II UZ 14/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II UZ 14/11

POSTANOWIENIE

Dnia 7 czerwca 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Katarzyna Gonera (przewodniczący)

SSN Zbigniew Hajn (sprawozdawca)

SSN Zbigniew Myszka

w sprawie z wniosku S. T. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością przeciwko

Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych

z udziałem R. B.

o ubezpieczenie społeczne,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 7 czerwca 2011 r.,

zażalenia organu rentowego na wyrok Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 30 listopada 2010 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w sprawie S.

TRANS Spółki z o.o. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych przy udziale

zainteresowanego R. B., o ubezpieczenie społeczne, wyrokiem z 30 listopada 2010

r. zmienił zaskarżony wyrok oraz poprzedzającą go decyzję Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych z dnia 22 czerwca 2009 r. w ten sposób, że w pkt 1

ustalił, że

podstawa wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne, rentowe, chorobowe i

wypadkowe R. B. z tytułu zatrudnienia w „S. – T." Spółka z o.o. w miesiącu styczniu

2009 r. wynosiła 1.126.00 złotych; w pkt 2 zasądził od pozwanego na rzecz

wnioskodawcy kwotę 137 zł tytułem zwrotu kosztów procesu w tym 120 zł

zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym.

Organ rentowy złożył zażalenie na postanowienie o zasądzeniu kosztów

procesu powiększonych o opłatę skarbową od pełnomocnictwa w postępowaniu

apelacyjnym na rzecz wnioskodawcy w kwocie 17 zł, zawarte w pkt 2 wyroku Sądu

Apelacyjnego z 30 listopada 2010 r.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych zarzucił zaskarżonemu postanowieniu

naruszenie art. 98 k.p.c. przez zasądzenie od pozwanego organu rentowego

kosztów procesu w kwocie 137 zł będących sumą zasądzonych kosztów

zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym to jest 120 zł oraz opłaty

skarbowej w wysokości 17 zł za pełnomocnictwo procesowe, przy jednoczesnym

pominięciu przez Sąd treści art. 114 ust. 4 ustawy z dnia 13.10.1998 r. o systemie

ubezpieczeń społecznych (Dz.U. nr 205 poz. 1585 ze zm.), na podstawie którego

organ rentowy zwolniony jest od ponoszenia opłat skarbowych.

W uzasadnieniu wyroku w kwestii zasądzonych kosztów Sąd powołał się na

treść art. 98 k.p.c. w związku z art. 99, zgodnie z którymi strona przegrywająca

sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi reprezentowanemu przez radcę

prawnego na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i

celowej obrony. W ocenie organu rentowego Sąd Apelacyjny uznając, że do

kosztów procesu zaliczane są wszelkie koszty ponoszone przez podmioty

postępowania, w tym także opłata skarbowa od pełnomocnictwa procesowego,

bezpodstawnie jednak obciążył organ rentowy jako stronę przegrywającą proces

kwotą 17 zł stanowiącą wyżej wskazaną opłatę skarbową gdyż pominął treść art.

114 ust. 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, zgodnie z którym w

zakresie prowadzonej działalności określonej w ustawie Zakład nie ponosi opłat

skarbowych i sądowych. Ustawodawca w przepisie tym wprost uregulował tę

kwestię, która nie budzi żadnych wątpliwości interpretacyjnych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie jest nieuzasadnione. W myśl art. 114 ust. 4 ustawy z dnia 13

października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z

2007 r. Nr 11, poz. 74 ze zm.), w zakresie prowadzonej działalności określonej w

ustawie Zakład Ubezpieczeń Społecznych nie ponosi opłat skarbowych i sądowych.

Skarżący

nie

wziął

jednak

pod

uwagę,

że

opłata

skarbowa

od

pełnomocnictwa w wysokości 17 zł została uiszczona przez wnioskodawcę, tj.

przeciwnika procesowego, który wygrał proces. Stanowiła więc ona dla niego koszt

procesu niezbędny do celowego dochodzenia praw i celowej obrony w rozumieniu

art. 98 k.p.c., który strona przegrywająca (organ rentowy w niniejszej sprawie)

obowiązana była zwrócić na zasadach określonych w art. 98 i 99 k.p.c. Kwestia ta

została w pełni wyjaśniona w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Z powyższych względów Sąd Najwyższy oddalił zażalenie na podstawie art.

3941 § 3 w związku z art. 39814 k.p.c.