II UZ 22/19 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II UZ 22/19 POSTANOWIENIE Dnia 4 września 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jolanta Frańczak (przewodniczący)‎SSN Zbigniew Myszka (sprawozdawca)‎SSN Krzysztof Rączka w sprawie z wniosku Q. Sp. z o.o. w Z., A. B. ‎przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w Z. ‎o podleganie ubezpieczeniu społecznemu,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 4 września 2019 r.,‎zażalenia wnioskodawcy Q. Sp. z o.o. w Z. na postanowienie Sądu Apelacyjnego w (…)‎z dnia 25 lutego 2019 r., sygn. akt III AUz (…), III WSC U (…), oddala zażalenie.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w (…) postanowieniem z dnia 25 lutego 2019 r. odrzucił skargę kasacyjną wniesioną przez skarżącą Q. Spółkę z o.o. w Z. od postanowienia tego Sądu z dnia 23 października 2018 r. umarzającego postępowanie zażaleniowe w tej sprawie. W uzasadnieniu Sąd drugiej instancji wskazał, że prezes skarżącej (płatnika składek) wniósł osobiście skargę kasacyjną, którą miał błędnie nazwać zażaleniem. Ponadto zgodnie z art. 871 § 1 k.p.c., w postępowaniu przed Sądem Najwyższym strona musi być reprezentowana przez adwokata lub radcę prawnego.

Dlatego wniesiona bez zachowania przymusu adwokacko-radcowskiego „skarga kasacyjna” jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c.W zażaleniu skarżąca Spółka zaskarżyła to postanowienie w całości, zarzucając naruszenie art. 3981 k.p.c. wskutek dowolnego przyjęcia, że jej zażalenie na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 23 października 2018 r. o umorzeniu postępowania zażaleniowego jest skargą kasacyjną, a także art. 3986 § 2 k.p.c., przez wskazanie tego przepisu jako podstawy uznania, że zażalenie na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 23 października 2018 r. o umorzeniu postępowania zażaleniowego było niedopuszczalną skargą kasacyjną.

Ponadto „wobec nieuwzględnienia tego, że choć przepis art. 3981 k.p.c. przewiduje skargę kasacyjną od orzeczenia sądu drugiej instancji umarzającego postępowanie kończące postępowanie, to dotyczy to orzeczenia sądu drugiej instancji umarzającego postępowanie w sprawie w całości”, a takim nie było wymienione postanowienie. W konsekwencji żaląca się Spółka, która tym razem była prawidłowo reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie od organu rentowego na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.

Alternatywnie domagała się uchylenia zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 395 § 2 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Uzasadnione wątpliwości dotyczące kontestowanego przez stronę żalącą się rodzaju (nazwy) środka zaskarżenia uznanego przez Sąd drugiej instancji za skargę kasacyjną i tak nie uzasadniały jego uwzględnienia, ponieważ zażalenie na postanowienie z dnia 23 października 2018 r. o umorzeniu postępowania zażaleniowego podpisał i wniósł prezes zarządu żalącej się Spółki, bez zachowania obligatoryjnego przymusu adwokacko-radcowskiego. Tymczasem taka obligatoryjna reprezentacja procesowa obowiązuje bezwzględnie i bezwarunkowo we wszystkich stadiach wywołujących postępowanie przed Sądem Najwyższym (art. 871 § 1 k.p.c.).

Oznaczało to, że także zażalenie na postanowienie Sądu drugiej instancji z dnia 23 października 2018 r. o umorzeniu postępowania zażaleniowego, które wniosła „osobiście” strona bez zachowania wymaganej prawem procesowym reprezentacji i zdolności postulacyjnej było dotknięte brakiem nieusuwalnym, co uzasadniało odrzucenie każdego kierowanego do Sądu Najwyższego niedopuszczalnego z innych przyczyn środka zaskarżenia, bez wzywania do uzupełnienia tego braku (por. postanowienia Sądu Najwyższego z: 28 czerwca 2017 r., IV CZ 33/17, LEX nr 2340610 lub 28 marca 2018 r., V CZ 16/18, LEX nr 2495976).

Skoro zatem zażalenie na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 23 października 2018 r. zostało wniesione przez płatnika składek bez dochowania wymogu, o którym mowa w art. 871 § 1 k.p.c., bo podpisał je tylko prezes zarządu strony żalącej się, a brak ten dostrzegł Sąd drugiej instancji, to wniesiony środek prawny bez względu na jego prawidłową nazwę był niedopuszczalny z innych przyczyn w rozumieniu art. 3986 § 2 in fine k.p.c. Dlatego Sąd Najwyższy uznał, że rozpatrywane zażalenie w przedmiotowej sprawie, tym razem sporządzone i wniesione przez pełnomocnika procesowego legitymującego się statusem radcy prawnego, nie mogło być uwzględnione, przeto należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 3941 § 3 w związku z art. 39814 k.p.c.