II UZ 117/99 · Sąd Najwyższy

Postanowienie z dnia 7 października 1999 r.

II UZ 117/99

Sprawa o zapłatę składki na ubezpieczenie społeczne w obniżonym wymiarze jest sprawą o świadczenie, w której dopuszczalność kasacji zależy od

wartości przedmiotu zaskarżenia (art. 393 pkt 1 KPC). Odmowa podania wartości przedmiotu zaskarżenia w tego rodzaju sprawie uzasadnia odrzucenie kasacji (art. 3935 KPC).

Przewodniczący: SSN Teresa Romer (sprawozdawca), Sędziowie SN: Roman

Kuczyński, Barbara Wagner.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 7 października 1999 r. na posiedzeniu

niejawnym sprawy z wniosku Przemysława K. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń

Społecznych-Oddziałowi w W. o wysokość składki na ubezpieczenie społeczne, na

skutek zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Apelacyjnego w Warszawie

z dnia 10 sierpnia 1999 r. [...]

p o s t a n o w i ł:

o d d a l i ć zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 10 sierpnia 1999 r. Sąd Apelacyjny-Sąd Pacy i Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie odrzucił kasację Przemysława K. od wyroku tego

Sądu z dnia 2 lutego 1999 r., z powodu nie wskazania przez skarżącego wartości

przedmiotu zaskarżenia.

Powyższe postanowienie wnioskodawca zaskarżył zażaleniem. Wniósł o

uchylenie postanowienia i przekazanie akt Sądowi Apelacyjnemu w Warszawie. Podał także, że wbrew stanowisku Sądu drugiej instancji rozpoznawana sprawa nie jest

sprawą o świadczenie, lecz spór dotyczy ustalenia prawa do opłacania obniżonych

składek na ubezpieczenie społeczne.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W niniejszej sprawie przedmiot sporu i zakres jego rozpoznania wyznaczone

są treścią zaskarżonej decyzji. Decyzja z dnia 22 czerwca 1998 r., od której odwołał

się wnioskodawca dotyczyła wysokości składki na ubezpieczenie społeczne. Od dnia

1 stycznia 1998 r. skarżący obowiązany został do opłacania składki na ubezpieczenie społeczne w wysokości 100%, albowiem art. 25 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 123, poz. 776) określił iż składka na ubezpieczenie społeczne

osób niepełnosprawnych opłacana w wysokości 50% należnej składki, obejmuje tylko

pracowników. Zgodnie zaś z art. 24 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. prawo o adwokaturze (Dz. U. Nr 16, poz. 124 ze zm.) adwokaci zrównani są z pracownikami tylko w

zakresie świadczeń z tytułu ubezpieczenia na wypadek choroby, macierzyństwa,

ubezpieczenia rodzinnego i zaopatrzenia emerytalnego. Przepis ten nie obejmuje

zasad dotyczących opłacania składek i nie oznacza, na co wielokrotnie zwracał

uwagę Sąd Najwyższy, że przez ten zapis ustawowy adwokaci stają się pracownikami.

Zarówno w kasacji, jak i w zażaleniu wnioskodawca domaga się zmiany wyroku, w odniesieniu do ustalenia wysokości opłacanych składek. Żądanie to należy

zinterpretować jako domaganie się ustalenia składek w niższym wymiarze, a więc

jako sprawę o świadczenie. Wnioskodawca natomiast w zażaleniu utożsamia rozpoznawaną sprawę ze sporem o ustalenie stosunku prawnego lub prawa. Rozstrzygnięcie zawarte w wyroku Sądu Apelacyjnego dotyczy jednak obowiązku zapłaty całości

składki, a więc składki w odpowiednio dającej się określić kwotowo wysokości, co

wbrew twierdzeniom skarżącego, prowadzi do wniosku, iż rozpatrywana sprawa jest

sprawą o świadczenie, a o dopuszczalności kasacji w tego typu sprawie decyduje

wartość przedmiotu zaskarżenia, która zgodnie z treścią art. 393 pkt 1 KPC, nie

może być niższa niż 5.000 zł. Podanie wartości przedmiotu zaskarżenia w sprawach

o roszczenia majątkowe, a takim jest roszczenie wnioskodawcy, należy do koniecznych elementów kasacji (art. 3933 KPC). Wartość przedmiotu zaskarżenia decyduje o

dopuszczalności kasacji (art. 393 KPC). Skoro w kasacji mimo wezwania Sądu Apelacyjnego, wartość przedmiotu zaskarżenia nie została określona, brak jest podstaw

prawnych do zmiany zaskarżonego postanowienia.

Dlatego też Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.