II UZ 3/03 · Sąd Najwyższy

Postanowienie z dnia 27 marca 2003 r.

II UZ 3/03

Kasacja w sprawie o sprostowanie protokołu powypadkowego powinna

zawierać oznaczenie wartości przedmiotu zaskarżenia.

Przewodniczący SSN Beata Gudowska, Sędziowie SN: Krystyna Bednarczyk,

Jerzy Kuźniar (sprawozdawca).

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 marca

2003 r. sprawy z powództwa Wojciecha K. przeciwko N.P. Sp. z o.o. o sprostowanie

protokołu powypadkowego, na skutek zażalenia powoda na postanowienie Sądu

Okręgowego w Warszawie z dnia 4 grudnia 2002 r. [...]

o d d a l i ł zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 4 grudnia 2002 r. [...] Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie odrzucił kasację powoda Wojciecha K. od

wyroku tego Sądu z dnia 24 czerwca 2002 r. w sprawie przeciwko N.P. Spółka z o. o.

o sprostowanie protokołu powypadkowego, stwierdzając, że pełnomocnik powoda,

mimo wezwania Sądu o podanie wartości przedmiotu zaskarżenia, nie wykonał tego

zarządzenia w zakreślonym terminie, gdy tymczasem sprawa niniejsza jest sprawą o

prawa majątkowe.

W zażaleniu na to postanowienie powód wskazał, że powództwo dotyczyło

sprostowania protokołu powypadkowego zaś dopiero po jego uwzględnieniu możliwe

byłoby wystąpienie z nowym pozwem o zapłatę konkretnej kwoty, podając ostatecznie, że wartość przedmiotu zaskarżenia wynosi 12.000 zł.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Zażalenie jest nieuzasadnione. Zgodnie z art. 3933 § 2 k.p.c., w sprawach o

prawa majątkowe, kasacja - poza czynieniem zadość wymaganiom przewidzianym

dla pisma procesowego - powinna zawierać oznaczenie wartości przedmiotu zaskarżenia. Taki charakter niniejszej sprawy nie może budzić wątpliwości, skoro zmierza

ona bezpośrednio do realizacji prawa lub uprawnienia mającego wpływ na stosunki

majątkowe stron, pełnomocnik powoda winien wiec, składając kasację w sprawie,

oznaczyć wartość przedmiotu zaskarżenia w myśl wskazań zawartych w art.19 § 2

k.p.c., a skoro tego nie uczynił był obowiązany do terminowego wykonania zarządzenia Sądu pod rygorem `określonym w art. 3935 k.p.c. Niewykonanie tego zarządzenia

skutkowało odrzuceniem kasacji, w tej więc sytuacji stanowisko Sądu Okręgowego

było w pełni uzasadnione, a zażalenie nie może odnieść skutku.

Warto też wskazać, że zażalenie jest bezzasadne także z innych przyczyn.

Zgodnie z art. 393 3 § 1 k.p.c. kasacja powinna zawierać, poza oznaczeniem orzeczenia, od którego jest wniesiona, także przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, przedstawienie okoliczności uzasadniających jej rozpoznanie, a nadto

wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Wszystkie wymienione elementy kasacji mają charakter bezwzględny (konstrukcyjny), co oznacza, że nie podlegają one uzupełnieniu, a brak któregokolwiek z nich czyni kasację niedopuszczalną.

W orzecznictwie kasacyjnym Sądu Najwyższego utrwalony jest pogląd, że

brak bliższego określenia podstawy kasacyjnej oraz jej uzasadnienia stanowi wadę,

która uniemożliwia traktowanie pisma jako skargi kasacyjnej i wyklucza jej uzupełnienie (por. np. postanowienie z dnia 6 listopada 1996 r., II UKN 12/96 - OSNAPiUS

1997 nr 10, poz. 173 ). W ten sam sposób należy traktować brak polegający na nieprzedstawieniu w kasacji okoliczności uzasadniających jej rozpoznanie. W obecnym

stanie prawnym Sąd Najwyższy - stosownie do art.393 § 1 k.p.c. - może odmówić

przyjęcia kasacji do rozpoznania jeżeli w sprawie nie występuje istotne zagadnienie

prawne, nie istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne

wątpliwości lub wywołujących rozbieżność w orzecznictwie sądów, bądź gdy kasacja

jest oczywiście bezzasadna, chyba że zaskarżone orzeczenie oczywiście narusza

prawo albo gdy zachodzi nieważność postępowania (art. 393 § 2 k.p.c.). Przedstawienie okoliczności uzasadniających rozpoznanie kasacji jest jej istotnym elementem, którego brak nie pozwala na ocenę czy w sprawie występują przesłanki ustawowe dla poddania kasacji rozpoznaniu (por. postanowienia Sądu Najwyższego z

dnia 9 listopada 2000 r., II CKN 1385/00 - OSNC 2001 nr 3, poz. 51 oraz z dnia 30

maja 2001 r., III CZ 36/01 - OSNC 2002 nr 2, poz. 22).

W tym stanie rzeczy, gdy kasacja jest w niniejszej sprawie dotknięta nieusuwalną wadą, należało orzec jak w postanowieniu.