Legislator Case Law & Legislation
II UZ 14/06 AI generated

II UZ 14/06 · Sąd Najwyższy

Case Number II UZ 14/06
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome postanowienie

Legislator summary

AI generated

Postanowieniem z dnia 23 marca 2006 r. Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Szczecinie odrzucił skargę kasacyjną ubezpieczonej Antoniny B. od wyroku tego Sądu z dnia 1 grudnia 2005 r. Stwierdził, że pełnomocnik skarżącej - adwokat, wnoszący skargę w dniu 13 marca 2006 r., a więc po wejściu w życie ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U.

Legislator headnote

AI generated

art. 1302 § 3 k.p.c, art. 1302 k.p.c, art. 3941 § 3 k.p.c; II UZ 14/06 · Sąd Najwyższy: Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Szczecinie odrzucił skargę kasacyjną ubezpieczonej Antoniny B. od wyroku tego Sądu z dnia 1 grudnia 2005 r. Stwierdził, że pełnomocnik skarżącej - adwokat, wnoszący skargę w dniu 13 marca 2006 r., a więc po wejściu w życie ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U.

Keywords

AI generated
art. 1302 § 3 k.p.c art. 1302 k.p.c art. 3941 § 3 k.p.c

Cited Legislation

AI generated
art. 1302 § 3 k.p.c
Skutek określony w art. 1302 § 3 k.p.c.
art. 1302 k.p.c
jako oczywiście niezasadnego, podnosząc, że wynikające z art. 1302 k.p.c.
art. 3941 § 3 k.p.c
Z tych względów orzeczono jak w sentencji (39814 w związku z art. 3941 § 3

Cited Case Law

AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Postanowienie z dnia 2 czerwca 2006 r.

II UZ 14/06

Skutek określony w art. 1302 § 3 k.p.c. dotyczy także pism oraz środków

odwoławczych i środków zaskarżenia podlegających opłacie podstawowej.

Przewodniczący SSN Jerzy Kuźniar, Sędziowie SN: Krystyna Bednarczyk,

Beata Gudowska (sprawozdawca).

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 czerwca

2006 r. sprawy z odwołania Antoniny B. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddziałowi w G.W. o przyznanie renty w związku z deportacją, na skutek zażalenia ubezpieczonej na postanowienie Sądu Apelacyjnego w Szczecinie

z dnia 23 marca 2006 r. [...],

o d d a l i ł zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 23 marca 2006 r. Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Szczecinie odrzucił skargę kasacyjną ubezpieczonej Antoniny B. od wyroku tego Sądu z dnia 1 grudnia 2005 r. Stwierdził, że pełnomocnik skarżącej - adwokat, wnoszący skargę w dniu 13 marca 2006 r., a więc po wejściu w życie ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U.

Nr 167, poz. 1398), powinien uiścić bez wezwania opłatę podstawową w wysokości

30 zł.

W zażaleniu pełnomocnik ubezpieczonej wniósł o uchylenie postanowienia

jako oczywiście niezasadnego, podnosząc, że wynikające z art. 1302 k.p.c. zobowiązanie profesjonalnych pełnomocników do uiszczenia opłaty bez wezwania ogranicza

się tylko do opłaty stałej i stosunkowej, a zatem rygor odrzucenia pisma (środka zaskarżenia) podlegającego opłacie nie dotyczy opłaty podstawowej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 11 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. Nr 167, poz. 1398), opłata uiszczana przy wnoszeniu do sądu

pism podlegających opłacie jest stała, stosunkowa albo podstawowa. Z kolei art.

1302 § 3 k.p.c., normujący skutki nieuiszczenia opłat od środków odwoławczych i

środków zaskarżenia wnoszonych przez zawodowych pełnomocników, posługuje się

pojęciem „opłata w wysokości stałej”. Pojęcie to, różniące się od używanego w ustawie o kosztach sądowych pojęcia „opłata stała”, ma szerszy zakres znaczeniowy,

obejmuje bowiem także opłaty, które nie są opłatami stałymi w znaczeniu normatywnym, określonym przez ustawę, ale ich wysokość jest stała w sensie arytmetycznym.

Dotyczy to w szczególności opłaty podstawowej, ustalonej przez ustawodawcę na

kwotę 30 zł (art. 14 ust. 3 ustawy). Należy podkreślić, że gdyby ustawodawca zamierzał ograniczyć skutki określone w art. 1302 k.p.c. tylko do pism podlegających opłacie stałej w rozumieniu art. 11 ustawy o kosztach sądowych, posłużyłby się - mając

na względzie jednolitość systemu prawa oraz troskę o spójność terminologiczną tym właśnie pojęciem; użycie sformułowania „opłata w wysokości stałej” wskazuje na

zamiar ustawodawcy nadania temu określeniu innego, szerszego znaczenia. Poza

tym, zważywszy że jednym z celów nowej ustawy o kosztach sądowych oraz zmian

wprowadzonych do kodeksu postępowania cywilnego w zakresie skutków niezachowania wymagań formalnych pism procesowych (między innymi art. 1302 i 1303 oraz

art. 370, 3701, 3986 i 4246) było przyspieszenie i usprawnienie postępowania, nie ma

żadnych argumentów dla twierdzenia, iż ustawodawca chciał wyłączyć sankcję

przewidzianą w art. 1302 k.p.c. w odniesieniu do uchybień w zakresie uiszczenia

przez zawodowych pełnomocników opłaty podstawowej, której wysokość jest stała.

Należy także podnieść, na co zwrócił uwagę Sąd Najwyższy w uzasadnieniu

uchwały z dnia 22 lutego 2006 r., III CZP 6/06 (BSN 2006 nr 2, s. 5), że prawodawca,

nakładając na profesjonalnych pełnomocników zaostrzone wymagania w zakresie

spełniania stawianych przez ustawę wymagań formalnych oraz oczekując od nich

spełniania wysokich standardów zawodowych, za elementarne zadanie warsztatowe

uznaje prawidłowe od strony formalnej sporządzanie pism procesowych, w tym środków odwoławczych i środków zaskarżenia, oraz uiszczanie należnych, określonych

przez ustawę opłat.

Z tych względów orzeczono jak w sentencji (39814 w związku z art. 3941 § 3

k.p.c.).