II UZ 3/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II UZ 3/06

POSTANOWIENIE

Dnia 11 kwietnia 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec (przewodniczący,

sprawozdawca)

SSN Zbigniew Hajn

SSN Jerzy Kwaśniewski

w sprawie z odwołania S. W.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w W.

o rentę z tytułu niezdolności do pracy,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych

i Spraw Publicznych w dniu 11 kwietnia 2006 r.,

zażalenia ubezpieczonego na postanowienie Sądu Apelacyjnego we W.

z dnia 25 sierpnia 2005 r., sygn. akt III AUa …/05,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 3 marca 2005 r. Sąd Apelacyjny we W. oddalił apelację S. W.

od wyroku Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Ś. z dnia

29 października 2003 r. oddalającego odwołanie wnioskodawcy od decyzji Zakładu

Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w W. z dnia 24 maja 2001 r., odmawiającej

prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. Skarga kasacyjna wnioskodawcy od

powyższego wyroku została odrzucona postanowieniem Sądu Apelacyjnego z dnia

27 czerwca 2005 r.

W dniu 22 lipca 2005 r. wnioskodawca złożył skargę o wznowienie

postępowania, jako podstawę wskazując art. 403 § 2 k.p.c. Skarżący powołał się na

„późniejsze wykrycie okoliczności faktycznych i środków dowodowych, które mogły

mieć wpływ na wynik sprawy, gdyby miał możliwość skorzystania z nich w

poprzednich postępowaniach, w postaci opinii lekarskiej z dnia 19 maja 2005 r.,

wydanej przez lekarza B. Ż., zawartej w skardze na Lekarzy Orzeczników

skierowanej do Ministerstwa Zdrowia i Opieki Społecznej”. W uzasadnieniu skargi

wnioskodawca podniósł, iż powyższa opinia lekarska jednoznacznie wskazała, iż

opinie biegłych lekarzy angiologa, kardiologa i chirurga – ortopedy są rażąco

niesłuszne,

sprzeczne

z

elementarnymi

zasadami

wiedzy

medycznej

i

nieprofesjonalne. Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie w całości

zaskarżonego wyroku oraz poprzedzającego go wyroku Sądu Okręgowego oraz o

przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.

Postanowieniem z dnia 25 sierpnia 2005 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę

wskazując, iż w świetle art. 403 § 2 k.p.c. możliwość powoływania nowych dowodów

oznacza, iż te dowody istniały już w toku procesu, ale strona o nich nie wiedziała, a

wykryła je dopiero później. Oznacza to że środek dowodowy, który powstał po

uprawomocnieniu się wyroku nie stanowi podstawy do wznowienia postępowania. W

konsekwencji skarga o wznowienie postępowania nie została oparta na ustawowej

podstawie.

W zażaleniu na powyższe postanowienie wnioskodawca zarzucił naruszenie

art. 403 § 2 k.p.c. oraz art. 410 § 1 k.p.c. i wniósł o jego uchylenie i „przekazanie

sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania”. Skarżący podniósł,

iż Sąd Apelacyjny omyłkowo przyjął, że opinia z dnia 19 maja 2005 r. została przez

niego wskazana jako dowód, który mógł mieć wpływ na wynik sprawy, a z którego

nie mógł skorzystać w czasie trwania procesu. Opinia ta pozwoliła stwierdzić, przy

uwzględnieniu rzeczywistego stanu jego zdrowia, że opinie wydane przez biegłych

lekarzy są rażąco niesłuszne, sprzeczne z zasadami wiedzy medycznej i

nieprofesjonalne.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Zażalenie jest nieuzasadnione. W myśl art. 403 § 2 k.p.c. można żądać

wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub

środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których

strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Sformułowanie tego

przepisu wskazuje, że podstawą wznowienia mogą być wyłącznie takie fakty i

dowody, które po pierwsze – istniały przed wydaniem zaskarżonego wyroku i dotyczą

podstawy faktycznej roszczenia, a po drugie – mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy.

Trafne jest stanowisko Sądu Apelacyjnego, iż wskazana przez skarżącego opinia

„starszego felczera medycyny anatomopatologa” z dnia 19 maja 2005 r. nie mieści

się w kategoriach, o których mowa w art. 403 § 2 k.p.c. Skarżący w zażaleniu

podnosi, iż „nigdy nie twierdził, że wskazana przez niego opinia z dnia 19 maja 2005

r. mogła mieć wpływ na wynik sprawy”, a jedynie – jego zdaniem – pozwala ona na

ustalenie niekompetencji lekarzy, którzy wydali opinie wbrew rzeczywistemu stanowi

jego zdrowia. Tymczasem niedopuszczalna jest skarga o wznowienie postępowania

oparta na zaświadczeniu lekarskim (opinii) wydanym po uprawomocnieniu się

wyroku a zawierającym ocenę określonych zdarzeń, takich jak dokonanie oceny

stanu zdrowia pod kątem niezdolności do pracy, albowiem nie stanowi ono

późniejszego wykrycia okoliczności faktycznych i środków dowodowych dotyczących

podstawy faktycznej roszczenia, jakie ma na uwadze przepis art. 403 § 2 k.p.c. (por.

postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 22 kwietnia 1975 r., III PZP 4/75, OSNC z

1976 r. nr 2, poz. 38, z dnia 25 czerwca 1998 r., II UKN 106/98, OSNAPiUS z 1999 r.

nr 13, poz. 438 oraz z dnia 20 kwietnia 2000 r., II UKN 167/00, OSNAPiUS z 2001 r.

nr 6, poz. 70).

Z przytoczonych względów zażalenie podlega oddaleniu z mocy art. 39814

k.p.c. w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.