II UZ 18/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II UZ 18/11

POSTANOWIENIE

Dnia 28 czerwca 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Bogusław Cudowski (przewodniczący)

SSN Małgorzata Gersdorf (sprawozdawca)

SSN Halina Kiryło

w sprawie z wniosku J. Ś.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych

o składki,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 28 czerwca 2011 r.,

zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 26 stycznia 2011 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 10 czerwca 2010 r., Sąd Apelacyjny w sprawie

ubezpieczonego J. Ś. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych oddalił

apelację ubezpieczonego od wyroku Sądu Okręgowego w B. z dnia 28 maja 2010 r.

We wniosku z dnia 11 czerwca 2010 r. pełnomocnik ubezpieczonego wniósł

o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 10 czerwca 2010 r. wskazując w treści

wniosku, że „uzasadnienia trafnych orzeczeń są bezcennym źródłem wiedzy”.

Odpis uzasadnienia doręczono pełnomocnikowi wnioskodawcy w dniu 20 września

2010 r. na zasadzie art. 9 k.p.c. W dniu 10 lipca 2010 r. pełnomocnik

ubezpieczonego wniósł o doręczenie mu sentencji wyroku z 10 czerwca 2010 r. ze

stwierdzeniem prawomocności. Odpis sentencji został doręczony pełnomocnikowi

w dniu 12 listopada 2010 r. W dniu 19 listopada 2010 r. pełnomocnik

ubezpieczonego wniósł skargę kasacyjną od wyroku z dnia 10 czerwca 2010 r.

Postanowieniem z dnia 26 stycznia 2011 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę

kasacyjną. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że termin do wniesienia skargi kasacyjnej

otwiera wyłącznie zgłoszone w tygodniowym terminie żądanie doręczenia stronie

orzeczenia wraz z uzasadnieniem. Zdaniem Sądu, jeśli strona żąda doręczenia

wyłącznie sentencji lub wyłącznie uzasadnienia, doręcza się stronie wyłącznie

sentencję lub uzasadnienie, zgodnie z żądaniem. Można szczególnie tego

oczekiwać w przypadku występowania w sprawie profesjonalnego pełnomocnika. Z

uwagi na treść wniosku skierowanego w niniejszym postępowaniu przez

pełnomocnika ubezpieczonego, Sąd nie potraktował tego wniosku jako wniosku w

rozumieniu art. 387 § 3 k.p.c. Wobec powyższego skarga kasacyjna okazała się

niedopuszczalna w rozumieniu art. 3936 § 1 k.p.c., co uzasadniło jej odrzucenie.

W zażaleniu na to postanowienie pełnomocnik ubezpieczonego zarzucił

naruszenie art. 387 § 1, § 2 i § 3 k.p.c., art. 398 4 k.p.c. i art. 3986 § 2 k.p.c. a nadto

obrazę prawa materialnego przez zastosowanie nieobowiązującego art. 393 6 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie nie znajduje uzasadnienia i wymaga oddalenia.

Stosownie do art. 387 § 1 zd. 2 k.p.c. sporządzenie uzasadnienia wyroku w

sprawach, w których oddalono apelację, następuje jedynie w przypadku, w którym

strona wnosi o doręczenie wyroku wraz z uzasadnieniem. Jedynie zatem wniosek,

w którym strona łącznie domaga się doręczenia orzeczenia i jego uzasadnienia,

spełnia wymagania przewidziane w art. 387 k.p.c. Sąd Najwyższy, rozpatrujący

sprawę w niniejszym składzie, dostrzega mankamenty zbyt formalistycznego

podejścia do treści wniosku strony o doręczenie orzeczenia i uzasadnienia. O tym,

że strona składa swój wniosek w trybie art. 387 § 1 zd. 1 k.p.c. świadczyć mogą

zarówno jego bezpośrednia treść, jak i powołanie norm prawa procesowego (np.

wymienionego art. 387 § 1 k.p.c.), czy inne sformułowania, wskazujące na zamiar

skierowania w sprawie skargi kasacyjnej. Żadne jednak okoliczności tego rodzaju

nie zostały ujęte we wniosku pełnomocnika w niniejszym postępowaniu.

Treść tego wniosku ograniczyła się do wniosku o sporządzenie uzasadnienia

wyroku Sądu Apelacyjnego, opatrzonego komentarzem, że „uzasadnienia trafnych

orzeczeń są bezcennym źródłem wiedzy”. Wniosek nie został opatrzony nazwą, z

której mógłby wynikać zamiar wywiedzenia skargi kasacyjnej (w postaci tytułu

„zapowiedź skargi kasacyjnej” lub podobnego), nie powołał się w nim także

pełnomocnik na żadne normy prawa procesowego, które mogłyby ujawnić zamiar

skierowania skargi kasacyjnej.

Wręcz przeciwnie, zacytowana treść wniosku potwierdza prawidłowość

rozstrzygnięcia zapadłego w sprawie. Ponadto pełnomocnik wnosi o sporządzenie

uzasadnienia jako bezcennego źródła wiedzy, a zatem bynajmniej nie w celu

wywiedzenia skargi kasacyjnej. Kieruje nim jedynie ciekawość motywów, jakie stały

za prawidłowym rozstrzygnięciem Sądu Apelacyjnego.

Wniosek ten został ponowiony w dniu 17 czerwca 2010 r., zawierając

identyczną treść z wyjaśnieniem, że poprzedni wniosek został nadany listem

zwykłym, a zatem ponawia pełnomocnik swój wniosek w liście poleconym. Także z

tego wniosku nie wynikają żadne inne okoliczności, świadczące o woli zaskarżenia

wyroku skargą kasacyjną.

Sąd Najwyższy, rozpatrujący niniejsze zażalenie, jak już wskazano, daleki

jest od skrajnego formalizmu w postępowaniu cywilnym. Istnieją jednak minimalne

granice, w których poruszać się powinny strony, zwłaszcza, gdy czynności w ich

imieniu dokonuje profesjonalny pełnomocnik. Można i należy od niego wymagać, by

na tyle precyzyjnie formułował treść pism procesowych, aby wynikały z nich, co

najmniej pośrednio, intencje, jakie stroną kierują przy składaniu pisma. Ciekawości

co do motywów orzeczenia, wyrażającej się w stwierdzeniu: „uzasadnienia trafnych

orzeczeń są bezcennym źródłem wiedzy”, połączonej z wnioskiem o sporządzenie

uzasadnienia wyroku w żadnym wypadku nie można zakwalifikować jako wniosku o

doręczenie odpisu orzeczenia wraz z uzasadnieniem celem wywiedzenia skargi

kasacyjnej.

Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.