II UZ 30/01 · Sąd Najwyższy

Postanowienie z dnia 25 maja 2001 r.

II UZ 30/01

Sprawa o podwyższenie (przeliczenie podstawy wymiaru) emerytury nie

jest sprawą o przyznanie lub wstrzymanie prawa do emerytury, w której kasacja

przysługuje niezależnie od wartości przedmiotu zaskarżenia (art. 3921 § 1 zdanie drugie KPC).

Przewodniczący Jerzy Kuźniar, Sędziowie SN: Roman Kuczyński, Zbigniew

Myszka (sprawozdawca).

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 maja

2001 r. sprawy z wniosku Mieczysława L. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddziałowi w Ł. o wysokość emerytury, na skutek zażalenia wnioskodawcy

na postanowienia Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 13 marca 2001 r. [...]

p o s t a n o w i ł:

o d d a l i ć zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Łodzi postanowieniem z dnia13 marca 2001 r. odrzucił kasację ubezpieczonego Mieczysława L. od

wyroku tego Sądu z dnia 10 stycznia 2001 r. oddalającego jego apelację od wyroku

Sądu pierwszej instancji oddalającego odwołanie od decyzji organu rentowego odmawiającej przeliczenia podstawy wymiaru emerytury ubezpieczonego. Sąd Apelacyjny uznał, że przedmiotowa sprawa ma charakter sprawy o prawa majątkowe, w

której dopuszczalność kasacji jest uzależniona od wartości przedmiotu zaskarżenia

nie niższej niż dziesięć tysięcy złotych (art. 3921 § 1 KPC), skoro rozstrzygnięcie

sprawy dotyczyło w istocie rzeczy wysokości pobieranej emerytury. Sąd ten uznał, że

tego rodzaju sprawa nie kwalifikuje się jako sprawa o przyznanie lub o wstrzymanie

świadczenia bądź o objęcie obowiązkiem ubezpieczenia społecznego, w których ka-

sacja przysługuje niezależnie od wartości przedmiotu zaskarżenia.

W zażaleniu na to postanowienie ubezpieczony utrzymywał, że jego sprawa

ma charakter sprawy o przyznanie „dalszej części emerytury określonej na nowej

podstawie wymiaru tego świadczenia”, w której kasacja przysługuje bez względu na

wartość przedmiotu zaskarżenia zgodnie ze zdaniem drugim art. 3921 § 1 KPC.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3921 § 1 KPC kasacja nie przysługuje w sprawach o prawa

majątkowe, w których wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż dziesięć tysięcy złotych, a w sprawach gospodarczych - niższa niż dwadzieścia tysięcy złotych.

Jednakże w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych kasacja przysługuje niezależnie od wartości przedmiotu zaskarżenia w sprawach o przyznanie i o wstrzymanie emerytury lub renty oraz o objęcie obowiązkiem ubezpieczenia społecznego.

Przepis co do zasady uzależnia przedmiotową dopuszczalność kasacji w sprawach o

prawa majątkowe od wartości przedmiotu zaskarżenia, a pomija tę wartość wyłącznie

w ściśle określonych sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych. Skarżący nie

zakwestionował majątkowego charakteru sprawy o ponowne przeliczenie podstawy

wymiaru pobieranej przez niego emerytury, która istotnie kwalifikowała się jako

sprawa o wysokość pobieranego świadczenia z ubezpieczenia społecznego, skoro

ubezpieczony zmierzał do uzyskania pobieranego świadczenia w wyższej wysokości.

Tego rodzaju sprawa nie należała jednak do ściśle określonej kategorii spraw o

prawa majątkowe z zakresu ubezpieczeń społecznych, w których kasacja przysługuje niezależnie od wartości przedmiotu zaskarżenia w rozumieniu art. 392 1 § 1

zdania drugiego KPC, albowiem nie dotyczyła przyznania lub wstrzymania pobieranej emerytury ani objęcia obowiązkiem ubezpieczenia społecznego. Wyjątki określone w tym przepisie podlegają wykładni ścisłej, co powoduje, że sprawa o wysokość pobieranej emerytury, określana według nomenklatury skarżącego jako sprawa

o „wypłatę dalszej części emerytury” nie kwalifikuje się jako sprawa o przyznanie

świadczenia, które ubezpieczony przecież pobiera, tyle że w zaniżonej wysokości.

Sprawa o wzrost pobieranej emerytury nie jest zatem sprawą o przyznanie lub o

wstrzymanie emerytury, w której kasacja przysługuje niezależnie od wartości przedmiotu zaskarżenia (art. 3921 § 1 zdanie drugie KPC).

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy oddalił zażalenie na podstawie

39318 § 3 i 397 § 2 KPC w związku z art. 385 KPC.