. 39814 k.p.c.