II UZ 20/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II UZ 20/10

POSTANOWIENIE

Dnia 14 września 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Józef Iwulski (przewodniczący)

SSN Beata Gudowska (sprawozdawca)

SSN Andrzej Wróbel

w sprawie z wniosku R. D.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych

o rentę z tytułu niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 14 września 2010 r.,

zażalenia wnioskodawczyni na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 27 kwietnia 2010 r.,

uchyla zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2010 r. Sąd Apelacyjny - Sąd Pracy i

Ubezpieczeń

Społecznych

odrzucił

zażalenie

ubezpieczonej

R.

D. na

postanowienie tego Sądu z dnia 18 marca 2010 r., którym przywrócono skarżącej

termin do wniesienia skargi kasacyjnej i jednocześnie skargę odrzucono, gdyż

zażalenie nie zostało opłacone. Odrzucenie skargi kasacyjnej nastąpiło także z

powoduje jej nieopłacenia. Sąd drugiej instancji rozważył, że zgodnie z art. 36

ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U.

Nr 167, poz. 1398) w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych apelacja,

zażalenie, skarga kasacyjna i skarga o stwierdzenie podlega opłacie podstawowej

w kwocie 30 zł. Zażalenie zostało wniesione przez adwokata, więc stosownie do

art. 1302 § 1 k.p.c. powinno zostać bez wzywania opłacone, pod przewidzianym w

art. 1302§ 3 k.p.c. rygorem odrzucenia. Sąd miał przy tym na względzie uchylenie

wymienionego przepisu z dniem 1 lipca 2009 r. (art. 1 pkt 3 lit a ustawy z dnia

5.12.2008 r. zmieniającej kodeks postępowania cywilnego, Dz. U. Nr 234, poz.

1571) oraz treść art. 8 ust. 1 ustawy zmieniającej, stanowiący, że do postępowań

wszczętych – tak jak niniejsza – przed dniem wejścia zmiany w życie stosuje się

przepisy dotychczasowe.

W

zażaleniu

pełnomocnik

ubezpieczonej,

wnosząc

o

uchylenie

zaskarżonego postanowienia, zarzucił naruszenie art. 117 § 1 w związku z art. 130

§ 1 k.p.c., wyrażające się błędnym stanowisku, że zażalenie podlegało opłacie,

wskazując że ustanowienie pełnomocnika z urzędu oznacza jednoczesne

zwolnienie strony od kosztów sądowych. Przyznał, że postanowienie Sądu

Apelacyjnego z dnia 4 lutego 2010 r. w przedmiocie ustanowienia dla

ubezpieczonej pełnomocnika nie zawierało w swej treści orzeczenia o zwolnieniu

od kosztów, jednak „w samej rzeczy” przesłanka ta stanowiła istotę tego

postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

O zwolnieniu od kosztów sądowych orzeka sąd, jeżeli więc, tak jak w

rozpoznawanej sprawie, nie wydano postanowienia o zwolnieniu ubezpieczonej z

obowiązku uiszczenia kosztów sądowych, to brak podstaw do przyjmowania

domniemania, że takie zwolnienie przysługuje.

Poza tym pełnomocnik ubezpieczonej, mający dostęp do akt sprawy i

utrzymujący kontakt z ubezpieczoną, mógł bez trudu stwierdzić, że jego

mocodawczyni zwolnienia od kosztów sądowych nie udzielono oraz że o to nie

wnosiła. W tej sytuacji miał obowiązek, zgodnie z art. 36 ustawy z dnia 28 lipca

2005 r., o kosztach sądowych, uiścić od zażalenia opłatę w kwocie 30 zł.

Stosownie jednak do uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego,

mającej moc zasady prawnej, z dnia 15 czerwca 2010 r. II UZP 4/10 (BSN 2010 nr

6, poz. 18), skarga kasacyjna została złożona przez adwokata lub radcę prawnego

po wejściu w życie ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy - Kodeks

postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 234, poz. 1571)

podlega odrzuceniu tylko w razie niewykonania zarządzenia wzywającego do

opłacenia skargi (art. 3986 § 2 k.p.c. w związku z art. 130 § 1 k.p.c.).

Skarżący nie został wezwany do uiszczenia opłaty, więc zażalenie okazało się

uzasadnione i Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji (art. 398 15 k.p.c. w związku z

art. 39821 3 k.p.c.).