II UZ 115/99 · Sąd Najwyższy

Postanowienie z dnia 7 października 1999 r.

II UZ 115/99

Pełnomocnik strony wezwanej przez sąd do uzupełnienia braku formalnego kasacji przez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia nie może w postępowaniu zażaleniowym po odrzuceniu kasacji powoływać się na błędne rozumienie sposobu określenia tej wartości przez mocodawcę.

Przewodniczący: SSN Teresa Romer, Sędziowie SN: Roman Kuczyński,

Barbara Wagner (sprawozdawca).

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 7 października 1999 r. na posiedzeniu

niejawnym sprawy z wniosku Romana B. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddziałowi w Z. o wysokość świadczenia, na skutek zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 27 lipca 1999 r.

[...]

p o s t a n o w i ł:

o d d a l i ć zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny w Katowicach postanowieniem z dnia 27 lipca 1999 r. [...] odrzucił kasację Romana B. od wyroku tego Sądu z dnia 18 marca 1999 r. - na podstawie art. 3935 KPC w związku z art. 393 pkt 1 KPC.

W sprawach o świadczenia kasacja jest dopuszczalna, gdy wartość przedmiotu zaskarżenia nie jest niższa niż pięć tysięcy złotych. Pełnomocnik skarżącego

wezwany do uzupełnienia braku formalnego kasacji przez wskazanie wartości

przedmiotu zaskarżenia podał, że, zdaniem ubezpieczonego, wartość ta wynosi

około 1.000 zł.

Postanowienie to Roman B. zaskarżył zażaleniem wnosząc o jego uchylenie i

nadanie kasacji biegu. Pełnomocnik skarżącego nie kwestionował faktu, że wezwany

do uzupełnienia braku formalnego kasacji, podał jako wartość przedmiotu zaskarżenia kwotę 1.000 zł. Podniósł jednak, że „w rzeczywistości stronie powodowej chodziło o to, że świadczenie emerytalno-rentowe powoda zostało zaniżone o 1.000 zł

na każdej racie miesięcznej”. Kasacja została zatem odrzucona „wobec opatrznego

stwierdzenia, że wartość przedmiotu zaskarżenia wynosi w całości 1.000,- zł, a więc

nie przekracza 5.000,- zł „.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest ściśle prawnym środkiem zaskarżenia, o ograniczonym

zakresie podmiotowym, przedmiotowym i czasowym. Z takiego jej charakteru wynika

przymus adwokacki, który ma stanowić ustawową gwarancję prawidłowego sporządzenia samej kasacji oraz zabezpieczenia przebiegu postępowania kasacyjnego na

pożądanym, profesjonalnym poziomie.

Pełnomocnik odpowiada za sposób sporządzenia kasacji – jej treść merytoryczną i wymogi formalne. Do jego obowiązków należy podejmowanie czynności

zgodnie z posiadaną wiedzą specjalistyczną i sztuką prawniczą. Na pełnomocniku

procesowym spoczywa obowiązek dołożenia należytej staranności, a więc między

innymi sprawdzenia informacji uzyskanych od mocodawcy przed ich pomieszczeniem w piśmie procesowym. Nie może on zatem powoływać się skutecznie na

„omyłkę” mocodawcy, w imieniu i na rzecz którego dokonuje czynności.

Do elementów koniecznych kasacji w sprawach o roszczenia majątkowe należy podanie wartości przedmiotu zaskarżenia (art. 3933 KPC). W sprawach o świadczenie decyduje ona bowiem o dopuszczalności kasacji (art. 393 pkt 1 KPC).

Trafny jest pogląd Sądu drugiej instancji, że nie ma on obowiązku sprawdzania z urzędu prawidłowości wyliczenia wartości przedmiotu zaskarżenia podanej

przez pełnomocnika strony na skutek wezwania go do uzupełnienia braku formalnego kasacji.

Pełnomocnik skarżącego nie wyjaśnił w zażaleniu czyje stwierdzenie było

„opatrzne”; czy to on opacznie zrozumiał swojego mocodawcę, czy Sąd jednoznaczne co do treści zdanie „... zdaniem powoda R.B., wartość przedmiotu zaskarżenia

wynosi ca 1.000 zł „ (pismo z dnia 9 lipca 1999 r.). Opaczne zrozumienie mocodawcy

nie usprawiedliwia błędu pełnomocnika, a od skutków swojego oświadczenia woli

może on uchylić się w przepisanym trybie.

Mając powyższe na względzie Sąd Najwyższy, stosownie do art. 385 KPC w

związku z art. 397 § 2 KPC i art. 39319 KPC, orzekł jak w sentencji.