II UZ 25/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II UZ 25/12

POSTANOWIENIE

Dnia 26 czerwca 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Józef Iwulski (przewodniczący)

SSN Małgorzata Gersdorf (sprawozdawca)

SSN Zbigniew Korzeniowski

w sprawie z wniosku E. F.

przeciwko Dyrektorowi Wojskowego Biura Emerytalnego w W.

o wysokość emerytury, wypłatę odsetek i stwierdzenie nieważności decyzji

waloryzacyjnych wydanych po 1 stycznia 1999 r.,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 26 czerwca 2012 r.,

zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 3 lutego 2012 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 3 lutego 2012 r., Sąd Apelacyjny odrzucił skargę

kasacyjną pełnomocnika ubezpieczonego E. F. od wyroku tego Sądu z dnia 28

października 2011 r.

Sąd Apelacyjny wskazał, że powziął wątpliwości odnośnie wskazanej w

skardze wartości przedmiotu zaskarżenia – kwoty 15.288 zł. W związku z tym

zasięgnął informacji o różnicy między wysokością emerytury ubezpieczonego

wynikającej z waloryzacji uposażeniowej oraz waloryzacji cenowej. Jak wskazał

Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego różnica ta za okres 12 miesięcy (od 1

marca 2007 r. do 28 lutego 2008 r.) wynosi 409,86 zł. Właśnie ta wartość, zdaniem

Sądu, stanowi wartość przedmiotu zaskarżenia w świetle art. 22 k.p.c. Ponieważ

nie spełnia wymagań wynikających z art. 3982 § 1 k.p.c. przewidzianych dla skargi

kasacyjnej, należało skargę odrzucić.

W

zażaleniu

wywiedzionym

od

tego

postanowienia

pełnomocnik

ubezpieczonego zarzucił naruszenie art. 3982 § 1 k.p.c. w zw. z art. 5 k.p.c. przez

błędne przyjęcie, że wartość przedmiotu zaskarżenia stanowi kwotę 409,68 zł.

Zdaniem skarżącego należało odmiennie przypisać ubezpieczonemu grupę

uposażenia, od czego dopiero wypadało liczyć wysokość emerytury.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie nie znajduje uzasadnienia i wymagało oddalenia.

W razie wątpliwości na tle wartości przedmiotu sporu czy zaskarżenia do

strony należy obowiązek takiego jej określenia, by nie budziło wątpliwości, że

określenie to pozostaje prawidłowe. W celu jego ustalenia, stosownie do art. 25 § 1

k.p.c. w zw. z art. 368 § 2 zd. 2 k.p.c. w zw. z art. 398 21 k.p.c. możliwe pozostaje

przeprowadzenie stosownego dochodzenia. W

szczególności możliwa jest

weryfikacja przez zobowiązanie organu rentowego do przedstawienia stanowiska

stanowi działanie w pełni uprawnione dla uzyskania informacji o wartości

przedmiotu zaskarżenia (tak SN w postanowieniu z dnia 2 sierpnia 2011 r., sygn. II

UZ 27/11). W sprawie Sąd Apelacyjny zasięgnął takiej informacji i w odpowiedzi

uzyskał stosowne, szczegółowe wyliczenie.

Analogicznego wyliczenia nie ujmuje skarżący w zażaleniu. Jak wskazuje

Sąd Najwyższy (por. np. postanowienie z dnia 22 czerwca 2011 r., sygn. II UZ

20/11 oraz z dnia 18 stycznia 2012 r., sygn. II PZ 38/11) określenie wartości

przedmiotu zaskarżenia nie może polegać jedynie na określeniu wartości, bez

wskazania sposobu jego wyliczenia.

W niniejszej sprawie tak w apelacji jak w skardze kasacyjnej określono ją na

kwotę 15.288 zł. Nie można jednak dociec w jaki sposób i na jakiej podstawie

skarżący ustalił tę wartość. Nie zostało to bowiem określone ani w apelacji, ani w

skardze kasacyjnej. Także w zażaleniu na zaskarżone postanowienie skarżący

posługuje się uogólnieniem, z którego wynika, że skarżącego należałoby przypisać

do innej grupy uposażenia. Do jakiej grupy i z jakim wynikiem kwotowym miałoby to

nastąpić, skarżący jednak już nie określa. Niezgodnie przy tym z treścią

dokumentów zgromadzonych w sprawie wskazuje, że miałoby to odnosić się do

stopnia pułkownika, z jakim ubezpieczony miał być przeniesiony do rezerwy, gdy

tymczasem z treści akt emerytalnych wynika, że pozostawał on w stopniu

podpułkownika.

W sprawie istnieje zatem szczegółowe wyliczenie dokonane przez organ

emerytalny,

zaskarżone

zażaleniem,

w

którym

nie

podniesiono

żadnych

skonkretyzowanych zarzutów względem tego wyliczenia. Skarżący nie wyjaśnił w

jaki sposób obliczył przyjętą przez siebie wartość przedmiotu zaskarżenia a bez

tego negatywna weryfikacja czynności polegającej na sprawdzeniu i ustaleniu przez

Sąd Apelacyjny wartości przedmiotu zaskarżenia nie była możliwa.

Mając na uwadze powyższe Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.