II UZ 31/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II UZ 31/10

POSTANOWIENIE

Dnia 17 listopada 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kuźniar (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Beata Gudowska

SSN Roman Kuczyński

w sprawie z wniosku J. D.

przeciwko Wojskowemu Biuru Emerytalnemu

o wysokość świadczeń wojskowych i wypłatę odsetek,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 17 listopada 2010 r.,

zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 26 lipca 2010 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 26 lipca 2010 r. Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych odrzucił, na podstawie art. 3982 § 1 k.p.c., jako

przedmiotowo niedopuszczalną, skargę kasacyjną wnioskodawcy J. D. od wyroku

tego Sądu z dnia 2 lutego 2010 r., w sprawie przeciwko Wojskowemu Biuru

Emerytalnemu o wysokość świadczeń wojskowych i wypłatę odsetek. Sąd uznał, że

skarga kasacyjna jest niedopuszczalna gdyż w odniesieniu do takiego roszczenia,

w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych, dopuszczalność skargi kasacyjnej

jest uwarunkowana wykazaniem wartości przedmiotu zaskarżenia w wysokości co

najmniej 10.000 zł. Pełnomocnik wnioskodawcy wezwany do wskazania wartości

przedmiotu zaskarżenia podał kwotę 19.200 zł jako dwunastokrotność różnicy kwot

pomiędzy świadczeniem dochodzonym a otrzymywanym obecnie. Takie określenie

wartości przedmiotu zaskarżenia

Sąd uznał za

dowolne, wskazując,

że

przedmiotem rozpoznania jest ewentualna różnica między wysokością przyznanej i

dochodzonej emerytury za okres jednego roku, a ta zgodnie z wyliczeniem

Wojskowego Biura Emerytalnego wynosi 2.208,72 zł. Wobec powyższego skarga

kasacyjna jest przedmiotowo niedopuszczalna zgodnie z art. 398 2 § 1 k.p.c.

W zażaleniu od powyższego postanowienia pełnomocnik wnioskodawcy,

zarzucając naruszenie art. 3986 § 2 w związku z art. 368 § 2 k.p.c., oraz art. 22 w

związku z art. 368 § 2 w związku z art. 39821 k.p.c., i podnosząc „że w piśmie z dnia

2 czerwca (...) wskazał jako wartość przedmiotu zaskarżenia zgodnie z art. 22

k.p.c. kwotę 19200,00 zł jako wyliczenie różnicy pomiędzy świadczeniami

dochodzonym a pobieranym zsumowaną za okres jednego roku”, a tym samym „w

sposób właściwy dokonał wskazania wartości przedmiotu zaskarżenia”, wniósł o

uchylenie

zaskarżonego

postanowienia

i

przyjęcie

skargi

kasacyjnej

do

rozpoznania. W ocenie pełnomocnika „Sąd Apelacyjny odrzucając skargę

kasacyjną sam dokonał merytorycznej oceny zasadności wniesienia skargi do

czego nie był uprawniony”.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

W sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych skarga kasacyjna

przysługuje niezależnie od wartości przedmiotu zaskarżenia jedynie w sprawach o

przyznanie i o wstrzymanie emerytury lub renty oraz o objęcie obowiązkiem

ubezpieczenia społecznego, natomiast w pozostałych sprawach z tego zakresu

skarga kasacyjna jest niedopuszczalna w sprawach, w których wartość przedmiotu

zaskarżenia jest niższa niż dziesięć tysięcy złotych (art. 3982 k.p.c.). Sąd Najwyższy

niejednokrotnie już wyjaśniał, że sprawy z zakresu ubezpieczeń społecznych, w

których przedmiotem zaskarżenia kasacyjnego jest wysokość świadczenia

emerytalno-rentowego są sprawami o świadczenie, w których dopuszczalność

zaskarżenia kasacyjnego podlega ograniczeniu ze względu na wartość przedmiotu

zaskarżenia (por. postanowienie z dnia 14 stycznia 1997 r., ll UKN 51/97,

OSNAPiUS 1997 nr 17, poz. 329). W uzasadnionych przypadkach wskazana przez

wnoszącego

skargę

kasacyjną

wartość

przedmiotu

zaskarżenia

podlega

sprawdzeniu przez sąd apelacyjny, który bada, czy jej oznaczenie nastąpiło

zgodnie z regułami określonymi w art. 19-24 k.p.c. (por. postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 18 października 2000 r., II UZ 124/00, OSNAPiUS 2002 r. nr

12, poz. 294). Z kolei w postanowieniu z dnia 2 kwietnia 1998 r., II UZ 24/98,

(OSNAPiUS 1999 r. nr 8, poz. 291) Sąd Najwyższy wyjaśnił, że Sąd drugiej

instancji nie tylko jest uprawniony, ale i zobowiązany do sprawdzenia – w razie

wątpliwości – wskazanej w skardze wartości przedmiotu zaskarżenia. Uprawnienie

sądu obejmuje nie tylko skontrolowanie danych składających się na tę wartość, lecz

także sposobu jej obliczenia, natomiast nie nakłada powinności jej samodzielnego

ustalania. W sprawach o świadczenia emerytalno-rentowe, zwrócenie się do

organu rentowego o ustosunkowanie się do wskazanej w skardze kasacyjnej

wartości przedmiotu zaskarżenia jest uprawnionym sposobem jej weryfikacji.

Wykonując postanowienie Sądu, Wojskowe Biuro Emerytalne w piśmie z dnia 24

czerwca 2010 r. przedstawiło hipotetyczne wyliczenie wartości przedmiotu

zaskarżenia, określając ją na kwotę 2.208,72 zł, stanowiącą różnicę wynikającą z

zastosowania dwóch rodzajów waloryzacji za okres od dnia 1 stycznia 2009 r. - do

dnia 31 grudnia 2009 r. Wezwany do zajęcia stanowiska w tej kwestii pełnomocnik

wnioskodawcy, pismem z dnia 12 lipca 2010 r. wskazał że wniosek „dotyczy

uchylenia w całości nie tylko decyzji WBE z dnia 29 grudnia 2008 r., ale także

wszystkich decyzji wydanych po 1 stycznia 1999 r. W tych okolicznościach wartość

przedmiotu sporu słusznie została wskazana jako suma przypadająca za cały

przedmiotowy okres”. Prezentowane w uzasadnieniu zażalenia stanowisko

pełnomocnika wnioskodawcy nie jest trafne, a w rozpatrywanej sprawie

dopuszczalność zaskarżenia kasacyjnego podlega ograniczeniu ze względu na

wartość przedmiotu zaskarżenia, która jest niższa niż 10.000 zł. Wobec

powyższego,

stanowisko

Sądu

Apelacyjnego

zawarte

w

zaskarżonym

postanowieniu jest trafne (art. 3986 § 2 k.p.c.), co biorąc pod uwagę, należało orzec

jak w postanowieniu, zgodnie z art. 39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.