II UZ 2/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II UZ 2/06

POSTANOWIENIE

Dnia 11 kwietnia 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec (przewodniczący)

SSN Zbigniew Hajn (sprawozdawca)

SSN Jerzy Kwaśniewski

w sprawie z odwołania B.P.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w W.

o rentę inwalidy wojennego,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 11 kwietnia 2006 r.,

zażalenia ubezpieczonego na postanowienie Sądu Apelacyjnego w W.

z dnia 26 października 2005 r., sygn. akt III AUz …/05,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z 13 września 2005 r. Sąd Apelacyjny - Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w W., w punkcie pierwszym, oddalił zażalenie B.P. na

postanowienie Sądu Okręgowego w W. z 3 czerwca 2005 r. odrzucającego skargę

o wznowienie postępowania od prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w W. z 9

listopada 1999 r., (oddalającego odwołanie skarżącego od decyzji ZUS z 30

czerwca 1999 r. odmawiającej mu prawa do renty inwalidy wojennego z tego

powodu, że jego niezdolność do pracy nie ma związku z pobytem w więzieniu, lecz

wynika z przyczyn ogólnych), a w punkcie drugim przekazał do rozpoznania Sądowi

Okręgowemu - Sądowi Ubezpieczeń Społecznych w W. zawarty w zażaleniu

wniosek o przywrócenie terminu do żądania uzasadnienia wyroku z 9 listopada

1999 r. i do wniesienia apelacji w sprawie o sygn. akt XIV Ul …/99. W uzasadnieniu

Sąd wskazał, że skarżący nie odniósł się do argumentacji Sądu Okręgowego, iż

żądanie wznowienia nie spełnia wymogów formalnych określonych w art. 409

k.p.c., a ponadto strona skarżąca nie wykazała, iż skarga o wznowienie

postępowania została wniesiona w terminie zakreślonym art. 407 § 1 k.p.c.

17 października 2005 r. zażalenie (k. 76) na to postanowienie (tj. postanowienie

Sądu Apelacyjnego z 13 września 2005 r.) złożył pełnomocnik B.P.. Wniósł on o

uznanie bezzasadności powołanych

przepisów w procedurze

sądowej, o

nieważność postępowania sądowego. Wskazywał naruszenie prawa materialnego

tj. przepisów ustawy z 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach

będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. Nr 17, poz. 75

z późn. zm.), prawa procesowego na podstawie art. 5 k.p.c., poprzez niepouczenie

skarżącego o sposobie i terminie złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku i apelacji

oraz prawa konstytucyjnego. Pełnomocnik podkreślił, że w niniejszej sprawie

występuje sprzeczność ustaleń Sądu z treścią zebranego materiału dowodowego.

Natomiast przywołane przez Sąd przepisy są stronnicze, bezzasadne, pomijają

stan faktyczny, są krzywdzące, oparte na interpretacji i domniemaniach.

Reasumując wskazał, iż utrata zdrowia B. P. jest wynikiem pobytu w więzieniu.

Wnosił o wydanie orzeczenia z uzasadnieniem w trybie przyspieszonym i

dostarczenie na koszt strony pozwanej. 20 października 2005 r. do Sądu

Apelacyjnego wpłynęła również apelacja pełnomocnika B.P. od wyżej powołanego

orzeczenia Sądu Okręgowego z 9 listopada 1999 r. Pełnomocnik, podobnie jak w

zażaleniu podniósł, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia prawa

materialnego, prawa procesowego, a Sąd ocenił materiał dowodowy w sposób

błędny i przywołał przepisy stronnicze i korzystne dla organu rentowego.

Sąd Apelacyjny - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w W., po rozpoznaniu

sprawy, postanowieniem z 26 października 2005 r. odrzucił wyżej wymienione

zażalenie i apelację.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd stwierdził, że w sprawie należało przede

wszystkim rozważyć dopuszczalność wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu

Apelacyjnego z 13 września 2005 r. Zgodnie z art. 394 1 § 1 i 2 k.p.c. zażalenie do

