II UZ 14/06 · Sąd Najwyższy
Legislator summary
AI generatedPostanowieniem z dnia 23 marca 2006 r. Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Szczecinie odrzucił skargę kasacyjną ubezpieczonej Antoniny B. od wyroku tego Sądu z dnia 1 grudnia 2005 r. Stwierdził, że pełnomocnik skarżącej - adwokat, wnoszący skargę w dniu 13 marca 2006 r., a więc po wejściu w życie ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U.
Legislator headnote
AI generatedart. 1302 § 3 k.p.c, art. 1302 k.p.c, art. 3941 § 3 k.p.c; II UZ 14/06 · Sąd Najwyższy: Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Szczecinie odrzucił skargę kasacyjną ubezpieczonej Antoniny B. od wyroku tego Sądu z dnia 1 grudnia 2005 r. Stwierdził, że pełnomocnik skarżącej - adwokat, wnoszący skargę w dniu 13 marca 2006 r., a więc po wejściu w życie ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Postanowienie z dnia 2 czerwca 2006 r.
II UZ 14/06
Skutek określony w art. 1302 § 3 k.p.c. dotyczy także pism oraz środków
odwoławczych i środków zaskarżenia podlegających opłacie podstawowej.
Przewodniczący SSN Jerzy Kuźniar, Sędziowie SN: Krystyna Bednarczyk,
Beata Gudowska (sprawozdawca).
Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 czerwca
2006 r. sprawy z odwołania Antoniny B. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddziałowi w G.W. o przyznanie renty w związku z deportacją, na skutek zażalenia ubezpieczonej na postanowienie Sądu Apelacyjnego w Szczecinie
z dnia 23 marca 2006 r. [...],
o d d a l i ł zażalenie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 23 marca 2006 r. Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Szczecinie odrzucił skargę kasacyjną ubezpieczonej Antoniny B. od wyroku tego Sądu z dnia 1 grudnia 2005 r. Stwierdził, że pełnomocnik skarżącej - adwokat, wnoszący skargę w dniu 13 marca 2006 r., a więc po wejściu w życie ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U.
Nr 167, poz. 1398), powinien uiścić bez wezwania opłatę podstawową w wysokości
30 zł.
W zażaleniu pełnomocnik ubezpieczonej wniósł o uchylenie postanowienia
jako oczywiście niezasadnego, podnosząc, że wynikające z art. 1302 k.p.c. zobowiązanie profesjonalnych pełnomocników do uiszczenia opłaty bez wezwania ogranicza
się tylko do opłaty stałej i stosunkowej, a zatem rygor odrzucenia pisma (środka zaskarżenia) podlegającego opłacie nie dotyczy opłaty podstawowej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 11 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. Nr 167, poz. 1398), opłata uiszczana przy wnoszeniu do sądu
pism podlegających opłacie jest stała, stosunkowa albo podstawowa. Z kolei art.
1302 § 3 k.p.c., normujący skutki nieuiszczenia opłat od środków odwoławczych i
środków zaskarżenia wnoszonych przez zawodowych pełnomocników, posługuje się
pojęciem „opłata w wysokości stałej”. Pojęcie to, różniące się od używanego w ustawie o kosztach sądowych pojęcia „opłata stała”, ma szerszy zakres znaczeniowy,
obejmuje bowiem także opłaty, które nie są opłatami stałymi w znaczeniu normatywnym, określonym przez ustawę, ale ich wysokość jest stała w sensie arytmetycznym.
Dotyczy to w szczególności opłaty podstawowej, ustalonej przez ustawodawcę na
kwotę 30 zł (art. 14 ust. 3 ustawy). Należy podkreślić, że gdyby ustawodawca zamierzał ograniczyć skutki określone w art. 1302 k.p.c. tylko do pism podlegających opłacie stałej w rozumieniu art. 11 ustawy o kosztach sądowych, posłużyłby się - mając
na względzie jednolitość systemu prawa oraz troskę o spójność terminologiczną tym właśnie pojęciem; użycie sformułowania „opłata w wysokości stałej” wskazuje na
zamiar ustawodawcy nadania temu określeniu innego, szerszego znaczenia. Poza
tym, zważywszy że jednym z celów nowej ustawy o kosztach sądowych oraz zmian
wprowadzonych do kodeksu postępowania cywilnego w zakresie skutków niezachowania wymagań formalnych pism procesowych (między innymi art. 1302 i 1303 oraz
art. 370, 3701, 3986 i 4246) było przyspieszenie i usprawnienie postępowania, nie ma
żadnych argumentów dla twierdzenia, iż ustawodawca chciał wyłączyć sankcję
przewidzianą w art. 1302 k.p.c. w odniesieniu do uchybień w zakresie uiszczenia
przez zawodowych pełnomocników opłaty podstawowej, której wysokość jest stała.
Należy także podnieść, na co zwrócił uwagę Sąd Najwyższy w uzasadnieniu
uchwały z dnia 22 lutego 2006 r., III CZP 6/06 (BSN 2006 nr 2, s. 5), że prawodawca,
nakładając na profesjonalnych pełnomocników zaostrzone wymagania w zakresie
spełniania stawianych przez ustawę wymagań formalnych oraz oczekując od nich
spełniania wysokich standardów zawodowych, za elementarne zadanie warsztatowe
uznaje prawidłowe od strony formalnej sporządzanie pism procesowych, w tym środków odwoławczych i środków zaskarżenia, oraz uiszczanie należnych, określonych
przez ustawę opłat.
Z tych względów orzeczono jak w sentencji (39814 w związku z art. 3941 § 3
k.p.c.).