II UZ 22/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II UZ 22/10

POSTANOWIENIE

Dnia 13 października 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Beata Gudowska (przewodniczący)

SSN Bogusław Cudowski (sprawozdawca)

SSN Romualda Spyt

w sprawie z wniosku C. N.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych

o rentę z tytułu niezdolności do pracy,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 13 października 2010 r.,

zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 30 kwietnia 2010 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z 30 kwietnia 2010 r. Sąd Apelacyjny –Wydział Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych odrzucił na podstawie art. 130 2 § 3 k.p.c. apelację C. N.

od wyroku z 4 sierpnia 2009 r. Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych. Wyrokiem tym oddalono odwołanie wnioskodawcy od decyzji z 20

października 2006 r. Zakładu Ubezpieczeń Społecznych odmawiającej prawa do

renty z tytułu niezdolności do pracy.

Sąd Apelacyjny w uzasadnieniu postanowienia wskazał, że 12 października

2009 r. profesjonalny pełnomocnik ubezpieczonego będący radcą prawnym wniósł

apelację od wyroku Sądu Okręgowego bez uiszczenia wymaganej opłaty

podstawowej od apelacji w kwocie 30 zł. Zarządzeniem przewodniczącego z 19

października 2009 r. pełnomocnik wnioskodawcy został wezwany do uiszczenia

opłaty w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia apelacji. Opłatę uiszczono w

wyznaczonym terminie. Przypomniano, że art. 130 2 § 3 k.p.c. został wprawdzie

uchylony z dniem 1 lipca 2009 r. na podstawie art. 1 pkt 3 lit. a ustawy z 5 grudnia

2008 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych

ustaw (Dz. U. Nr 234, poz. 1571), jednak zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy

zmieniającej, przepisy tej ustawy stosuje się do postępowań wszczętych po dniu jej

wejścia w życie. Uznano, że art. 1302 § 3 k.p.c. miał zastosowanie w sprawie,

ponieważ odwołanie od decyzji z 20 października 2006 r. wpłynęło do organu

rentowego 10 listopada 2006 r. Sąd Apelacyjny uznał zatem, że pełnomocnik

wnioskodawcy – radca prawny obowiązany był dokonać stosownej opłaty wraz ze

złożeniem środka odwoławczego. Apelację powinien był odrzucić Sąd pierwszej

instancji, który błędnie wezwał pełnomocnika do uzupełnienia braków apelacji.

Na postanowienie Sądu Apelacyjnego z 30 kwietnia 2010 r. zażalił się

wnioskodawca, zaskarżając je w całości i zarzucając naruszenie przepisów

postępowania: 1) art. 373 k.p.c. w zw. z art. 370 k.p.c. – poprzez jego

niewłaściwe zastosowanie na skutek przyjęcia, że apelacja podlegała odrzuceniu

przez Sąd pierwszej instancji z powodu jej nieopłacenia, 2) art. 130 2 § 3 k.p.c.

poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, gdy apelacja ubezpieczonego

została opłacona na wezwanie Sądu Okręgowego przez pełnomocnika

działającego na podstawie pełnomocnictwa udzielonego w toku trwającego

procesu, tj. 20 lipca 2009 r. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i

przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie jest nieuzasadnione i podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 1302 § 3

k.p.c. sąd odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty pismo wniesione przez

adwokata, radcę prawnego lub rzecznika patentowego środki odwoławcze lub

środki zaskarżenia (apelację, zażalenie, skargę kasacyjną, skargę o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, sprzeciw od wyroku

zaocznego, zarzuty od nakazu zapłaty, skargę na orzeczenie referendarza

sądowego) podlegające opłacie w wysokości stałej lub stosunkowej obliczonej od

wskazanej przez stronę wartości przedmiotu zaskarżenia.

Przepis ten został uchylony z dniem 1 lipca 2009 r. przez art. 1 pkt 3 lit. a)

ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania

cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 234, poz. 1571). Z kolei

zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy zmieniającej, jej przepisy stosuje się do

postępowań wszczętych po dniu jej wejścia w życie (z zastrzeżeniem przepisów

ust. 2-5, które nie odnoszą się do niniejszej sprawy). Data ta odnosi się do

wniesienia pozwu.

Dla sprawy kluczowe znaczenie ma, że odwołanie wnioskodawcy zostało

wniesione przed 1 lipca 2009 r. Oznacza to, że przepisy ustawy z 5 grudnia 2008

r. nie znajdują w sprawie zastosowania i prawidłowo na podstawie art. 130 2 § 3

k.p.c. odrzucono apelację (tak samo Sąd Najwyższy w postanowieniach z 9

grudnia 2009 r., II PZ 22/09, LEX nr 577834, 28 października 2009 r., II PZ 16/09,

LEX nr 559945 i 3 lutego 2010 r., I UZ 1/10, niepublikowane).

Z powyższych względów, na podstawie art. 3941 § 3 k.p.c. w związku z art.

39814 k.p.c., orzeczono jak w sentencji postanowienia.