II UZ 31/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II UZ 31/12

POSTANOWIENIE

Dnia 28 czerwca 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Roman Kuczyński (przewodniczący)

SSN Beata Gudowska (sprawozdawca)

SSN Zbigniew Korzeniowski

w sprawie z wniosku H. C.

przeciwko Dyrektorowi Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw

Wewnętrznych i Administracji w Warszawie

o wysokość emerytury policyjnej,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 28 czerwca 2012 r.,

zażalenia wnioskodawczyni na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 20 lutego 2012 r.,

oddala zażalenie.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 20 lutego 2012 r. Sąd Apelacyjny, Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych odrzucił na podstawie art. 398 6 § 2 k.p.c. skargę

kasacyjną H. C. od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 21 września 2011 r.

Stwierdził, że przedmiotem objętego nią sporu jest wysokość pobieranej emerytury

policyjnej, a nie prawo do tej emerytury w pojęciu, jakim posługuje się art. 398 6 § 2

k.p.c. O niedopuszczalności skargi decydowała

więc

wartość przedmiotu

zaskarżenia, niższa od 10.000 zł, jakkolwiek wskazana przez skarżącą jako kwota

6.000 zł nie została wyliczona właściwie. Obliczona według reguł określonych w art.

22 k.p.c. wynosi 1.532,28 zł, stanowiąc różnicę między wysokością emerytury

skarżącej przyjętej w decyzji waloryzacyjnej z dnia 27 lutego 2009 r. (1.870,14 zł) i

ustalonej ponownie w decyzji zaskarżonej (1.742,45 zł).

H. C. w zażaleniu zarzuciła naruszenie art. 3982 § 1 k.p.c. przez przyjęcie,

że jej sprawą jest sprawą o weryfikację wysokości emerytury, a nie sporem o

zasady jej przyznawania. Podniosła, że wydanie decyzji początkującej spór

nastąpiło na skutek zmiany przepisów i ich interpretacji przez Trybunał

Konstytucyjny (wyrok z dnia 24 lutego 2010 r. w sprawie K 6/09), w świetle których

Sąd ustalał charakter jej pracy, oceniając, czy jest ona adresatem ustawy, która

wprowadziła nowe zasady przyznawania emerytur. Podniosła także, że otrzymała

dwie decyzje, jedną w przedmiocie ponownego ustalenia wysokości emerytury

policyjnej, i od tej wniosła odwołanie oraz drugą dotyczącą zmiany wysokości

emerytury policyjnej. Skarżąca podkreśliła, że nie kwestionuje matematycznego

wyliczenia, stąd pozbawienie jej prawa do wniesienia skargi kasacji w istotnej dla

niej życiowo sprawie, jedynie na podstawie wyliczenia kwot utraconej emerytury,

narusza standardy sprawiedliwego postępowania sądowego, a w szczególności

zasady równości.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Sprawa, w której wniesiono skargę kasacyjną jest sprawą o prawa

majątkowe, niezależnie od tego, czy dotyczy ustalenia prawa do świadczeń, czy

określenia ich wysokości. Treść art. 3982 § 1 k.p.c. nie upoważnia do

zaaprobowania zaprezentowanego w zażaleniu wniosku, że sprawa wszczęta

odwołaniem, w którym kwestionowana jest wyłącznie wysokość świadczenia, jest

sprawą o prawo do niego. Pojęcia te nie pokrywają się w żadnym zakresie, co

jednolicie przyjmuje Sąd Najwyższy (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia

17 lipca 2009 r., I UZ 22/09, OSNP 2011 nr 5-6 poz. 88, z dnia 8 lutego 2002 r., II

UKN 45/01, OSNP 2003 nr 22, poz. 553, z dnia 9 października 2002 r., II UZ 94/02,

OSNP 2004 nr 6, poz. 107, z dnia 17 września 2008 I UZ 14/08 OSNP 2010 nr 3-4

poz. 54 oraz z dnia 8 września 2009 r., I UZ 61/09, z dnia 1 września 2009 r., I UZ

72/09 i z dnia 16 czerwca 2009 r., I UZ 16/09 - niepublikowane).

Sprawa, w której wniesiono skargę kasacyjną nie należy zatem do spraw

wymienionych w art. 3982 § 1 zdanie drugie k.p.c. Zapoczątkowana została

odwołaniem od decyzji Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa

Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 października 2009 r. Decyzją tą –

przez zastosowanie art. 15b w związku z art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 18 lutego

1994

r.

o

zaopatrzeniu

Bezpieczeństwa

emerytalnym

Wewnętrznego,

Agencji

funkcjonariuszy

Wywiadu,

Policji,

Służby

Agencji

Kontrwywiadu

Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego,

Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby

Więziennej oraz ich rodzin (jednolity tekst: Dz.U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67) w

brzmieniu nadanym od dnia 16 marca 2009 r. ustawą z dnia 23 stycznia 2009 r.

(Dz.U. Nr 24, poz. 145) – dokonano ponownego ustalenia wysokości emerytury. W

szczególności, w miejsce dotychczasowych przeliczników, do okresu służby w

organach bezpieczeństwa państwa, o których mowa w art. 2 ustawy z dnia 18

października

2006

r.

o

ujawnianiu

informacji

o

dokumentach

organów

bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów (jednolity

tekst: Dz.U. z 2007 r. Nr 63, poz. 425 ze zm.) zastosowano przelicznik 0,7 %

podstawy wymiaru - za każdy rok od dnia 16 lipca 1984 r. do dnia 1 października

1989 r. W wyniku przeliczenia emerytura wyniosła 1.742,45 zł.

W odwołaniu, apelacji oraz w skardze kasacyjnej ubezpieczona nie

domagała

się

ustalenia

prawa

do

emerytury

policyjnej,

które

nie

było

zakwestionowane, lecz konsekwentnie żądała ustalenia tego świadczenia w

wysokości dotychczasowej, według zasad wynikających z art. 15 ust. 1 ustawy o

zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy, wskazując, że jej świadczenie zostało

obniżone.

Stosownie do art. 3982 § 1 k.p.c., skarga kasacyjna niezależnie od wartości

przedmiotu sporu jest dopuszczalna w sprawach o przyznanie i o wstrzymanie

emerytury lub renty oraz o objęcie obowiązkiem ubezpieczenia społecznego. Nie

należą do tych spraw sprawy z odwołania od decyzji Dyrektora Zakładu

Emerytalno-Rentowego MSWiA w przedmiocie przeliczenia od dnia 1 stycznia

2010 r. emerytury policyjnej z uwzględnieniem - w odniesieniu do okresów służby w

organach bezpieczeństwa państwowego, o których mowa w art. 2 ustawy z dnia 18

października 2006 r. o ujawnieniu informacji i dokumentów organ bezpieczeństwa

państwa z lat 1944-1990 - przeliczników określonych w art. 15b ustawy z dnia 18

lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy w brzmieniu nadanym

ustawą z dnia 23 stycznia 2009 r. (Dz.U. Nr 24, poz. 145). Dopuszczalność skargi

kasacyjnej w takiej sprawie zależy od wartości przedmiotu zaskarżenia.

Uwzględniając, że w sprawie objętej zażaleniem wartość przedmiotu

zaskarżenia, zarówno wskazana przez skarżącą, jak obliczona przez Sąd drugiej

instancji, jest niższa od 10.000 zł, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji (art. 39814

w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.).