II UZ 17/15 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II UZ 17/15 POSTANOWIENIE Dnia 24 września 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dawid Miąsik (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Romualda Spyt‎SSN Krzysztof Staryk w sprawie z wniosku W. W.‎przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T.‎z udziałem zainteresowanych: P. C., M. K., W. S., S. X., R. Y., J. Z., […] T. […] Spółka Akcyjna w W.‎o przeniesienie odpowiedzialności na członka zarządu,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 24 września 2015 r.,‎zażalenia wnioskodawcy na punkt 2 postanowienia Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 23 grudnia 2014 r., sygn. akt III AUa […], oddala zażalenie.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z 23 grudnia 2014 r., III AUa […] Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w […] postanowił oddalić wniosek W. W. (powód) o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] III Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z 8 stycznia 2014 r., III AUa […] oraz odrzucić skargę kasacyjną. W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd Apelacyjny wywiódł, że powód nie zdołał uprawdopodobnić braku winy w uchybieniu ustawowego terminu do wniesienia skargi kasacyjnej z art. 3985 § 1 k.p.c. Ze zgromadzonych w sprawie dokumentów nie wynika, aby w okresie od 26 lutego 2014 r. do 26 kwietnia 2014 r. zachodziły niezależne od powoda przyczyny uniemożliwiające mu skuteczne wniesienie skargi kasacyjnej.

Sąd Apelacyjny orzekł, że w jego ocenie powód dopuścił się niedbalstwa, w skutek czego nie może domagać się przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej. Powód zaskarżył postanowienie Sądu Apelacyjnego zażaleniem w części odnoszącej się do odrzucenia skargi kasacyjnej, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 133 § 2a k.p.c. w zw. z art. 139 § 1 k.p.c. polegające na błędnym przyjęciu przez Sąd drugiej instancji, że powodowi zostało doręczone zarządzenie Sądu z 30 kwietnia 2014 r. wzywające go do usunięcia braków formalnych skargi kasacyjnej oraz błędne zastosowanie przez ten Sąd domniemania doręczenie powodowi rzeczonego wezwania, co finalnie skutkowało uznaniem, iż składając ponownie skargę kasacyjną wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej złożenia uchybiono terminowi z art. 3985 § 1 k.p.c.Powód wniósł o uchylenie przedmiotowego postanowienia w zaskarżonej części oraz o zasądzenie na jego rzecz od pozwanego kosztów postępowania zażaleniowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Zażalenie nie ma uzasadnionych podstaw, ponieważ powód nie obalił domniemania skutecznego doręczenia zarządzenia Sądu Apelacyjnego w […] z 30 kwietnia 2014 r.W orzecznictwie Sądu Najwyższego wyjaśniono już, że wniosek o przywrócenie terminu oraz zażalenie na odrzucenie pisma procesowego z powodu uchybienia terminowi dokonania czynności procesowej wyłączają się wzajemnie. Jeżeli strona twierdzi, że dokonała czynności w terminie, zaś sąd błędnie uznał, że uchybiła terminowi, wówczas strona powinna wnieść zażalenie.

Natomiast gdy strona powołuje się na przyczyny usprawiedliwiające uchybienie terminowi, wówczas powinna wnieść wniosek o przywrócenie terminu (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 listopada 2014 r., II CSK 297/14 i powołane tam orzecznictwo). W zażaleniu na wydane w niniejszej sprawie postanowienie powód kwestionuje jedynie odrzucenie skargi kasacyjnej, jako wniesionej po terminie argumentując, że Sąd drugiej instancji błędnie przyjął, że powodowi zostało doręczone zarządzenie Sądu z 30 kwietnia 2014 r. wzywające go do usunięcia braków formalnych skargi kasacyjnej.

Skoro powód kwestionuje doręczenie per aviso pisma sądowego, od którego rozpoczyna bieg terminu do dokonania odpowiedniej czynności procesowej, powinien wykazać, że nie rozpoczął się bieg terminu do dokonania czynności jaką jest wniesienie skargi kasacyjnej uzupełnionej o braki wymienione w zarządzeniu z 30 kwietnia 2014 r. (k. 1288 akt sprawy, tom VII).Domniemanie przewidziane w art. 139 § 1 k.p.c. może być przez stronę obalone poprzez dowiedzenie, że w rzeczywistości korespondencja nie dotarła do niej (postanowienie Sądu Najwyższego z 12 września 2014 r., I CZ 58/14), bądź poprzez wykazanie na podstawie akt postępowania uchybień organu doręczającego zawiadomienie wraz z pouczeniem, wymaganym przez art. 139 § 1 k.p.c. (postanowienie Sądu Najwyższego z 28 listopada 2014 r., I CZ 90/14).

W tym celu powód powinien był przedstawić formularz pierwszego zawiadomienia o przesyłce. Jeżeli formularz ten byłby niezgodny z wzorem o jakim mowa w załączniku I do rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 października 2010 r. w sprawie szczegółowego trybu i sposobu doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym (t.j. Dz.U. z 2015, poz. 1222) wówczas domniemanie doręczania zastępczego zostałoby obalone, mimo iż w aktach sprawy znajduje się koperta z zarządzeniem z 30 kwietnia 2014 r., na której umieszczono adnotację o powtórnym awizowaniu przesyłki w dniu 16 maja 2014 r. (k. 1290 akt sądowych, tom VIII).Argumentacja powoda, zgodnie z którą nie otrzymał drugiego zawiadomienia o nadejściu przesyłki i możliwości jej odbioru, a także złożył w lipcu 2014 r. reklamację w tej kwestii, nie mogły odnieść skutku.

Pełne badanie okoliczności mających na celu obalenie domniemania doręczenia zastępczego nie jest objęte zakresem kognicji postępowania zażaleniowego. Sąd Najwyższy w postępowaniu tym nie bada, czy faktycznie nie doszło do pozostawienia powtórnego awizo, ponieważ nie ma możliwości stwierdzenia tych okoliczności na podstawie akt postępowania oraz adnotacji poczynionych na zwróconej przesyłce. Zadaniem postępowania zażaleniowego jest wyłącznie kontrola formalnoprawna poprawności postanowienia wydanego przez Sąd drugiej instancji.

Kontrola ta, z racji nieprzedłożenia przez powoda otrzymanego pierwszego zawiadomienia, które mogło okazać się sprzeczne z powołanym rozporządzeniem, nie dała podstaw do uznania, że czynności operatora pocztowego nie zostały prawidłowo wykonane. Z powyższych względów Sąd Najwyższy oddalił zażalenie na podstawie art. 39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. aw