II UZ 12/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II UZ 12/06

POSTANOWIENIE

Dnia 2 czerwca 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kuźniar (przewodniczący)

SSN Krystyna Bednarczyk (sprawozdawca)

SSN Beata Gudowska

w sprawie z odwołania A. J.

przeciwko Wojskowemu Biuru Emerytalnemu w G.

o wysokość świadczenia

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 2 czerwca 2006 r.,

zażalenia ubezpieczonego na postanowienie Sądu Apelacyjnego w G.

z dnia 10 lutego 2006 r., sygn. akt III AUa …/03,

uchyla zaskarżone postanowienie.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 10 lutego 2006 r. III AUa …/03 Sąd Apelacyjny

– Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w G. odrzucił kasację wnioskodawcy A. J.

od wyroku tego Sądu z dnia 15 stycznia 2004 r. w sprawie o wysokość emerytury

wojskowej. Sąd ustalił, że w kasacji wartość przedmiotu zaskarżenia oznaczono na

kwotę 14.800 zł, a w piśmie uzupełniającym wskazano tę kwotę jako różnicę w

stosunku rocznym między świadczeniem obliczonym zgodnie z żądaniem

wnioskodawcy od uposażenia w grupie U-16 a świadczeniem ustalonym w decyzji

organu rentowego od uposażenia w grupie U-30. W ocenie Sądu Apelacyjnego

kasacja dotknięta jest brakiem formalnym, gdyż nie oznaczono w sposób

prawidłowy wartości przedmiotu zaskarżenia. Skarżący nie wykazał zarówno

wielkości grupy uposażenia dla grupy U-16 w dacie przechodzenia przez niego na

emeryturę, jak również nie wykazał różnicy pomiędzy świadczeniem emerytalnym

faktycznie pobieranym, a kwotą emerytury obliczoną na datę przejścia na

emeryturę. Sam wnioskodawca podał, że nie jest w stanie przedłożyć precyzyjnych

wyliczeń i wniósł o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego. Tymczasem

skarżący nie dostrzega faktu, iż obowiązek prawidłowego określenia wartości

przedmiotu zaskarżenia oraz sposobu jego wyliczenia spoczywa właśnie na

kasującym. W przedmiotowej sprawie, w wyniku wezwania do uzupełnienia braków

kasacji skarżący określił wartość przedmiotu zaskarżenia na 14.800 zł, jednak

uczynił to w sposób, który uniemożliwił sprawdzenie prawidłowości tego obliczenia.

Takie działanie nie odpowiadało wymaganiu określonemu w art. 393 3 § 2 k.p.c., co

uprawniało Sąd Apelacyjny do odrzucenia kasacji.

Postanowienie to zaskarżył zażaleniem wnioskodawca wnosząc o jego

uchylenie. Zarzucił on, że w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd

Apelacyjny nie wskazał przyczyn, dla których weryfikacja przedmiotu zaskarżenia

nie jest możliwa. Wnioskodawca przedstawił swoje wyliczenie w sposób

odpowiadający najwyższej możliwej staranności w okolicznościach faktycznych

niniejszej sprawy. Zastosowana przez Sąd Apelacyjny wykładnia art. 393 3 § 2 k.p.c.

pozbawia wnioskodawcę możności obrony swych praw.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Przepis art. 3933 § 2 k.p.c.,

obowiązujący w dacie wydania zaskarżonego kasacją wyroku określał wymagania,

jakie powinna spełniać kasacja. Powinna ona zwierać między innymi oznaczenie

wartości przedmiotu zaskarżenia. Ewentualne braki w zakresie tych wymagań

mogły być na wezwanie sądu uzupełnione. Skutkiem nieuzupełnienia braków w

terminie było odrzucenie kasacji na podstawie art. 393 5 k.p.c. Wskazanie kwoty

pieniężnej jako wartości przedmiotu zaskarżenia oznacza zachowanie wymagań

formalnych określonych w art. 3933 § 2 k.p.c., niezależnie od tego, czy kwota ta

odpowiada rzeczywistej wartości przedmiotu sporu. Kasacja nie mogła więc zostać

odrzucona z tej przyczyny, że braki formalne nie zostały uzupełnione.

