II UZ 14/97 · Sąd Najwyższy

Postanowienie z dnia 22 kwietnia 1997 r.

II UZ 14/97

Przepisy dotyczące kasacji nie odsyłają do odrębnego postępowania w

sprawach z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych. Dlatego zasady dotyczące

odformalizowania postępowania w tych sprawach nie mogą być stosowane do wniesienia

kasacji.

Przewodniczący SSN: Andrzej Kijowski, Sędziowie SN: Roman Kuczyński, Teresa

Romer (sprawozdawca).

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 kwietnia 1997

r. sprawy z wniosku Tadeusza J. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddziałowi

w Ł. o rentę inwalidzką, na skutek zażalenia wnioskodawcy od postanowienia Sądu

Apelacyjnego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Łodzi z dnia 14 listopada 1996 r. [...]

postanowił:

o d d a l i ć zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Łodzi postanowieniem z

dnia 14 listopada 1996 r. odrzucił kasację Tadeusza J. od wyroku tegoż Sądu z dnia 8 sierpnia

1996 r. W uzasadnieniu postanowienia Sąd Apelacyjny podkreślił, że wspomnianym

wyrokiem oddalona została rewizja wnioskodawcy od wyroku Sądu I instancji oddalającego

odwołanie Tadeusza J. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Łodzi odmawiającej

mu prawa do renty inwalidzkiej.

W dniu 28 sierpnia 1996 r. wnioskodawca otrzymał wyrok Sądu Apelacyjnego wraz

z uzasadnieniem i pouczeniem o treści przepisów art. 392 § 1, 3932 § 1 i 3934 KPC. Skarga

kasacyjna została wniesiona w dniu 4 października 1996 r. Konsekwencją uchybienia

jednomiesięcznemu terminowi do wniesienia kasacji jest jej odrzucenie zgodnie z treścią art.

3935 KPC. Sąd Apelacyjny podkreślił, że rozstrzygając w ten sposób, wziął pod uwagę swoje

postanowienie z dnia 23 października 1996 r., którym oddalony został wniosek pełnomocnika

Tadeusza J. o przywrócenie terminu do wniesienia kasacji.

Sąd Apelacyjny wyjaśnił, że postanowienie to nie zostało wprawdzie uzasadnione,

albowiem jako nie kończące sprawy nie podlegało uzasadnieniu z urzędu (art. 387 § 1 KPC),

a żadna ze stron nie zgłosiła wniosku o uzasadnienie (art. 387 § 3 KPC), ale materiał zawarty

w aktach jednoznacznie wskazywał na to, dlaczego wniosek został oddalony. Wniosek ten

opierał się bowiem na gołosłownym twierdzeniu pełnomocnika wnioskodawcy, że pismo

Rady Adwokackiej, zawierające delegację do zastępstwa z urzędu w rozpoznawanej sprawie,

otrzymał zwykłą przesyłką pocztową, już po upływie terminu do wniesienia kasacji, kiedy

przybył do swojej kancelarii. Kancelaria ta znajduje się w innym miejscu niż miejsce

zamieszkania pełnomocnika i dlatego nie bywa w niej codziennie.

Sąd nie podzielił stanowiska pełnomocnika, że skoro przesyłka z Rady Adwokackiej, ustanawiająca go pełnomocnikiem, oczekiwała na niego w skrytce pocztowej

kancelarii, to należy przyjąć, iż została doręczona dopiero 30 września 1996 r., kiedy to wyjął

ją z tej skrytki po przybyciu do swojej kancelarii. Sąd Apelacyjny zwrócił też uwagę, że odpis

pisma Rady Adwokackiej wyznaczający pełnomocnika z urzędu w osobie adwokata S.K.

wpłynął do Sądu Apelacyjnego w Łodzi i uzyskał prezentatę w dniu 23 września 1996 r.

Zdaniem Sądu Apelacyjnego bez znaczenia jest okoliczność, że z pismem Rady Adwokackiej

pełnomocnik wnioskodawcy zapoznał się dopiero 30 września 1996 r. Istotne jest kiedy

zostało ono doręczone do jego kancelarii, a tego pełnomocnik wnioskodawcy nie wykazał. W

ocenie Sądu była to data zbliżona do daty wpływu tego pisma do Sądu, albowiem kancelaria

pełnomocnika wnioskodawcy znajduje się niedaleko od sądu. Sąd Apelacyjny nie znalazł

więc podstaw do przyjęcia, że do uchybienia terminu doszło przy braku winy pełnomocnika,

które to kryterium jest jedynie doniosłe przy ocenie trafności wniosku o przywrócenie

terminu do dokonania czynności procesowej w rozumieniu art. 168 § 1 KPC.

W zażaleniu na to postanowienie pełnomocnik wnioskodawcy sugerował, że między

terminem doręczenia przesyłki z Rady Adwokackiej jemu i Sądowi Apelacyjnemu mogła

wystąpić różnica, gdyż doręczanie przesyłek nie jest bezbłędne. Zarzucił też Okręgowej

Radzie Adwokackiej zaniedbanie polegające na wysłaniu pisma o ustaleniu go

pełnomocnikiem z urzędu przesyłką zwykłą.

Sąd Najwyższy rozważył, co następuje:

Sąd Apelacyjny szczegółowo wyjaśnił stan faktyczny sprawy. Poza sporem

pozostaje, że kasacja wpłynęła do tego Sądu z wyraźnym uchybieniem terminu, o jakim

mowa w art. 3934 KPC. Poza sporem pozostaje także, że pełnomocnik wnioskodawcy nie

wykazał, aby nie dokonał czynności procesowej w terminie bez swojej winy (art. 168 KPC).

Z pisma Okręgowej Rady Adwokackiej w Ł. wynika, że zawiadomienie o

ustanowieniu adwokata S.K. pełnomocnikiem wnioskodawcy z urzędu zostało wysłane do

jego kancelarii w dniu 20 września 1996 r. Wyjaśnienia pełnomocnika, dotyczące tego kiedy

otrzymał tę przesyłkę oraz tego, że nie bywa codziennie w siedzibie swojej kancelarii nie

zostały przez Sąd Apelacyjny uznane za ekskulpujące go z przekroczenia terminu do

wniesienia kasacji. Zdaniem Sądu Najwyższego zażalenie nie podważa w jakikolwiek sposób

ustaleń i stanowiska Sądu Apelacyjnego.

Wywody zmierzające w zażaleniu do przywrócenia uchybionego terminu, a

dotyczące odformalizowania postępowania w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych i

prawa pracy, nie mogą być skutecznie odniesione do kasacji. Przepisy dotyczące kasacji nie

zwalniają z zawartych w nich warunków formalnych i nie odsyłają do szczególnego

postępowania w sprawach z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych. Jedynym

wyjątkiem zawartym nie w przepisach o kasacji, lecz w przepisach o postępowaniu w

sprawach z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych, jest rozszerzenie kręgu

podmiotów uprawnionych do wnoszenia kasacji w tych sprawach na radców prawnych

organizacji zrzeszających rencistów i emerytów i radców prawnych związków zawodowych

(art. 465 § 1 KPC). Nie dotyczy to jednak rozpatrywanej sprawy.

Dlatego Sąd Najwyższy na mocy art. 39318, 39319 KPC orzekł jak w sentencji.