II UZ 17/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II UZ 17/10

POSTANOWIENIE

Dnia 9 września 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Małgorzata Gersdorf (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Beata Gudowska

SSN Zbigniew Hajn

w sprawie z wniosku W. S.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych

o wysokość emerytury,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 9 września 2010 r.,

zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 8 kwietnia 2010 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 8 kwietnia 2010 r. Sąd Apelacyjny Wydział Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych odrzucił skargę kasacyjną W. S. w sprawie o wysokość

emerytury.

Sąd wskazał, że w sprawach z zakresu prawa pracy skarga kasacyjna jest

niedopuszczalna, gdy wartość przedmiotu sporu nie przekracza 10.000 zł. Sprawa,

jak zaznaczył sąd, nie ma bowiem charakteru sprawy o przyznanie emerytury, ale o

jej wysokość.

Wartość przedmiotu sporu została określona w niniejszej sprawie na kwotę 154,68

zł. W tej sytuacji skarga została uznana za niedopuszczalną i odrzucona.

Zażalenie na to postanowienie wywiódł pełnomocnik skarżącego podnosząc,

że doszło do wadliwego ustalenia, że sprawa toczy się o prawo majątkowe. Jego

zdaniem

skarżący

domaga

się

prawidłowego

stosowania

przepisów

o

ubezpieczeniu społecznym co ma świadczyć o niemajątkowym charakterze sprawy.

Oczekiwane zwiększenie wysokości świadczenia (ok. 12 zł miesięcznie) także nie

wskazuje na istotnie materialny charakter roszczenia. Wreszcie zauważa skarżący,

że podział na prawa majątkowe i niemajątkowe nie jest klarowny, nie ma bowiem

zamkniętych katalogów takich prawa a ocena musi być dokonywana indywidualnie

w stanie faktycznym sprawy.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie nie ma uzasadnionych podstaw.

Przede wszystkim należy zauważyć, że sprawa niniejsza ma charakter sporu

o wysokość emerytury a nie sporu o „prawidłowe stosowanie przepisów prawa

ubezpieczeń społecznych” jak chciałby tego skarżący.

Postępowanie przed sądem powszechnym nie może toczyć się w sprawie

wykładni przepisów w oderwaniu od skonkretyzowanego żądania strony. W sprawie

z zakresu ubezpieczeń społecznych co do zasady przedmiotem sporu jest

podleganie ubezpieczeniom społecznym albo prawo do określonego świadczenia z

tego ubezpieczenia. Prawidłowe wyłożenie norm tej gałęzi prawa znajduje rację

bytu tylko o tyle, o ile służy rozstrzygnięciu konkretnej sprawy – w przedmiocie

skonkretyzowanego

przez

stronę

żądania.

Żądanie

takie

w

niniejszym

postępowaniu stanowiło emerytury w wyższej wysokości, niż to wynikało z decyzji

Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Argument, iż skarżącemu w istocie nie chodzi

o uzyskanie wyższego świadczenia a jedynie właściwą wykładnię prawa nie

podlega w ogóle ocenie w toku niniejszego postępowania. Nie da się go bowiem

rozpoznawać samodzielnie – bez oceny żądania jako takiego.

Skoro zaś żądanie dotyczy wartości prawa do emerytury to nie sposób

uznać, że stanowi spór o prawo niemajątkowe. Nieistotna pozostaje wartość

różnicy między oczekiwaną a otrzymaną emeryturą, bez względu bowiem na jej

wymiar daje się ustalić wartość ekonomiczna interesu wnioskodawcy. To, czy

dochodzenie tej wartości jest gospodarczo opłacalne, nie przekreśla majątkowego

charakteru roszczenia.

Twierdzenie, że nie jest możliwe odgórne ustalenie katalogu praw

majątkowych

i

okolicznościach

niemajątkowych

konkretnej

oraz,

sprawy

że

oceny

pozostają

należy

oderwane

dokonywać

od

w

niniejszego

postępowania. Nie chodzi bowiem o jakiekolwiek nieokreślone prawo, ale o prawo

do emerytury. Ma ono wymiar stricte majątkowy i nie są w stanie tego zmienić

żadne generalnie istniejące trudności w rozgraniczeniu praw majątkowych i

niemajątkowych.

Ustalenia te wpływają na ocenę, że skarga kasacyjna jest w sprawie

skarżącego niedopuszczalna. Sąd Najwyższy, jako w dużej mierze sąd prawa,

może kontrolować rozstrzygnięcia zapadające tylko w tych sprawach majątkowych,

w których wartość przedmiotu zaskarżenia przekracza – gdy idzie o zagadnienia

ubezpieczeń społecznych – kwotę 10.000 zł. Celowa jest jego interwencja w

przypadkach o niższej wartości, w których w ogóle odmawia się przyznania

emerytury lub renty, wstrzymuje się te świadczenia albo gdy problem dotyczy

objęcia ubezpieczeniem społecznym. Spór niniejszy do żadnej z tych kategorii nie

należy.

Mając na uwadze powyższe Sąd Najwyższy zażalenie oddalił.