II UZ 25/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II UZ 25/10

POSTANOWIENIE

Dnia 9 września 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Małgorzata Gersdorf (przewodniczący)

SSN Beata Gudowska (sprawozdawca)

SSN Zbigniew Hajn

w sprawie z wniosku A. C.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych

o wysokość świadczenia rehabilitacyjnego,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 9 września 2010 r.,

zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Okręgowego Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w […]

z dnia 10 maja 2010 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 10 maja 2010 r. Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych odrzucił skargę kasacyjną A. C. od prawomocnego

wyroku tego Sądu z dnia 25 stycznia 2010 r. jako niedopuszczalną z uwagi na

wartość przedmiotu zaskarżenia. Sąd dokonał sprawdzenia wartości przedmiotu

zaskarżenia określonej przez skarżącego jako kwota 29.172,92 zł i wskazał, że

kwota ta jest wyższa od wartości przedmiotu sporu, na którą składają się: kwota

697,80 zł równa 25% świadczenia rehabilitacyjnego za 4 miesiące i kwota

jednorazowego odszkodowania 5.000 zł, łącznie wynoszące mniej niż kwota

wskazana w art. 3982 § 1 k.p.c.

W zażaleniu ubezpieczony wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia,

podnosząc

okoliczności

dotyczące

wysokości

spornego

świadczenia

rehabilitacyjnego, a w szczególności, że podstawa wymiaru tego świadczenia

została podwyższona o kwotę 1.756,12 zł z tytułu pracy w godzinach

nadliczbowych i w porze nocnej, zasądzoną na jego rzecz od pracodawcy

prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego z dnia 6 grudnia 2006 r. Zarzucił, że w

związku z tym przedmiot sporu o świadczenie rehabilitacyjne ma wartość 6.726,60

zł, gdyż dochodzi tego świadczenia w wysokości 100 % zamiast 75% podstawy

wymiaru, należnej z tytułu niezdolności do pracy spowodowanej wypadkiem przy

pracy. Zważywszy, że równocześnie dochodził jednorazowego odszkodowania w

kwocie 5.000 zł, stwierdził, że wartość przedmiotu zaskarżenia przewyższa kwotę

10.000 zł. Jednocześnie podtrzymał stanowisko prezentowane w skardze

kasacyjnej, że przedmiotem sprawy jest również żądanie przyznania renty z tytułu

wypadku przy pracy, w związku z czym skarga kasacyjna jest dopuszczalna bez

względu na wartość przedmiotu zaskarżenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Stosownie do art. 3982 § 1 k.p.c., skarga kasacyjna nie przysługuje w

sprawach o prawa majątkowe, w których wartość przedmiotu zaskarżenia –

określana według zasad dotyczących wskazania wartości przedmiotu sporu – jest

niższa niż dziesięć tysięcy złotych.

Wprawdzie skarżący określił wartość przedmiotu zaskarżenia na kwotę

przekraczającą dziesięć tysięcy złotych, jednakże wyliczenie to dotknięte jest

błędem.

Błąd

polega

na

zawyżeniu

należności

z

tytułu

świadczenia

rehabilitacyjnego, które zostało wypłacone po podwyższeniu podstawy wymiaru do

2.229,55 zł brutto według dziennej kwoty odpowiadającej 75% podstawy w

wysokości 55,74 zł. Za 120 dni różnica między świadczeniem wypłaconym a

dochodzonym zamyka się w kwocie 1.671,60 zł (13,93 zł X 120 dni) i w połączeniu

z ze sporną kwotą jednorazowego odszkodowania nie uzupełnia wartości

przedmiotu sporu do 10.000 zł.

Włączenie przez skarżącego do sprawy rozstrzygniętej wyrokiem objętym

skargą kasacyjną sporu o rentę z tytułu niezdolności do pracy spowodowanej

wypadkiem przy pracy nie ma żadnych podstaw. Sprawa, w której skarżący wniósł

zażalenie toczyła się w związku z odwołaniem od decyzji Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych,

z

dnia

października

2002

r.

przyznającej

świadczenie

rehabilitacyjne za okres od dnia 31 sierpnia do 28 grudnia 2002 r. oraz od decyzji z

dnia 6 lutego 2003 r. w przedmiocie odmowy przyznania jednorazowego

odszkodowania z tytułu wypadu przy pracy. W tym tylko przedmiocie orzekały sądy

obydwu instancji i tylko tego zakresu rozstrzygnięcia może dotyczyć skarga

kasacyjna.

Wskazane okoliczności sprawiają, że skarga kasacyjna jest w sprawie

niedopuszczalna (art. 3982 § 1 k.p.c.), co uzasadnia oddalenie zażalenia (art. 398 14

w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.).