II UZ 12/16 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II UZ 12/16 POSTANOWIENIE Dnia 7 czerwca 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Beata Gudowska (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Zbigniew Myszka‎SSN Piotr Prusinowski w sprawie z wniosku M. P.‎przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w G.‎o ubezpieczenie społeczne,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 7 czerwca 2016 r.,‎zażalenia wnioskodawczyni na postanowienie Sądu Apelacyjnego ‎z dnia 8 stycznia 2016 r., uchyla zaskarżone postanowienie.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 8 stycznia 2016 r. Sąd Apelacyjny - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych odrzucił skargę kasacyjną M. P. od wyroku tego Sądu z dnia 28 lipca 2015 r. Stwierdził, że wnoszący skargę kasacyjną profesjonalny pełnomocnik ubezpieczonej dołączył trzy jej odpisy, pełnomocnictwo oraz dowód uiszczenia opłaty sądowej. Zarządzeniem z dnia 18 listopada 2015 r., doręczonym pełnomocnikowi w dniu 20 listopada 2015 r. Przewodniczący wezwał go do uzupełnienia braków skargi kasacyjnej przez „przedłożenie pełnomocnictwa procesowego do reprezentowania strony przed Sądem Najwyższym w postępowaniu ze skargi kasacyjnej ze wskazaniem prawidłowej sygnatury wraz z odpisem w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej”.

Pełnomocnik przesłał pełnomocnictwo ze wskazaniem prawidłowej sygnatury, lecz bez odpisu. W zażaleniu pełnomocnik ubezpieczonej zwrócił uwagę, że wykonując zarządzenie Przewodniczącego, poprzedził uzupełnienie wskazanego w nim braku pismem przewodnim, w którym wskazał prawidłową sygnaturę akt sprawy oraz dołączył pełnomocnictwo o identycznej treści jak wniesione pierwotnie, z żądaną poprawką, rzeczywiście bez jego odpisu, jednak w aktach sprawy pozostało poprawione pełnomocnictwo pierwotne i jego odpis, doręczony na skutej wezwania sądu.

Zarzucił naruszenie art. 3984 § 3 oraz art. 3986 § 2 k.p.c. i wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wymagania skargi kasacyjnej, tzw. konstrukcyjne, o których mowa w art. 3984 § 1 k.p.c., nie mogą być uzupełnione, a skarga kasacyjna niespełniająca któregokolwiek z tych wymagań podlega odrzuceniu a limine, bez wzywania do uzupełnienia. Brak oznaczenia orzeczenia, od którego jest wniesiona jest skarga kasacyjna, mieści się w ramach tych wymagań.Skarga kasacyjna wniesiona przez pełnomocnika ubezpieczonej nie była jednak dotknięta takim brakiem. Nie zaniedbał on oznaczenia zaskarżonego wyroku, lecz w oznaczeniu tym popełnił oczywisty błąd pisarski.

Po wezwaniu do wskazania właściwej sygnatury (zamiast III AUa 227/15 - III AUa 277/15) wystosował pismo, w którym sprostował ten błąd. Przy piśmie przedstawił odpis pełnomocnictwa z właściwą sygnaturą, więc Sąd dysponował kopią pełnomocnictwa dla strony przeciwnej.W tym stanie, po uzupełnieniu, skarga kasacyjna mogła uzyskać prawidłowy bieg, nie miała już bowiem wad uzasadniających jej odrzucenie (por. odpowiednio postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 23 listopada 2007 r., II UZ 30/07, OSNP 2009 nr 3-4, poz. 54, z dnia 17 listopada 2009 r., III CZ 55/09, OSNC 2010 C, poz. 73, z dnia 19 marca 2009 r., II UZ 9/09, OSNP 2010 nr 21-22, poz. 276, z dnia 22 lipca 2013 r., III UZ 10/13, niepubl.).Uwzględniając to, Sąd Najwyższy uchylił zaskarżone postanowienie, jak w sentencji (art. 3941 § 3 w związku z art. 39815 § 1 k.p.c.). eb