II UZ 12/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II UZ 12/10

POSTANOWIENIE

Dnia 1 czerwca 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Halina Kiryło (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Zbigniew Myszka

SSN Jolanta Strusińska-Żukowska

w sprawie z wniosku D. K.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych

o rentę socjalną,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 1 czerwca 2010 r.,

zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 28 stycznia 2010 r.,

uchyla zaskarżone postanowienie i przekazuje sprawę do

ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu - Sądowi Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych postanowieniem z

dnia 28 stycznia 2010 r. odrzucił skargę kasacyjną ubezpieczonego D. K. od

wyroku tego Sądu z dnia 16 września 2009 r.

W uzasadnieniu postanowienia ustalono, że wspomnianym wyrokiem z dnia

16 września 2009 r. Sąd Apelacyjny oddalił apelację ubezpieczonego od wyroku

Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 6 maja 2009 r.

wydanego w sprawie z odwołania wnioskodawcy od decyzji Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych o rentę socjalną. Odpis wyroku z uzasadnieniem został doręczony

ubezpieczonemu w dniu 30 października 2009 r. Odwołujący się, reprezentowany

przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, złożył skargę kasacyjną od

powyższego orzeczenia w dniu 31 grudnia 2009 r., a zatem po upływie

dwumiesięcznego terminu do dokonania tej czynności procesowej, wynikającego z

art. 3985 § 1 k.p.c. W konsekwencji tego skarga kasacyjna jako spóźniona podlega

odrzuceniu z mocy art. 3986 § 2 k.p.c.

W zażaleniu na postanowienie Sądu drugiej instancji ubezpieczony wniósł o

jego uchylenie. W motywach zażalenia pełnomocnik skarżącego podał, że w dniu

30 grudnia 2009 r. przez nieuwagę pozostawił skargę kasacyjną w samochodzie,

który następnie użyczył członkowi swojej rodziny na zbliżający się okres

świąteczny.

Kiedy zorientował się

w sytuacji,

powiadomił o

tym fakcie

ubezpieczonego ,który dysponując kopią skargi na prawach oryginału, jeszcze tego

samego dnia podpisał ją i wysłał przesyłką poleconą do Sądu. Brak podpisu

pełnomocnika na skardze kasacyjnej stanowił brak formalny, uzupełniony już w

następnym dniu. Wniesienie skargi kasacyjnej od wyroku Sądu drugiej instancji ma

zaś dla strony duże znaczenie. Ubezpieczony jest bowiem chory na białaczkę

limfoblastyczną i znajduje się w trudnej sytuacji życiowej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.

W przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości fakt, że na wniosek

ubezpieczonego D. K. odpis wyroku Sądu Apelacyjnego – Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych z dnia 16 września 2009 r. wraz z uzasadnieniem został

doręczony skarżącemu w dniu 30 października 2009 r. W tej dacie rozpoczął zatem

bieg dwumiesięczny termin z art. 3985 § 1 k.p.c. do wniesienia skargi kasacyjnej od

tegoż orzeczenia i upłynął on w dniu 30 grudnia 2009 r., stosownie do art. 112 k.c.

w związku z art. 165 § 1 k.p.c. (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11

sierpnia 1999 r., I CZ 106/99, OSNC 2000 nr 1, poz. 21). W myśl art. 165 § 2 k.p.c.

oddanie pisma procesowego w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego

jest przy tym równoznaczne z wniesieniem go do sądu. W świetle art. 398 4 § 2

k.p.c. skarga kasacyjna, poza wymaganiami charakterystycznymi dla tego środka

zaskarżenia, wymienionymi w § 1 powołanego artykułu, powinna czynić zadość

wymaganiom przewidzianym dla pisma procesowego, do których należą zgodnie z

art. 126 § 1 pkt 4 i § 3 k.p.c. m.in. podpisy strony albo jej pełnomocnika oraz samo

pełnomocnictwo. W myśl art. 3986 § 1 k.p.c., jeżeli skarga kasacyjna nie spełnia

owych wymagań, przewodniczący w sądzie drugiej instancji wzywa skarżącego do

usunięcia braków w terminie tygodniowym pod rygorem odrzucenia. Dotyczy to

również braku podpisu skarżącego, ale jedynie wtedy, gdy skarga w ogóle nie

została podpisana. Jeśli bowiem podpisała ją osoba nieuprawniona do wniesienia

omawianego środka zaskarżenia, np. sama strona z naruszeniem normy art. 87¹ §

1 k.p.c., skarga kasacyjna - jako niedopuszczalna - podlega odrzuceniu bez

wezwania do usunięcia braku formalnego (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia

8 stycznia 1998 r., II UZ 118/97, OSNP 1999 nr 3, poz. 104). Również skarżący

może uzupełnić braki formalne skargi kasacyjnej w trakcie biegu terminu do jej

wniesienia (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 stycznia 2006 r., I PZ 25/05,

OSNP 2007 nr 1-2, poz. 14).

Wracając na grunt niniejszej sporu wypada zauważyć, że w aktach sprawy

znajduje się skarga kasacyjna ubezpieczonego, nosząca datę 30 grudnia 2009 r.

(bez firmowej pieczątki kancelarii radcy prawnego, ale z pieczątką i podpisem

pełnomocnika strony) wraz z wnioskiem o przyznanie pomocy prawnej,

pełnomocnictwem

i opłatą

od

niego

(k.

108-112) oraz dowód

nadania

korespondencji przez Kancelarię Radcy Prawnego K. S., dokonanego w Urzędzie

Pocztowym w dniu 31 grudnia 2009 r. W aktach figuruje również dowód nadania

przez samego D. K. w Urzędzie Pocztowym w dniu 30 grudnia 2009 r. przesyłki

poleconej na adres Sądu Apelacyjnego. W aktach sprawy znajdują się wreszcie

niewszyte dwa egzemplarze skargi kasacyjnej z firmową pieczątką kancelarii radcy

prawnego oraz pieczątką i podpisem pełnomocnika strony, a nadto dwa

egzemplarze skargi kasacyjnej z odręcznym oznaczeniem kancelarii radcy

prawnego oraz pieczątką i podpisem pełnomocnika strony, noszące datę wpływu

do Sądu oznaczoną na 4 stycznia 2010 r. i zszyta wraz z kopertą (bez znaczka

opłaty pocztowej) korespondencja zawierająca trzy egzemplarze skargi kasacyjnej

podpisanej przez D. K. wraz z wnioskiem o przyznanie pomocy prawnej, z datą

wpływu do Sądu przypadającą na 4 stycznia 2010 r. Pojawia się zatem pytanie, co

zawierały obie korespondencje nadane w Urzędzie Pocztowym z dnia 30 i 31

grudnia 2009 r. Jeżeli były to dwie odrębne skargi kasacyjne, należało rozważyć ich

dopuszczalność, zgodność z ustawowymi wymaganiami i możliwości uzupełnienia

ewentualnych braków formalnych oraz zadecydować o dalszym biegu każdej z

nich. Jeżeli zaś przesyłka pocztowa z daty 31 grudnia 2009 r. stanowiła jedynie jak twierdzi żalący się – uzupełnienie braku formalnego skargi kasacyjnej nadanej

w dniu 31 grudnia 2009 r. przez jej podpisanie, pozostaje zastanowić się, jakich

wymagań nie spełniała owa skarga i czy podlegały one uzupełnieniu oraz w jakim

trybie i terminie.

Wobec

niewyjaśnienia

przez

Sąd

Apelacyjny

powyższych

kwestii,

postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej jest przedwczesne. W tej sytuacji z

mocy art. 39815 § 1 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. należało orzec jak w sentencji.