Sądu

Najwyższego

przysługuje

na

postanowienie

sądu

drugiej

instancji

odrzucające skargę kasacyjną oraz skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia, a w sprawach, w których przysługuje skarga kasacyjna,

także na postanowienie sądu drugiej instancji kończące postępowanie w sprawie z

wyjątkiem postanowień wymienionych w art. 3981 k.p.c. tj. postanowień w

przedmiocie odrzucenia pozwu lub umorzenia postępowania, a także postanowień

wydanych w wyniku rozpoznania zażalenia na postanowienie sądu pierwszej

instancji. Z przepisów tych jasno wynika, że zażalenie do Sądu Najwyższego, a tak

należało

potraktować

zażalenie

pełnomocnika

B.P.,

nie

przysługuje

na

postanowienie sądu drugiej instancji w przedmiocie oddalenia zażalenia na

postanowienie sądu pierwszej instancji oraz przekazania wniosku o przywrócenie

terminu do żądania uzasadnienia wyroku i do wniesienia apelacji do rozpoznania

Sądowi Okręgowemu - Sądowi Ubezpieczeń Społecznych w W.. Z tych względów

zażalenie wniesione przez pełnomocnika B.P. było niedopuszczalne i w myśl art.

373 k.p.c. w związku z art. 397 § 2 k.p.c. należało je odrzucić.

Odnośnie do apelacji Sąd wskazał, że w myśl art. 369 § 1 i 2 k.p.c. apelację

wnosi się do Sądu, który wydał zaskarżony wyrok, w terminie dwutygodniowym od

doręczenia stronie skarżącej wyroku z uzasadnieniem, a gdy strona nie zażądała

uzasadnienia wyroku w terminie tygodniowym od ogłoszenia sentencji, termin do

wniesienia apelacji biegnie od dnia, w którym upłynął termin do żądania

uzasadnienia. B. P. nie złożył od wyroku Sądu Okręgowego z 9 listopada 1999 r.

środka zaskarżenia w terminie ustawowym, a złożona przez jego pełnomocnika

apelacja z 15 października 2005 r. podlega odrzuceniu, gdyż została wniesiona ze

znacznym przekroczeniem terminu do jej złożenia. Wyrok Sądu Okręgowego z 9

listopada 1999 r. jest prawomocny. W myśl art. 370 k.p.c., Sąd Okręgowy miał

obowiązek odrzucić na posiedzeniu niejawnym apelację wniesioną po terminie.

Ponieważ tego nie uczynił, podlegała ona odrzuceniu przez Sąd Apelacyjny na

mocy art. 373 k.p.c.

W zażaleniu na powyższe postanowienie Sądu Apelacyjnego pełnomocnik

odwołującego się stwierdził, że podtrzymuje stanowisko w przedmiotowej sprawie i

wniósł „o nieważności postępowania sądowego, naruszenie prawa materialnego,

naruszenie prawa procesowego, konstytucyjnego, praw człowieka”. Jako podstawy

zażalenia skarżący wskazał „naruszenie prawa materialnego o rentę inwalidy

wojennego zgodnie z obowiązującą ustawą należne powodowi B.P. na podstawie

art. 1 ust. 1 i 2 pkt 3 i 5, art. 4 ust. 1 pkt 4, art. 12 ust. 1, 2 pkt 1, ust. 3, 4, art. 13,

art. 19 ust. 1, 2 oraz art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o

kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i

okresu powojennego (Dz. U. nr 17, poz. 75 z późniejszymi zmianami”, „zarzut

naruszenia prawa procesowego, iż postępowanie w pierwszej instancji w

przedmiotowej sprawie jest dotknięte nieważnością, której przypadki przewidziane

są w art. 379 pkt 1 – 6 k.p.c.” oraz „sprzeczność ustaleń sądu z treścią materiału

dowodowego, a zatem błędną wykładnię w przedmiotowej sprawie.”

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Nie ulega wątpliwości, że odrzucone zaskarżonym postanowieniem zażalenie

na postanowienie Sądu Apelacyjnego z 13 września 2005 r. wydane w wyniku

rozpoznania zażalenia na postanowienie Sądu Okręgowego z 3 czerwca 2005 r.

było niedopuszczalne, jako zażalenie do Sądu Najwyższego na postanowienie

sądu pierwszej instancji (art. 3941 § 2 k.p.c. in fine). W tym zakresie rozpoznawane

zażalenie jest zatem z oczywistych względów nieuzasadnione. Podobnie

nieuzasadnione jest zażalenie w części dotyczącej odrzucenia apelacji. Apelacja

odwołującego się od wyroku Sądu Okręgowego z 9 listopada 1999 r. została

bowiem wniesiona ze znacznym opóźnieniem, przy jednoczesnym braku

okoliczności usprawiedliwiających przywrócenie terminu do jej wniesienia, o co

odwołujący się nawet nie wnosił.

Z powyższych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 14 w związku z

art. 3941 § 3 k.p.c. oddalił zażalenie.