II UZ 17/13 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II UZ 17/13

POSTANOWIENIE

Dnia 14 maja 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kuźniar (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Małgorzata Gersdorf

SSN Beata Gudowska

w sprawie z wniosku A. R.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w E.

z udziałem zainteresowanych: L. L., D. B., B. C. i Wojewódzkiego Szpitala

Zespolonego w E.

o składki na ubezpieczenie społeczne,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 14 maja 2013 r.,

zażalenia wnioskodawczyni na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 12 listopada 2012 r.,

uchyla zaskarżone postanowienie.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 12 listopada 2012 r., Sąd Apelacyjny odrzucił skargę

kasacyjną wnioskodawczyni A. R. od wyroku tego Sądu z dnia 26 czerwca 2012 r.,

którym oddalono apelację wnioskodawczyni od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu

Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w E. z dnia 25 stycznia 2012 r., w sprawie o

składki

na

ubezpieczenie

zdrowotne,

z

udziałem

zainteresowanych:

Wojewódzkiego Szpitala Zespolonego w E., L. L., D. B. i B. C. W zaskarżonym

postanowieniu, Sąd Apelacyjny stwierdził, że „nie było spornym w sprawie, iż

zainteresowane podlegały ubezpieczeniom zdrowotnym (…) a istotą sporu było, kto

ma odprowadzać składki należne za nie z tego tytułu”, uznając w związku z tym, że

wartość przedmiotu sporu w odniesieniu do każdej zainteresowanej stanowi kwota

składek na ubezpieczenie zdrowotne, która była niższa niż dziesięć tysięcy złotych,

tak więc skarga kasacyjna jako niedopuszczalna, podlegała odrzuceniu (art. 3986 §

2 k.p.c.).

W zażaleniu na to postanowienie, pełnomocnik wnioskodawczyni zarzucił

naruszenie art. 3982 § 1 k.p.c. zdanie drugie przez błędną wykładnię tego przepisu i

przyjęcie, że sprawa ma charakter majątkowy, gdy w rzeczywistości sprawa

dotyczy objęcia obowiązkiem ubezpieczenia społecznego i art. 398 2 § 1 k.p.c.

zdanie pierwsze nie znajduje w niej zastosowania. Wniósł o uchylenie

postanowienia i nadanie biegu skardze kasacyjnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie jest uzasadnione. Nie jest wątpliwe, że przedmiotem sporu w

sprawie było ustalenie podmiotu zobowiązanego do odprowadzania składek na

ubezpieczenie zdrowotne z tytułu zawartych umów zlecenia z zainteresowanymi

(stąd oznaczenie przedmiotu sprawy „o składki na ubezpieczenie zdrowotne” nie

było precyzyjne), zaś w orzecznictwie Sądu Najwyższego, nie budzi wątpliwości, że

ubezpieczenie zdrowotne ma charakter ubezpieczenia społecznego (por. np.

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 października 2004 r., I UZ 35/04,

OSNP 2005 nr 7, poz. 101 oraz uzasadnienie uchwały Sądu Najwyższego z dnia

24 stycznia 2007 r., III UZP 4/06 – OSNP 2007 nr 15-16, poz. 226, w którym

wskazano, że co prawda ustawa z dnia 13 października 1998 r. o systemie

ubezpieczeń

społecznych

rozróżniająca

cztery

ryzyka

ubezpieczeniowe:

emerytalne, rentowe, chorobowe oraz wypadkowe, nie objęła ubezpieczenia

zdrowotnego, to jednak należy przyjąć, że ubezpieczenie to jest też rodzajem

ubezpieczenia społecznego zaś jego odrębność wynika przede wszystkim z faktu

odmiennego przedmiotu ochrony oraz odrębności organizacyjnej). Tak więc stosownie do art. 3982 § 1 zdanie drugie k.p.c. - sprawa o objęcie obowiązkiem

tego ubezpieczenia jest sprawą, w której skarga kasacyjna przysługuje bez

względu na wartość przedmiotu zaskarżenia. W zażaleniu trafnie określono

przedmiot sporu, gdy się zważy, że podstawę prawną zaskarżonego wyroku,

którym

stwierdzono

niepodleganie

przez

zainteresowane

ubezpieczeniu

zdrowotnemu z tytułu umów zlecenia zawieranych z ubezpieczoną prowadzącą

pozarolniczą działalność w zakresie usług pielęgniarskich i lekarskich, jednocześnie

przyjmując podleganie przez nie temu ubezpieczeniu z tytułu pracowniczego

zatrudnienia w zainteresowanym Wojewódzkim Szpitalu Zespolonym w E., stanowił

art. 8 ust. 2a w związku z art. 18 ust. 1a w opozycji do art. 9 ust. 1 w związku z art.

32 i art. 66 ust. 1 pkt 1a i art. 69 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o

systemie ubezpieczeń społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2009 r. Nr 205, poz.

1585 ze zm.).

Podobne

stanowisko

zostało

wyrażone

przez

Sąd

Najwyższy

w

postanowieniach z dnia 19 lutego 2013 r., II UZ 129/12 oraz 14 maja 2013 r., II UZ

19/13 (niepublikowane).

Z tych przyczyn Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji (art. 39816 w

związku z 3941 § 3 k.p.c.).