II UZ 13/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II UZ 13/11

POSTANOWIENIE

Dnia 12 lipca 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kuźniar (przewodniczący)

SSN Katarzyna Gonera

SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec (sprawozdawca)

w sprawie z wniosku J. J.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych

o emeryturę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 12 lipca 2011 r.,

zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Apelacyjnego w [..]

z dnia 29 października 2010 r.,

uchyla zaskarżone postanowienie i przekazuje sprawę Sądowi

Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania i orzeczenia o

kosztach postępowania zażaleniowego.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 29 października 2010 r. Sąd Apelacyjny, działając na

podstawie art. 410 § 1 k.p.c., odrzucił skargę J. J. o wznowienie postępowania

zakończonego wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 31 marca 2010 r.,), z uwagi na

nie oparcie jej na ustawowej podstawie wznowienia.

W ocenie Sądu Apelacyjnego wnioskodawca, powołując się na „fałszywy

materiał dowodowy” w sprawie V K 1451/03 (X Ka 1582/04), jedynie formalnie

wskazał na treść art. 403 § 2 k.p.c., zgodnie z którym można żądać wznowienia na

tej podstawie, że wyrok został uzyskany za pomocą przestępstwa. Tymczasem w

toku rozpoznawanych spraw o przyznanie wnioskodawcy prawa do renty z tytułu

zaistniałego w listopadzie 1995 r. wypadku przy prowadzeniu działalności

gospodarczej Sądy obu instancji nie brały pod uwagę ewentualnych orzeczeń

karnych w tym zakresie, lecz poczyniły własne ustalenia, przyjmując, że

wnioskodawcy nie można przypisać umyślności działania ani rażącego niedbalstwa

w przebiegu wypadku komunikacyjnego. W rezultacie prowadzone postępowanie

dowodowe zmierzało wyłącznie do ustalenia, czy schorzenia będące skutkiem tego

wypadku spowodowały niezdolność wnioskodawcy do pracy. Nadto w sprawie, w

której zapadł zaskarżony skargą wyrok, przedmiotem sporu było nabycie przez

wnioskodawcę prawa do emerytury po ukończeniu 60 lat w związku z niezdolnością

do pracy spowodowaną wypadkiem z dnia 28 listopada 1995 r. W dacie

wyrokowania przez Sądy obu instancji wnioskodawca nie był osobą niezdolną do

pracy w związku ze wskazanym wypadkiem, co spowodowało oddalenie jego

odwołania, a następnie oddalenie apelacji. W sprawie tej w ogóle nie było

prowadzone postępowanie dowodowe mające na celu ustalanie ewentualnego

prawa skarżącego do renty wypadkowej, albowiem przedmiot i treść decyzji organu

rentowego odnosiła się do prawa do emerytury.

W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik wnioskodawcy,

zarzucając naruszenie przepisów postępowania poprzez pominięcie istotnych dla

sprawy faktów i dowodów, wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi

Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania.

W

uzasadnieniu

zażalenia

podniesiono,

że

skarga

o

wznowienie

postępowania z dnia 26 lipca 2010 r. została przez skarżącego uzupełniona

kilkoma pismami, w tym z dnia 27 września 2010 r. i z dnia 22 października 2010 r.,

z których wynika, że jako podstawę wznowienia wskazał on wykrycie nowych

okoliczności

faktycznych

w

postaci

schorzeń

potwierdzonych

dołączoną

dokumentacje medyczną, o których to okolicznościach stanowi art. 403 § 2 k.p.c.

Tymczasem Sąd Apelacyjny w istocie potraktował skargę jako wniesioną na

podstawie art. 403 § 1 pkt 2 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Zażalenie jest zasadne.

Sąd Apelacyjny, aczkolwiek stwierdził, że jako podstawę wznowienia

skarżący wskazał art. 403 § 2 k.p.c., to błędnie potraktował skargę jako opartą na

przesłance uzyskania wyroku za pomocą przestępstwa, określonej w art. 403 § 1

pkt 2 k.p.c. Tymczasem zarówno do skargi o wznowienie postępowania, jak i do

uzupełniającego ją pisma z dnia 27 września 2010 r. skarżący dołączył

dokumentację lekarską, a następnie - w wykonaniu wezwania Sądu Apelacyjnego w piśmie procesowym z dnia 22 października 2010 r. jednoznacznie sprecyzował

skargę przez wskazanie oparcia jej na art. 403 § 2 k.p.c. i powołanie się na

„wykrycie takich okoliczności faktycznych, które mogły mieć wpływ na wynik

sprawy, a z których nie mógł skorzystać w poprzednim postępowaniu”. Ocena

dopuszczalność skargi opartej na tak sformułowanej podstawie wznowienia nie

została przez Sąd Apelacyjny dokonania.

Z powyższych względów zażalenie podlega uwzględnieniu na podstawie art.

394 § 3 w związku z odpowiednio stosowanym art. 39815 § 1 k.p.c.