II UZ 16/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II UZ 16/11

POSTANOWIENIE

Dnia 17 czerwca 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kuźniar (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Józef Iwulski

SSN Romualda Spyt

w sprawie z wniosku R. K.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych

o rentę z tytułu niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy - skarga o

wznowienie postępowania,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 17 czerwca 2011 r.,

zażalenia wnioskodawczyni na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 27 stycznia 2011 r., 9,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 9 grudnia 2009 r., Sąd Apelacyjny odrzucił skargę

wnioskodawczyni R. K. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym

wyrokiem tego Sądu z dnia 11 stycznia 2007 r.

W związku z jej wnioskiem o ustanowienie pełnomocnika z urzędu celem

wniesienia zażalenia na powyższe postanowienie, postanowieniem z dnia 17 marca

2010 r. Sąd Apelacyjny ustanowił pełnomocnika z urzędu w osobie radcy

prawnego, wyznaczonego przez Okręgową Izbę Radców Prawnych.

Wnioskodawczyni w dniu 6 kwietnia 2010 r., działając przez pełnomocnika,

wniosła zażalenie na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 9 grudnia 2009 r.,

które Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 9 września 2010 r., II UZ 19/10

odrzucił, stwierdzając, że zostało ono złożone po terminie, niezawierając wniosku o

jego przywrócenie. Odpis tego orzeczenia pełnomocnik wnioskodawczyni z urzędu,

radca prawny M. K., otrzymał w dniu 1 grudnia 2010 r. W dniu 8 grudnia 2010 r.

pełnomocnik odwołującej złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia

zażalenia na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 9 grudnia 2009 r.,

jednocześnie składając zażalenie na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 9

grudnia 2009 r.

Pełnomocnik skarżącej stwierdził, że w dniu 30 marca 2010 r. odebrał

zawiadomienie Sądu Apelacyjnego o ustanowieniu go pełnomocnikiem R. K.,

niezwłocznie sporządził wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia

na postanowienie odrzucające skargę o wznowienie postepowania oraz samo

zażalenie na postanowienie Sądu Apelacyjnego, a w dniu 6 kwietnia 2010 r. wysłał

listem poleconym oba pisma procesowe.

Postanowieniem z dnia 27 stycznia 2011 r., Sąd Apelacyjny oddalił wniosek

w przedmiocie przywrócenia terminu do złożenia zażalenia i odrzucił je, jako

spóźnione po myśli art. 394 § 2 k.p.c. w związku z art. 394 1 § 3 k.p.c. W ocenie

Sądu, wnioskodawczyni otrzymała postanowienie z dnia 9 grudnia 2009 r., w dniu

28 stycznia 2010 r., zaś zażalenie na nie zostało złożone w dniu 6 kwietnia 2010 r.,

a więc po ustawowym terminie (termin ten upływał w dniu 4 lutego 2010 r.) i nie

zawierało - wbrew twierdzeniom pełnomocnika - wniosku o jego przywrócenie.

Ustanowienie przez Sąd pełnomocnika z urzędu po upływie terminu do wniesienia

zażalenia, może stanowić okoliczność uzasadniającą przywrócenie terminu, jednak

niezbędne jest sformułowanie takiego wniosku (por. postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 12 kwietnia 2007 r., sygn. I PZ 1/07, (OSNP 2008 nr 13-14,

poz. 195), a konieczną przesłankę przywrócenia terminu procesowego stanowi brak

winy po stronie osoby zamierzającej dokonać określonej czynności procesowej.

Powyższe

postanowienie

zaskarżył

zażaleniem

pełnomocnik

wnioskodawczyni i zarzucając naruszenie prawa procesowego – art. 165 § 2 w

związku z art. 233 § 1 oraz art. 328 § 2 k.p.c., wniósł o jego „uchylenie w całości i

przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu (…)”. W

uzasadnieniu zażalenia pełnomocnik wnioskodawczyni wskazał, że „wydaje się

bezsporne, że dnia 06.04.2010 r. pełnomocnik skarżącej nadał przesyłkę poleconą

skierowaną do Sądu Apelacyjnego” oraz, „że złożenie wniosku w dniu 06.04 2010 r.

zostało potwierdzone przez pełnomocnika skarżącej i nie ma podstaw, by jego

twierdzenia nie uznać za wystarczające (…)”.

