II UZ 34/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II UZ 34/10

POSTANOWIENIE

Dnia 6 grudnia 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kuźniar (przewodniczący)

SSN Beata Gudowska

SSN Jerzy Kwaśniewski (sprawozdawca)

w sprawie z wniosku J. P.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych

o wysokość świadczenia,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 6 grudnia 2010 r.,

zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 14 lipca 2010 r.,

uchyla zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 14 lipca 2010 r. odrzucił skargę

kasacyjną ubezpieczonego J. P. od wyroku tego Sądu z dnia 24 lutego 2010 r.

oddalającego apelację ubezpieczonego od wyroku Sądu Okręgowego – Sądu

Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 16 czerwca 2009 r., oddalającego

odwołanie wnioskodawcy od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 20

marca 2009 r. oraz z dnia 10 kwietnia 2009 r.

r. w sprawie o wysokość

świadczenia.

Podstawę

odrzucenia

skargi

kasacyjnej

stanowiło

ustalenie

jej

niedopuszczalności ze względu na wartość przedmiotu zaskarżenia niższą niż

dziesięć tysięcy złotych. Sprawa, której dotyczyła skarga kasacyjna - według oceny

Sądu Apelacyjnego – nie była sprawą o przyznanie lub o wstrzymanie emerytury, w

których skarga kasacyjna jest dopuszczalna bez względu na wartość przedmiotu

zaskarżenia. Była natomiast „na etapie postępowania odwoławczego” sprawą o

wysokość świadczenia, w związku z czym o dopuszczalności skargi kasacyjnej

decydowała

wartość

przedmiotu

zaskarżenia.

Skoro

zaś

podana

przez

ubezpieczonego wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż dziesięć tysięcy

złotych, to na podstawie art. 3986 § 2 skarga podlegała odrzuceniu.

W zażaleniu ubezpieczony zarzucił naruszenie: art. 22 k.p.c. przez błędne

zakwalifikowanie przedmiotu skargi jako żądanie zmiany wysokości świadczenia

oraz art. 398 § 1 k.p.c., „gdyż przedmiot decyzji organu rentowego obejmuje

sprawę wymienioną w przedmiocie zaskarżenia i taki sam jest przedmiot odwołania

do

Sądu

Ubezpieczeń

Społecznych”.

Wniósł

o

uchylenie

zaskarżonego

postanowienia w całości; o nadanie biegu złożonej skardze kasacyjnej od wyroku

Sądu Apelacyjnego z dnia 24 lutego 2010 r.; o zasądzenie na rzecz żalącego się

kosztów postępowania zażaleniowego.

W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że Sąd Apelacyjny błędnie uznał, że

przedmiotem dochodzonego w sprawie roszczenia jest świadczenie pieniężne.

Tymczasem sporna kwestia, która stała się przedmiotem skargi kasacyjnej, polega

na kwestionowaniu przyjętej przez organ rentowy i w zaskarżonym skargą

kasacyjną wyroku podstawy wymiaru emerytury. Przedmiotem zaskarżenia nie jest

wysokość przyznanego świadczenia, lecz prawo do innej emerytury, niż przyznana.

Żalący się powołał pogląd wyrażony w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 28

listopada 2001 r., II UZ 82/01 – OSNP 2003/19/474.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Zaskarżone

postanowienie

opiera

się

na

ustaleniu,

że

na

etapie

postępowania odwoławczego sprawa, w której ubezpieczony wniósł skargę

kasacyjną była sprawa o wysokość świadczenia.

Jednakże Sąd Apelacyjny nie wskazał podstaw powyższego ustalenia.

Tymczasem z uzasadnienia wyroku z dnia 24 lutego 2010 r. od którego

ubezpieczony wniósł skargę kasacyjną wynika, że przedmiotem postępowania

sądowego było odwołanie od dwóch decyzji ZUS – decyzji z dnia 20 marca 2009 r. i

decyzji z dnia 10 kwietnia 2009 r. odmawiających wnioskodawcy „prawa do

emerytury na ogólnych zasadach”. W decyzjach tych rozstrzygnięto również „o

wysokości świadczenia” ale rozstrzygnięcie o tym pozostaje w ścisłym związku z

odmową przyznania emerytury – jak to wyrażono – na ogólnych zasadach. W takiej

sytuacji, skoro odwołujący się dochodząc wyższych świadczeń emerytalnych

zaskarżył rozstrzygnięcie o nieprzyznaniu mu emerytury innej od tej, którą

poprzednio miał (tzw. nauczycielskiej) i skoro kwestia ta objęta została także

podstawą skargi kasacyjnej, przyznać należy rację żalącemu się, iż przedmiotem

zaskarżenia odpowiednio do przedmiotu sprawy jest kwestia przyznania emerytury

w rozumieniu art. 3982 § 1 k.p.c. W podobnym kierunku interpretacji powyższego

przepisu wypowiedział się Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 28 listopada

2001 r. II UZ 82/01 (OSNP 2003/19/474) oraz w postanowieniu z dnia 13 maja

2004 r. II UZ 13/04 (OSNP 2004/23/409).

Z powyższych przyczyn Sąd Najwyższy uwzględnił zażalenie stosując

odpowiednio art. 39815 § 1 k.p.c. w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.