II UZ 18/97 · Sąd Najwyższy

Postanowienie z dnia 29 kwietnia 1997 r.

II UZ 18/97

Sprawa, w której ubezpieczony wywodzi swoje roszczenia z twierdzenia, że

jego emerytura została zaniżona wskutek zastosowania przez organ rentowy

błędnego wskaźnika podstawy wysokości wymiaru świadczenia i błędnej

wysokości kwoty bazowej jest sprawą o świadczenie w rozumieniu przepisu art.

393 pkt 1 KPC.

Przewodniczący SSN: Jadwiga Skibińska-Adamowicz (sprawozdawca),

Sędziowie SN: Zbigniew Myszka, Andrzej Wróbel.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 kwietnia

1997 r. sprawy z wniosku Edwarda A. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń SpołecznychOddziałowi w W. o wysokość świadczenia, na skutek zażalenia wnioskodawcy na

postanowienie Sądu Apelacyjnego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku

z dnia 16 grudnia 1996 r. [...]

p o s t a n o w i ł:

o d d a l i ć zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 16 grudnia 1996 r. Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku odrzucił kasację Edwarda A. wniesioną od wyroku

tego Sądu z dnia 17 października 1996 r. [...] przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń

Społecznych-Oddziału w W. o przyznanie wyższego świadczenia z ubezpieczenia

społecznego. W sprawie tej organ rentowy decyzją z dnia 26 stycznia 1996 r. ustalił

emeryturę wnioskodawcy w kwocie 382,58 zł miesięcznie od dnia 1 października 1995

r. i w kwocie 439,59 zł miesięcznie od 1 grudnia 1995 r., a Sąd Wojewódzki rozpoznając jego odwołanie uznał, że powyższa decyzja jest prawidłowa. W związku ze

złożeniem przez wnioskodawcę apelacji Sąd Apelacyjny wezwał go do wskazania

przedmiotu zaskarżenia. Wnioskodawca uczynił to dwukrotnie: w piśmie pełnomocnika

wnioskodawcy adw. Marzenny K. z dnia 2 października 1995 r. [...] oraz w piśmie

samego wnioskodawcy z dnia 9 października 1996 r. [...] Według tych pism wartość

przedmiotu zaskarżenia wynosi 2.390,40 zł.

Po złożeniu przez wnioskodawcę kasacji od wyroku Sądu Apelacyjnego w

Gdańsku z dnia 17 października 1996 r. tenże Sąd wezwał jego pełnomocnika do

wskazania przedmiotu zaskarżenia. W piśmie z dnia 12 grudnia 1996 r. adw. Marzenna

K. określiła wartość przedmiotu zaskarżenia również na kwotę 2.390,40 zł [...]. Tę samą

wartość podaje także w skardze kasacyjnej [...]. W związku z tym, powołując się na art.

3935 KPC, Sąd Apelacyjny odrzucił postanowieniem kasację jako niedopuszczalną,

stosownie do art. 393 pkt 1 KPC.

W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik wnioskodawcy żądał

uchylenia tego postanowienia i zasądzenia kosztów postępowania, podnosząc, że w

przedmiotowej sprawie wnioskodawca kwestionował przede wszystkim "zasady ustalania wysokości podstawy wymiaru świadczenia" i tylko w konsekwencji wysokość

otrzymywanego świadczenia, jednak nie odwrotnie. Poza tym wskazana wartość

przedmiotu zaskarżenia jest wartością w "zakresie najniższym" niż należny, gdyż ze

względu na "specyfikę dokonywania wyliczeń matematycznych przez organy rentowe"

wnioskodawca nie mógłby tego uczynić sam w sposób prawidłowy.

Sąd Najwyższy rozpoznając zażalenie zważył, co następuje:

Wbrew zapatrywaniu wnoszącego zażalenie sprawa nie dotyczy ustalenia prawa

do świadczenia z ubezpieczenia społecznego, lecz wysokości świadczenia.

Wnioskodawca zakwestionował bowiem wysokość zastosowanego przez organ rentowy

wskaźnika podstawy wysokości wymiaru świadczenia i wysokość kwoty bazowej, które

to elementy wpływają na wysokość emerytury. Zresztą już w odwołaniu od decyzji

przyznającej emeryturę wnioskodawca stwierdził, że "emerytura ta jest zbyt niska", gdyż

"opłacał składki w wysokości trzykrotnej podstawy" i w związku z tym "wnosi o

przeliczenie" świadczenia. Również pisma składane w toku postępowania przez

wnioskodawcę i jego pełnomocnika świadczą o tym, że przedmiotowa sprawa jest

sprawą o wysokość świadczenia. Rozbieżność między stronami wynika bowiem stąd,

że organ rentowy ustalił wysokość emerytury według innego wskaźnika (74,98%) niż

żąda wnioskodawca (107,94%). Z tej właśnie przyczyny wnioskodawca stwierdził, że

jego emerytura jest zaniżona w stosunku rocznym o 2.390,40 zł, przy czym w piśmie

procesowym z dnia 9 października 1996 r. przedstawił dokładne wyliczenie [...].

Według art. 393 KPC kasacja nie przysługuje między innymi w sprawach o

świadczenia, w których wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż 5.000 zł. Stosownie zaś do art. 3935 KPC kasacja wniesiona z pominięciem tego przepisu jest

niedopuszczalna i podlega odrzuceniu przez sąd drugiej instancji na posiedzeniu

niejawnym.

Skoro więc Sąd Apelacyjny tak postąpił, nie ma podstaw do kwestionowania

zaskarżonego postanowienia. Z tego względu i na podstawie art. 385 w związku z art.

39319 i art. 397 KPC Sąd Najwyższy oddalił zażalenie.