Sąd Najwyższy wziął pod uwagę co następuje:

W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że zażalenie na postanowienie z

dnia 9 grudnia 2009 r., sporządzone w imieniu wnioskodawczyni przez

pełnomocnika

ustanowionego

tygodniowego

terminu

od

z

urzędu,

doręczenia

zostało

stronie

wniesione

odpisu

po

upływie

postanowienia

z

uzasadnieniem (art. 394 § 2 k.p.c.). Postanowienie to zostało doręczone

wnioskodawczyni w dniu 28 stycznia 2010 r., natomiast zażalenie na nie złożono w

dniu 6 kwietnia 2010 r., a więc po upływnie ustawowego terminu w dniu 4 lutego

2010 r.

W

rozpoznawanym

przez

Sąd

Najwyższy

zażaleniu

pełnomocnik

wnioskodawczyni podniósł, że w dniu 6 kwietnia 2010 r. nadał przesyłkę poleconą

skierowaną do Sądu Apelacyjnego, a „złożenie wniosku w dniu 06.04 2010 r.

zostało potwierdzone przez pełnomocnika skarżącej i nie ma podstaw, by jego

twierdzenia

nie

uznać

za

wystarczające”.

W

istocie

więc

pełnomocnik

wnioskodawczyni w zażaleniu twierdzi (w żaden sposób tej okoliczności nie

wykazując), że przesyłka z dnia 6 kwietnia 2010 r. zawierała zarówno wniosek o

przywrócenie terminu do złożenia zażalenia jak i samo zażalenie na postanowienie

Sądu Apelacyjnego z dnia z dnia 9 grudnia 2009 r.

Stanowisko to nie może być uznane za trafne. Termin przewidziany w art.

394 § 2 k.p.c. - liczony od chwili doręczenia samej stronie odpisu postanowienia z

uzasadnieniem - wiąże bowiem również pełnomocnika strony, nawet w sytuacji, gdy

dopiero po tej dacie został on ustanowiony pełnomocnikiem z urzędu. Wystąpienie

przez stronę z wnioskiem o ustanowienie pełnomocnika z urzędu pozostaje bez

wpływu na bieg terminu do złożenia środka odwoławczego, w szczególności nie

powoduje jego przedłużenia bądź przerwania. W orzecznictwie Sądu Najwyższego

(w odniesieniu do skargi kasacyjnej) przyjmuje się jednolicie, że bieg terminu do

wniesienia skargi nie ulega przerwaniu ani przedłużeniu ze względu na złożenie

przez stronę wniosku o ustanowienie pełnomocnika z urzędu (por. między innymi

postanowienia Sądu Najwyższego z 15 kwietnia 1997 r. II CZ 35/97, OSNC 1997 nr

10, poz. 151, z 8 października 1998 r. II CZ 106/98, z 6 czerwca 2000 r., I CZ

76/00, z 23 lipca 2002 r., II CZ 81/02, z 29 kwietnia 2003 r., V CZ 42/03, z 18 lutego

2004 r., I CZ 4/04, niepublikowane). Stanowisko to pozostaje aktualne w przypadku

zażalenia - zarówno co do zasady, jak i w odniesieniu do okoliczności

rozpoznawanej sprawy. Ustanowienie pełnomocnika z urzędu do sporządzenia

zażalenia w czasie, kiedy upłynął już termin do jego wniesienia, może stanowić

okoliczność uzasadniającą przywrócenie terminu do wniesienia tego środka

zaskarżenia. Nie sposób natomiast znaleźć uzasadnienia dla stanowiska

prezentowanego w zażaleniu, zgodnie z którym przesyłka z dnia 6 kwietnia 2010 r.

zawierała zarówno wniosek o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia jak i

samo zażalenie na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia z dnia 9 grudnia 2009

r., ponieważ, jak to już wskazał Sąd Apelacyjny w postanowieniu z dnia 27 stycznia

2011 r. III WSC U77/10, złożenie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia

zażalenia nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy. Tym samym należy uznać,

iż nadane w dniu 6 kwietnia 2010 r. zażalenie na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia z dnia 9 grudnia 2009 r., nie zawierało - wbrew twierdzeniom pełnomocnika wniosku o przywrócenie terminu.

Z tych względów oddalenie wniosku w przedmiocie przywrócenia terminu do

złożenia zażalenia - jako nieuzasadnionego oraz w konsekwencji odrzucenie

zażalenia pełnomocnika wnioskodawczyni na postanowienie Sądu Apelacyjnego z

dnia z dnia 9 grudnia 2009 r., jako spóźnionego było prawidłowe, zaś kwestionujące

to rozstrzygnięcie zażalenie podlegało oddaleniu.

Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 14 k.p.c. w

związku z art. 3941 § 3 k.p.c. oddalił zażalenie.