II UZ 25/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II UZ 25/11

POSTANOWIENIE

Dnia 20 lipca 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kuźniar (przewodniczący)

SSN Zbigniew Korzeniowski (sprawozdawca)

SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec

w sprawie z wniosku W. B.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O.

o wysokość emerytury,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 20 lipca 2011 r.,

zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 24 lutego 2011 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny postanowieniem z 24 lutego 2011 r. odrzucił skargę kasacyjną W.

B. ze względu na wartość przedmiotu zaskarżenia 5.361,84 zł (art. 398 2 § 1 k.p.c.).

W uzasadnieniu wskazał, że przedmiotem sprawy była wysokość emerytury

wynikająca z przeliczenia podstawy składek na ubezpieczenie społeczne, a nie

prawo do emerytury wcześniej przyznane.

W zażaleniu zarzucono naruszenie art. 3982 § 1 k.p.c. przez przyjęcie, „iż

przedmiotem dochodzonego w sprawie roszczenia jest świadczenie pieniężne,

podczas gdy przedmiotem kasacji jest kwestionowanie przyjętej przez organ

rentowy podstawy wymiaru emerytury”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie nie jest zasadne.

Trzyma się w uzasadnieniu argumentacji odwzorowanej z postanowienia Sądu

Najwyższego z 28 listopada 2001 r., II UZ 82/01 (OSNP 2003 nr 19, poz. 474), gdy

inna jest sytuacja w sprawie skarżącego. Otóż przedmiotem sprawy nie była

pierwotna decyzja o przyznaniu emerytury, gdyż tę uzyskał w 2006 r. Obecna

sprawa wynikła z kolejnego wniosku o przeliczenie podstawy wymiaru emerytury.

Nie chodzi więc o prawo do emerytury, gdyż to skarżącemu niewątpliwie

przysługuje od kilku lat. Natomiast sprawy o przeliczenie podstawy emerytury

dotyczącą zasadniczo faktów (wynagrodzenia) i nie są na tyle skomplikowane, iżby

przysługiwała w nich skarga kasacyjna, chyba że wartość przedmiotu zaskarżenia

nie jest niższa niż 10.000 zł. Innymi słowy przy podanej wartości przedmiotu

zaskarżenia 5.361,84 zł skarga kasacyjna byłaby dopuszczalna, gdyby sprawa

dotyczyła przyznania emerytury a nie jej wysokości - art. 3982 § 1 zdanie drugie

k.p.c. Niezasadnie więc zażalenie na wstępie zarzuca, iż Sąd Apelacyjny naruszył

ten przepis „poprzez przyjęcie, iż przedmiotem dochodzonego w sprawie

roszczenia jest świadczenie pieniężne”, bo nie jest inaczej, a już na pewno

nieuprawnione jest stwierdzenie, że „przedmiotem kasacji

jest kwestionowanie

przyjętej przez organ rentowy podstawy wymiaru emerytury”, gdyż to nie może być

samodzielnie przedmiotem zaskarżenia.

Orzecznictwo

Sądu

Najwyższego

wielokrotnie

potwierdzało,

że

jeżeli

przedmiotem sporu sądowego nie jest prawo do emerytury lecz tylko jej wysokość,

to o zaskarżeniu skargą kasacyjną decyduje wartość przedmiotu zaskarżenia

obliczona na podstawie art. 22 k.p.c. Stanowi ona różnicę wysokości świadczenia

wypłacanego przez organ rentowy i wysokości świadczenia dochodzonego przez

ubezpieczonego w skali jednego roku (postanowienia Sądu Najwyższego: z 17

listopada 2010 r., II UZ 31/10, LEX nr 707897; z 10 listopada 2010 r., II UZ 30/10,

LEX nr 707896; z 15 kwietnia 2010 r., II UZ 5/10, LEX nr 621341; z 13 stycznia

2006 r., I UZ 47/05, OSNP 2007 nr 3-4, poz. 56; z 10 kwietnia 2002 r., II UZ 31/02,

LEX nr 54791; z 28 listopada 2001 r., II UZ 80/01, OSNP 2003 nr 18, poz. 449; z 13

marca 2001 r., II UZ 15/01, OSNP 2003 nr 2, poz. 49; z 13 marca 2001 r., II UZ

13/01, OSNP 2003 nr 2, poz. 47). Sprawa o przeliczenie podstawy wymiaru

otrzymywanej emerytury nie jest sprawą o przyznanie emerytury i dlatego

dopuszczalność skargi kasacyjnej warunkuje wartość przedmiotu zaskarżenia.

Z tych motywów orzeczono jak w sentencji, stosownie do art. 398 14 k.p.c. w

związku z art. 3941 § 3 k.p.c.