II UZ 32/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II UZ 32/09

POSTANOWIENIE

Dnia 6 października 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jolanta Strusińska-Żukowska (przewodniczący)

SSN Małgorzata Gersdorf (sprawozdawca)

SSN Jerzy Kwaśniewski

w sprawie z wniosku A. S.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych

z udziałem zainteresowanego Z. S.

o należność z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenie społeczne,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 6 października 2009 r.,

zażalenia wnioskodawczyni na postanowienie Sądu Apelacyjnego […]

z dnia 29 maja 2009 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 29 maja 2009 r. Sąd Apelacyjny Wydział Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych, odrzucił skargę kasacyjną pełnomocnika A. S.

Skargę tę wniósł pełnomocnik skarżącej od wyroku Sądu Apelacyjnego z

dnia 29 października 2008 r., zmieniającego w części wyrok sądu I instancji, w

części oddalającego apelację. W skardze kasacyjnej pełnomocnik skarżącej jako

wartość przedmiotu zaskarżenia podał wartość przedmiotu sporu i zaskarżenia,

widniejącą w apelacji.

Zarządzeniem z dnia 29 kwietnia 2009 r. pełnomocnik został zobowiązany

do uzupełnienia braków skargi przez nadesłanie dwóch odpisów skargi oraz

wskazanie sposobu wyliczenia wartości przedmiotu zaskarżenia i prawidłowe

określenie tej wartości.

W odpowiedzi pismem z dnia 21 maja 2009 r. pełnomocnik dołączył odpisy

skargi, wskazał jednocześnie, że wartość podana w skardze pochodzi z

postępowania apelacyjnego, natomiast z uwagi na fakt, że wyrok Sądu

Apelacyjnego zmienił tę wartość, jednak na obecnym etapie postępowania nie ma

żadnych wyliczeń ZUS ani też nie można dokonać wyliczeń własnych.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd Apelacyjny wskazał, że w

aktach rentowych znajduje się dokładne wyliczenie zaległości składkowych, co

umożliwiało wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia – jej wyliczenie przez

profesjonalnego pełnomocnika. W tej sytuacji sąd uznał, że wartość przedmiotu

zaskarżenia nie została wskazana, wskutek czego odrzucił skargę kasacyjną.

W zażaleniu na to postanowienie pełnomocnik skarżącej wywiódł, że

wyliczenia tego nie dało się dokonać na podstawie akt rentowych – nie mógł tego

uczynić nawet profesjonalny pełnomocnik. W tej sytuacji należało posługiwać się

wartością przedmiotu zaskarżenia ujętą w apelacji.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie nie jest zasadne.

Określenie wartości przedmiotu zaskarżenia stanowi obowiązek skarżącego.

Realizacja tego obowiązku może jedynie polegać na wskazaniu wartości właściwej

na danym etapie postępowania. Nie sposób zatem uznać, że wypełnia dyspozycję

art. 368 § 2 k.p.c. podanie w skardze kasacyjnej wartości przedmiotu zaskarżenia

uprzednio ujętej w apelacji, gdy doszło w tym postępowaniu do zmiany wyroku

sądu I instancji wpływającej na wartość roszczeń dochodzonych w sprawie. W

niniejszej sprawie skarżący miał świadomość, że wartość ta uległa zmianie –

stosownie do wyjaśnień zawartych w piśmie z dnia 21 maja 2009 r.

Skarżący, mimo że wyliczenie wartości przedmiotu zaskarżenia może

okazać się skomplikowane, powinien podjąć się tego wyliczenia i przedstawić je

jako

wartość

przedmiotu

zaskarżenia.

Nie

przeszkadza

w

tym

stopień

skomplikowania obliczeń, nawet jeśli należy dokonać przeliczenia składek

zaległych na różne fundusze i z różnymi terminami płatności. Są to operacje

matematyczne, które powinien wykonać profesjonalny pełnomocnik w ramach

przygotowywania skargi kasacyjnej. Wypada

w tym miejscu podkreślić, że

obowiązek

zaskarżenia

wskazania

wartości

przedmiotu

obejmuje

również

obowiązek ujawnienia sposobu obliczenia tej wartości. Termin na wniesienie skargi

(2 miesiące) umożliwia skorzystanie z ewentualnej pomocy osób trzecich, jeśli

pełnomocnik nie jest mimo wszystko w stanie uczynić tego samodzielnie. Nie

sposób natomiast aprobować sytuacji, w której dochodzi do świadomego podania

wadliwej wartości przedmiotu zaskarżenia w celu uchylenia się od realizacji

obowiązku

wyliczenia,

nawet

trudnego,

rzeczywistej

wartości

przedmiotu

zaskarżenia. Jak bowiem wskazał Sąd Najwyższy w uzasadnieniu postanowienia z

dnia 13 września 2006 r., sygn. II PZ 29/06, odrzucenie środka zaskarżenia może

nastąpić wyjątkowo ale właśnie w sytuacji określenia wartości przedmiotu

zaskarżenia za pomocą dowolnej kwoty, jednie w celu pozornego spełnienia tego

wymagania.

Mając na uwadze powyższe Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.