W sytuacji, gdy od wartości przedmiotu zaskarżenia uzależniona jest na

podstawie art. 3921 §

1 k.p.c. dopuszczalność kasacji, sąd drugiej instancji

powinien w razie wątpliwości sprawdzić wartość podaną przez skarżącego i na

podstawie art. 25 § 1 k.p.c. zarządzić w tym celu dochodzenie. W toku tego

dochodzenia może żądać od skarżącego udzielenia stosownych informacji i treść

tych informacji, względnie odmowę ich udzielenia, ocenia według własnego

uznania. Dokonuje się tego nie w trybie badania zachowania wymagań formalnych

kasacji lecz w trybie oceny dowodów. Sąd Apelacyjny w G. dokonał takiego

sprawdzenia w postanowieniu z dnia 23 czerwca 2004 r. ustalając wartość

przedmiotu zaskarżenia na kwotę 4.806 zł. i odrzucił kasację z uwagi na jej

przedmiotową

niedopuszczalność.

Postanowienie

to

zostało

uchylone

postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 27 stycznia 2005 r., II UZ 56/04 i

sprawa została przekazana Sądowi Apelacyjnemu w G. do ponownego

rozpoznania z tej przyczyny, że obliczenia dokonano wadliwie. Po ponownym

rozpoznaniu sprawy Sąd Apelacyjny w G. postanowieniem z dnia 10 czerwca 2005

r. odrzucił kasację. W tym przypadku Sąd ustalił, że według wyliczeń organu

rentowego (strony przeciwnej) wartość przedmiotu zaskarżenia wynosi 6.933 zł.,

zatem

kasacja

wnioskodawcy

jest

przedmiotowo

postanowienie

to

niedopuszczalna.

zostało

uchylone

Na

skutek

zażalenia

postanowieniem

Sądu

Najwyższego z dnia 13 października 2005 r., II UZ 64/05. W uzasadnieniu tego

postanowienia Sąd Najwyższy stwierdził, że Sąd Apelacyjny nie był uprawniony do

ustalania wartości przedmiotu zaskarżenia na podstawie wyliczenia dokonanego

przez organ rentowy.

Uchylenie postanowienia odrzucającego kasację, w sytuacji gdy sprawa

w zakresie badania dopuszczalności kasacji nie została przekazana do ponownego

rozpoznania, ma ten skutek, że sąd drugiej instancji nie może ponownie odrzucić

kasacji na tej samej podstawie, co w uchylonym postanowieniu (w tym przypadku

przedmiotowej niedopuszczalności – art. 3921 § 1 k.p.c.), lecz powinien przekazać

Sądowi Najwyższemu akta sprawy z kasacją. Sąd Apelacyjny w zaskarżonym

postanowieniu

wskazał inną podstawę prawną

– nieuzupełnienie braków

formalnych w terminie. Podstawa ta okazała się nieuzasadniona, gdyż wadliwe

oznaczenie

wartości przedmiotu

zaskarżenia

nie

jest brakiem formalnym

podlegającym uzupełnieniu. Przeprowadzone przez Sąd Apelacyjny dochodzenie w

celu

sprawdzenia

wartości

przedmiotu

zaskarżenia

nie

doprowadziło

do

zweryfikowania wartości oznaczonej przez wnioskodawcę, zatem wartość przez

niego wskazana powinna być przyjęta jako wartość przedmiotu zaskarżenia.

Z tych przyczyn Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 15 § 1 zdanie

pierwsze w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. w brzmieniu obowiązującym w dacie

wydania zaskarżonego postanowienia uchylił to postanowienie.