II UZ 16/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II UZ 16/12

POSTANOWIENIE

Dnia 24 maja 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Romualda Spyt (przewodniczący)

SSN Beata Gudowska (sprawozdawca)

SSN Zbigniew Hajn

w sprawie z wniosku E. K. i R. K.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych

o podstawę wymiaru składek,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 24 maja 2012 r.,

zażalenia wnioskodawczyni R. K. na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 20

stycznia 2012 r.,

oddala zażalenie.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny, Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych postanowieniem z

dnia 20 stycznia 2012 r. odrzucił skargę kasacyjną R. K. od wyroku Sądu

Apelacyjnego z dnia 24 marca 2011 r. Uznał za chybione powoływanie się przez

wnoszącą skargę na art. 3982 § 1 in fine k.p.c., gdyż spór dotyczył prawa

majątkowego o wartości niższej od 10.000 zł, a sprawa, której przedmiot zakreślała

zaskarżona decyzja organu rentowego, nie była sprawą o objęcie ubezpieczeniem

społecznym; tytuł podlegania ubezpieczeniu społecznemu (umowa o pracę) nie był

kwestionowany. Stwierdził, że przedmiotem sporu było ustalenie wysokości

podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne oraz fundusz pracy i

fundusz gwarantowanych świadczeń pracowniczych za okres trzech miesięcy

(listopad, grudzień 2010 r. oraz styczeń 2011 r.) o wartości 3.680,35 zł, a nie

wskazana przez stronę suma wynagrodzeń za 3 miesiące w kwocie 12.900 zł.

W zażaleniu R. K. wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia,

podnosząc, że bez wątpienia jej sprawa nie ma charakteru sprawy o świadczenie

(jego wysokość), gdyż pojęcia „objęcie obowiązkiem ubezpieczenia społecznego"

nie można sprowadzać tylko do spraw o podleganie bądź niepodleganie

obowiązkowi ubezpieczenia społecznego. Jej zdaniem to, że spór dotyczy

podstawy wymiaru składki jako jednego z elementów objęcia obowiązkiem

ubezpieczenia społecznego, nie odbiera sprawie charakteru sprawy o objęcie

obowiązkiem ubezpieczenia społecznego, w których skarga kasacyjna jest

dopuszczalna niezależnie od wartości przedmiotu zaskarżenia. W ocenie skarżącej

w zakres tych spraw wchodzą zarówno sprawy, w których kwestionowany jest tytuł

do objęcia ubezpieczeniem społecznym w ogóle, a także sprawy, w których spór

dotyczy wysokości składki, gdyż w takich sprawach organ rentowy kwestionuje

treść tytułu podlegania ubezpieczeniom społecznym.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Sprawa, w której wniesiono skargę kasacyjną, jest sprawą o prawa

majątkowe, niezależnie od tego, czy dotyczy ustalenia podleganiu ubezpieczeniom

społecznym, czy określenia wysokości świadczeń z tego ubezpieczenia. W takich

sprawach w skardze kasacyjnej oznacza się wartość przedmiotu zaskarżenia

(art. 3984 § 2 k.p.c.) m.in. w celu sprawdzenia jej dopuszczalności, stosownie do

art. 3982 § 1 k.p.c., przewidującego, że skarga kasacyjna jest niedopuszczalna w

sprawach o prawa majątkowe, w których wartość przedmiotu zaskarżenia jest

niższa niż dziesięć tysięcy złotych, chyba że przedmiotem sprawy jest objęcie

obowiązkiem ubezpieczenia społecznego, przyznanie lub wstrzymanie emerytury

lub renty.

Treść

art.

3982

§

k.p.c.

nie

upoważnia

do

zaaprobowania

zaprezentowanego w zażaleniu wniosku, że sprawa wszczęta odwołaniem,

w którym kwestionowana jest wyłącznie wysokość świadczenia, uzależniona od

przyjętej podstawy wyliczenia (wynagrodzenia), dotyczy „objęcia obowiązkiem

ubezpieczenia społecznego”. Pojęcia te nie pokrywają się w żadnym zakresie, a

Sąd Najwyższy przyjmuje, że spór o włączenie określonych świadczeń do

podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne nie jest sporem o objęcie

obowiązkiem ubezpieczenia społecznego (por. postanowienia Sądu Najwyższego

z dnia 17 lipca 2009 r., I UZ 22/09, OSNP 2011 Nr 5-6, poz. 88, z dnia 8 lutego

2002 r., II UKN 45/01, OSNP 2003 Nr 22, poz. 553, z dnia 9 października 2002 r., II

UZ 94/02, OSNP 2004 Nr 6, poz. 107, z dnia 17 września 2008 I UZ 14/08 OSNP

2010 Nr 3-4, poz. 54 oraz z dnia 8 września 2009 r., I UZ 61/09, z dnia 1 września

2009 r., I UZ 72/09 i z dnia 16 czerwca 2009 r., I UZ 16/09 - niepublikowane).

Wartość przedmiotu zaskarżenia w sprawie o wysokość podstawy wymiaru

składki na ubezpieczenie społeczne równa jest różnicy między wysokością składki

wskazywaną przez ubezpieczonego i należną, ustaloną w zaskarżonej decyzji za

okres sporny, jeżeli jest krótszy niż 12 miesięcy (art. 22 w związku z z art. 398 2 § 1

k.p.c.). Wskazanie więc przez stronę wartości przedmiotu zaskarżenia jako

trzykrotnego

wynagrodzenia

miesięcznego,

było

nieprawidłowe.

Wysokość

wynagrodzenia – podstawy, od której wylicza się należne składki – nie stanowiła

przedmiotu sporu.

Mając to na względzie, Sąd Najwyższy zażalenie oddalił jako bezzasadne

(art. 39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.).